IV SA/Wa 2352/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa W. Sp. z o.o. z siedzibą G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia (...) stycznia 2007 r. Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa W. Spółka z o.o. z siedzibą w G. jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) września 2007r., nr (...) wydane w postępowaniu dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawierającej odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu dla samochodów osobowych przy ul. (...) (działka nr (...)) w G. Z wnioskiem o uzgodnienie decyzji odmownej, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. Burmistrz G., jako że planowana inwestycja została zlokalizowana na terenie XVIII - wiecznego parku i dworu objętego ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków dokonanego decyzją Wielkopolskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia (...) października 1968r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w P. wydał postanowienie z dnia (...) stycznia 2007r. nr (...) w którym nie zawarł bezpośrednio rozstrzygnięcia w sprawie uzgodnienia. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika jednakże, że przychyla się do projektowanej przez Burmistrza odmowy wydania warunków zabudowy, podzielając stanowisko Burmistrza co do tego, że projektowana inwestycja nie spełnia łącznie wszystkich warunków i wymagań kształtowania zabudowy, określonych w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa W. od postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b., art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 17 pkt 2, art. 106 § 1 Sygn. akt IV SA/Wa 1255/07 i 5, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia stanowiska organu I instancji zawierającego się w stwierdzeniu, że projektowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przedsiębiorstwo W. Spółka z o.o. z siedzibą w G. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W skardze Przedsiębiorstwo zarzuciło, że na tej samej działce na której jest planowana budowa parkingu, dostępnej z drogi publicznej, zostały zbudowane parkingi przez Urząd Miasta G., co zdaniem skarżącego wskazuje na rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarżącego. Uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. Skarga może być zatem uwzględniona nawet wtedy, gdy podniesione w skardze zarzuty Sąd uznał za nieuzasadnione. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organ II instancji w lakonicznym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że projektowana inwestycja polegająca na budowie parkingu nie Sygn. akt IV SA/Wa 1255/07 odpowiada warunkom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. wtedy, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Trzeba podkreślić, że tym organem uzgadniającym był Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego działający na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. A więc celem przewidzianego w art. 53 ust. 4 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy uzgodnienia decyzji w sprawie warunków zabudowy jest wyrażenie przez organ uzgadniający stanowiska co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z ochrony konserwatorskiej określonego obiektu lub terenu. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jak i poprzedzającego go postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. w ogóle nie wynika, iżby te organy oceniały dopuszczalność planowanej inwestycji z punktu widzenia wymagań wynikających z objęcia terenu przeznaczonego pod tę inwestycję ochroną konserwatorską. Wypowiedziały się natomiast w materii nie należącej do ich właściwości, ponieważ oceniły planowaną inwestycję wyłącznie z punktu widzenia zgodności z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego względu zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie narusza zarówno przepisy art. 53, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepis art. 107 § 3 k.p.a. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został uzasadniony tym, że w innej sprawie dotyczącej wydania uzgodnienia warunków zabudowy, na tym samym terenie, organ pozytywnie odniósł się do projektowanej inwestycji. Oznacza to, że skarżący uzasadnia naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w rozpatrywanej sprawie naruszeniem tegoż przepisu w innym postępowaniu. Zarzut ten nie może być uznany za uzasadniony, ponieważ kryterium oceny naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa nie może być sposób zastosowania tego przepisu w innej sprawie. Z tego względu należy przyjąć, że orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania (art. 107 § 3 k.p.a.) w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.