IV SA/Wa 2346/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mleczarskiej [...] w G. Zakład Produkcji Mleczarskiej [...]w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółdzielnia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. Sygn. [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Sygn. [...] - po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] z siedzibą w G. od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011r., którą wymierzono Spółdzielni [...] z siedzibą w G. opłatę za korzystanie ze środowiska za II kwartał 2005r., z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, w kwocie [...] zł - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w/w decyzję Marszałka Województwa[...] i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż upłynął już 5 letni okres przedawnienia terminu płatności opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, bowiem termin płatności opłaty za II kwartał 2005r. upłynął w dniu [...] lipca 2005r. Tym samym opłata za II kwartał 2005r. ulegała przedawnieniu z dniem 31 grudnia 201Or. Zawiadomieniem z dnia 21 października 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jako organ właściwy w sprawie, zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu zawiadomienia Kolegium wskazało, iż prawdopodobnie w/w decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 70 § 1 w zw. z § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn.zm.). Decyzją [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Kolegium stwierdziło zaś nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Sygn. [...]. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zwróciła się Spółdzielnia [...] podnosząc, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji i że żadna nadzwyczajna okoliczność prawna nie zaistniała w sprawie, tak aby stwierdzać nieważność ww. decyzji Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że wydana decyzja Kolegium jest prawidłowa. W niniejszej sprawie, jak wynika z treści decyzji Kolegium sygn. [...] z dnia [...] lipca 2011r. podstawą do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. był art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jednoznacznie stanowił w dniu wydania przez Kolegium decyzji [...] i stanowi również obecnie, że "zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku" . A zatem faktycznie gdyby oprzeć rozstrzygnięcie tylko na tym przepisie to opłata za II kwartał 2005r. przedawniła się. Organ zauważa jednak, iż rozpoznając odwołanie i wydając w/w orzeczenie, Kolegium nie uwzględniło, co w sposób rażący narusza prawo, zapisu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:(..) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy w/w przepisu przez Kolegium spowodowało wydanie decyzji z dnia [...] lipca 20 11 r. z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przy uwzględnieniu § 6 pkt 2 art. 70 przy obliczaniu terminu przedawnienia, jednoznacznie wynika, iż 5 letni okres przedawnienia opłaty nie upłynął 31 grudnia 2010r.Po odliczeniu czasu przez który sprawa pozostawała w sądzie administracyjnym (IV SA/Wa 310/10 i IV SA/Wa 1988/08) w ocenie organu termin przedawnienia opłaty za Il kwartał 2005 upłynie w styczniu 2013 r. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia [...] w G. Zakład [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. Art. 70 § 1 w zw. z § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja Podatkowa. 2. Art. 127 § 2 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 05 czerwca 1998 roku o samorządzie wojewódzkim (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1590, ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12. 10. 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.). 3. Art. 138 §1 pkt 1 i art. 107 §3 kpa 4. Art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 86 b ust. 9 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska w związku z art. 3 pkt 26 ustawy o ochronie środowiska i pkt 3 załącznika do rozporządzenia Min. Środowiska z dnia 22. 12. 2004 roku 5. Art. 156 § 1 pkt i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż wydana decyzja nie odpowiada prawu, bowiem SKO ustalił nowy stan faktyczny sprawy i w nowy sposób liczenia terminu przedawnienia opłat. Jest to nowe ustalenie stanu faktycznego i to jest faktyczna przesłanka nowej decyzji SKO. Jednak w zakresie nowo ustalonego stanu faktycznego nie ma rażącego naruszenia prawa w zakresie wykładni przesłanek wznowieniowych kpa. Wskazano, iż art. 70 § 1 w zw. z § 6 pkt 2 ustawy Ordynacja Podatkowa, nie stanowił podstawy prawnej dla wydania decyzji SKO której nieważność stwierdzono, zaś tylko podstawy prawne na których oparto formalno-prawne rozstrzygnięcie mogą być podstawą wzruszenia prawomocnej decyzji SKO w oparciu o przesłankę tzw. rażącego naruszenia prawa. Być może decyzja została wydana bez podstawy prawnej, która powinna być określona ale nie była - co jednak w aspekcie rozstrzygnięcia SKO nie było rozważane. Ponadto skarżący wskazał, iż strona nie wie za jakie emisje ma ponosić odpowiedzialność. Z jakich urządzeń one pochodzą. Czy są to wyłącznie emisje pyłów czy wyłącznie gazów. Strona nie wie w jaki sposób Organ dokonał wyliczeń. W tym zakresie brak jest całkowicie uzasadnienia prawnego, a uzasadnienie faktyczne nie odnosi się do rozstrzygnięcia prawnego i nie wyjaśnia przyczyn rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie za wprowadzanie jakich substancji Spółdzielnia ma uiścić opłaty. Naliczone przez SKO kwoty są niemożliwe do weryfikacji w zakresie części składowych tych kwot albowiem nie wiadomo co jest ich składnikiem. Organ kompletnie błędnie ustalił i wyliczył należność za wprowadzanie pyłów i gazów do atmosfery. Organ całkowicie pominął i nie odniósł się w żaden sposób do dotychczasowych zarzutów Strony dotyczących naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 86 b ust. 9 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska - poprzez podwyższenie (jak się wydaje) opłaty o 500 % (choć brak jest takiego ustalenia w uzasadnieniu decyzji) przy faktycznym kompletnym braku emisji gazów przez urządzenia proszkowni (proces technologiczny wykorzystuje ciepło którego źródłem są piece węglowe objęte już decyzjami w zakresie emisji w niniejszej sprawie). Organ całkowicie pomija sytuację zasadnicze dla zaistnienia odpowiedzialności Spółdzielni, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 05 grudnia 2002 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1 poz. 12 ) oraz z dnia 22 grudnia 2004 roku w sprawie rodzajów instalacji których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z dnia 30. 12. 2004 roku) rozporządzenie określa rodzaje instalacji z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia organowi ochrony środowiska) co jest także potwierdzone złożoną do akt sprawy decyzją Starosty Z. z dnia [...].05.2007 roku mimo prawnego braku obowiązku zostało dla celów ewentualnego wywołania skutków prawnych - zgłoszone Staroście. Organ winien to uwzględnić i dokonać wykładni obowiązującego prawa w zakresie obowiązków lub ich braku - czego nie ma w uzasadnieniu decyzji skarżonych. Ważne jest i to, że zarówno [...] jak i [...] powstając z [...] które jest [...] w rozumieniu pkt 3 załącznika do rozporządzenia Min. Środowiska z dnia 22. 12. 2004 roku a dopuszczalne emisje wymagaj a jedynie zgłoszenia. Na wprowadzanie gazów i pyłów z takiej instalacji przepisy dopuszczają emisję bez zezwolenia i bez zgłoszenia w zakresie nie większym niż 30 Mg na godzinę. Wartość Mg to inaczej Mega gramy. Instalacja tzw. proszkowni [...] w Z. ma moc przerobową w zakresie [...] kilogramów na godzinę. Sama zatem możliwość techniczna proszkowni jest mniejsza niż przewidują to normy emisji dla środowiska. Tymczasem w ocenie skarżącej organ całkowicie pomija dotychczas podnoszone okoliczności co do emisji z akumulatorów. Nie ma w sprawie emisji do atmosfery z takich akumulatorów (a właściwie do troposfery) co stanowiłoby naruszenie art. 3 pkt 26 ustawy o ochronie środowiska. Ładowanie akumulatora odbywa się w pomieszczeniu zamkniętym które nie jest tzw. "powietrzem" z ustawy o ochronie środowiska. Nie jest to także troposfera z tych samych przyczyn. Brak powinno być zatem opłaty z tytułu takich emisji dla Spółdzielni. Organ w uzasadnieniu, którego i tak nie ma, pomija okoliczności ustalone faktycznie. Strona zwracała uwagę Sądu Administracyjnego, że: w Spółdzielni ładowany jest w ciągu jednego dnia przez 8 godzin jeden akumulator. Skarżąca podnosi, iż brak było obowiązku dla Spółdzielni do wystąpienia o pozwolenie na emisję gazów (ze względu na brak gazów przy [...]). W tych okolicznościach skarga do Sądu Administracyjnego w ocenie skarżącego jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji tegoż organu z dnia [...] lipca 2011r., którą uchylono decyzję Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wymierzającej skarżącej opłatę za korzystanie ze środowiska za II kwartał 2005r. z tytułu wprowadzania gazów i pyłów do powietrza w kwocie [...] zł i umorzono postępowanie w tym zakresie przed organem I instancji. Jak wynika z treści uzasadnienia powyższej decyzji organ uznał, iż w sprawie stosownie do art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 1997r. ordynacja podatkowa, który zawiera przepisy dotyczące przedawnień. W myśl art. 70 ordynacji podatkowej "zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku". Tym samym uwzględniając, że podmiot korzystający zez środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza, opłata za II kwartał 2005r. winna zostać uiszczona do końca lipca 2005r. Biorąc zaś pod uwagę regulację zawartą w art. 70 Ordynacji podatkowej, organ uznał, iż termin płatności opłaty za wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza za II kwartał 2005r. upłynął [...] lipca 2005r., tym samym opłata ta uległa przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010r. Dokonując kontroli zgodności z prawem powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej do Sądu decyzji wskazało, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem art. 70 § 6 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Z kolei § 7 ust. 2 tegoż artykułu wskazuje, iż bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Mając zatem na uwadze, iż decyzje dotyczące opłaty za wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza za II kwartał 2005r., były zaskarżane przez skarżącego do sądu administracyjnego, po obliczeniu cza(su przez który sprawa pozostawała w sądzie administracyjnym (sygn. akt IV SA/Wa 310/10 i sygn. akt IV SA/Wa 1988/08), organ uznał, iż termin przedawnienia nie upłynął bowiem upłynie dopiero w styczniu 2013r., Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniających jej uchylenie. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, słusznie orzekający w sprawie organ uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Bez wątpienia jak wynika z treści uzasadnienia tej decyzji, podstawę jej rozstrzygnięcia stanowił art. 70 ordynacji podatkowej (patrz. str. 2 ). Obowiązkiem organu prowadzącego rzetelnie postępowanie, było zatem właściwe zastosowanie w/w przepisu w pełnym jego brzmieniu i w oparciu o przeanalizowanie wszystkich przesłanek jakie z niego wynikają. Zgodnie zaś z Art. 70. § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. § 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu. § 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego. § 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. § 5. (uchylony). § 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem: 1) (6) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. § 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. § 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Tym samym uznać należy, iż wprawdzie podstawową zasadą wynikającą z brzmienia powyższego przepisu jest to, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, jednak, aby można było uznać, iż dane zobowiązanie uległo przedawnieniu organ ma obowiązek sprawdzić, kiedy ten termin rzeczywiście rozpoczął swój bieg. Wydając kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie poczyniło ustaleń w tym zakresie, pomimo tego, że to jego decyzje dotyczące opłaty za wprowadzanie pyłów lub gazów do powietrza za II kwartał 2005r., były dwukrotnie zaskarżane do sądu administracyjnego, a zatem miał pełną świadomość istnienia w obrocie prawnym wyroków sądu administracyjnego. Na skutek zaś ich zaskarżenia, w sprawie nie mógł zgodnie z art. 70 § 6 pkt. 2 Ordynacji podatkowej rozpocząć biegu termin przedawnienia, w odniesieniu do w/w opłaty. Powyższe w ocenie Sądu czyni zasadnym uznanie organu, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a), wobec uznania, iż w sprawie doszło do przedawnienia całej określonej w tej decyzji opłaty. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących kwestii merytorycznych tj. nieustalenia przez orzekający organ czego tj. jakich dokładnie emisji dotyczy decyzja, błędnych wyliczeń poczynionych w tym zakresie przez organ oraz nieuwzględnienia, iż instalacja tzw. proszkowni nie wymaga zgłoszenia, należy wskazać, iż kontrolowana przez Sąd decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczyła jedynie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r.. Decyzją tą organ jak już była o tym mowa uchylił merytoryczną decyzję Marszała Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011r. wymierzającą skarżącemu opłatę za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza za II kwartał 2005r. w kwocie [...] zł i umorzył postępowanie w tej sprawie z uwagi na przedawnienie w/w zobowiązania. Tym samym kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie rozstrzygała kwestii merytorycznych tj. zasadności i poprawności wymierzenia w/w opłaty, przez organ I instancji, a zatem nie można uwzględnić zarzutu skarżącej, iż organ nie rozpoznał tej sprawy merytorycznie. Podnoszone przez skarżącą okoliczności będą dopiero przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., gdyż na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji tegoż organu z dnia [...] lipca 2011r. odżyje i musi zostać rozpoznane odwołanie skarżącej od merytorycznej decyzji Marszała Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011r. Bez wątpienia w toku tego postępowania organ odwoławczy zobowiązany będzie do zbadania całokształtu sprawy, z uwzględnieniem zarówno wytycznych jakie wynikają z uzasadnień zapadłych już w tej sprawie wyroków WSA (sygn. akt IV SA/Wa 310/10 i sygn. akt IV SA/Wa 1988/08), jak i stanu prawnego i faktycznego jaki istniał i istnieje obecnie w sprawie. Na marginesie należy wskazać, iż Sąd z urzędu wskazuje, iż zauważa, że w zaskarżonej decyzji organ kilkakrotnie błędnie przywołał nazwę skarżącej tj. zamiast [...] określa ją mianem [...], oraz w sentencji zaskarżonej decyzji powołując datę decyzji SKO w W., której nieważność stwierdzono zamiast lipca wpisano listopad. W ocenie jednak Sądu uznać to należy za oczywiste błędy pisarskie, które organ winien sprostować w drodze stosownego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270.), należało orzec jak w sentencji.