IV SA/Wa 2353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. K. i S. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią - oddala skargę - E.K. i S. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2014 r. (nr [...]). Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. (znak: [...]) o odmowie zwolnienia skarżących z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organy administracji wynika, że E.K. i S.K. złożyli w dniu [...] marca 2014 r. do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wniosek o zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach nadziemnych wraz z przyłączami (elektrycznym, wodociągowym wraz ze studnią kopaną, kanalizacją sanitarną oraz ze szczelnym zbiornikiem okresowo wybieranym) oraz zjazdu z drogi gminnej, a także wykonaniu utwardzonych dojść, dojazdów i placu pod pojemniki na odpady bytowo-gospodarcze, na działach o nr ewidencyjnych: [...],[...],[...] i [...] w K., gm. [...], pow. [...], woj. [...] Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6 c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) w związku z art. 17 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) odmówił uwzględnienia żądań E.K. i S.K. zawartych w powyższym wniosku. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja w całości znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], wyznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.), obszaru [...], na podstawie opracowania: "Studium określające granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni [...]" W toku postępowania organ I instancji ustalił, że orientacyjna rzędna wody powodziowej Q 1% w przekroju projektowanego budynku mieszkalnego wynosi do 413,70 m n.p.m., budynek byłby posadowiony na wysokości 413,87 m n.p.m., natomiast pojemniki na odpady bytowo - gospodarcze znajdowałyby się na utwardzonym terenie, którego rzędna wynosi ok. 413,75 m n.p.m. Zdaniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] planowane wyniesienie budynku poza rzędną wody Q 1% tj. do rzędnej 413,87m n.p.m. nie zapobiegnie jego podtopieniu, ponieważ w przypadku przejścia fali powodziowej budynek zostałby otoczony wodą o głębokości ok. 0,4 m. Ten budynek znalazłby się również w zasięgu zalewu wodą Q 0,2 % (prawdopodobieństwo wystąpienia raz na 500 lat), co oznacza ryzyko zalania wodą o głębokości 0,9m. W ocenie organu, o utrzymaniu zakazu zabudowy terenu oraz zmiany jego uksztaltowania przemawia także to, że budynek mieszkalny znajdowałby się na trasie przepływu wód powodziowych, w niewielkiej odległości od rzeki [...] (ok. 50 m), poza istniejącą linią zabudowy. Organ podkreślił, że głębokość zalewu inwestycji oraz terenów do niej przyległych jest istotna, gdyż wpływa na utrudnienia w samodzielnej ewakuacji w razie powodzi oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. W odwołaniu od powyższej decyzji E.K. i S.K. zarzucili organowi pierwszej instancji nieuzasadnione przyjęcie, że lokalizacja planowego budynku mieszkalnego utrudniałaby ochronę przed powodzią. Podnieśli, że faktyczne zagrożenie powodziowe na terenie inwestycji jest dyskusyjne. W tej sytuacji, organ był zobowiązany do zasięgnięcia opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej. Odwołujący się wyjaśnili, że okoliczne działki są silnie zurbanizowane, a nikt z sąsiadów dotychczas nie został zalany oraz nie odczuwa zagrożenia. Podkreślili, że zdają sobie sprawę z ewentualnych zagrożeń budowania budynku mieszkalnego w bezpośredniej odległości od rzeki, ale zastosowane przez nich rozwiązania "zminimalizują do 0 przykładowe zagrożenia wskazane przez organ." Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] września 2014r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Według organu grunty, na których ma zostać zbudowany dom skarżących są wysoce zagrożone powodzią, a głębokość zalewu obszarów przyległych do terenu inwestycji i zalewu dróg dojazdowych utrudni samodzielną ewokację mieszkańców i będzie wymagało pomocy służb ratowniczych. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią powoduje zmianę przepływu i podpiętrzenie wód powodziowych oraz zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Ponadto strefa zalewowa od rzeki [...] na analizowanym odcinku ograniczona jest lewostronnie przez mur oporowy biegnący wzdłuż drogi wojewódzkiej oraz wysoki brzeg po drugiej stronie drogi. Zatem w przypadku wystąpienia zagrożenia powodziowego na odcinku doliny [...] poniżej mostu drogowego w [...], jedynym możliwym obszarem, który stanowić będzie trasę przejścia wód powodziowych są tereny położone po prawej stronie [...] , czyli m.in. teren planowanej inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że przy analizowaniu zagrożenia powodziowego nie bierze się pod uwagę jedynie powodzi, które rzeczywiście wystąpiły, ale również tzw. powodzie prawdopodobne. W ocenie organu nie można lekceważyć tego, że nieruchomości skarżących, zgodnie z obowiązującym m.p.z.p., w całości są położne na terenach zagrożonych powodzią, a § 7 tego aktu stanowi, że na tych terenach obowiązują zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych, tj. ustawy – Prawo wodne. Organ podał również, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, że działki niżej położone posiadają pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że decyzje o warunkach zabudowy są uzgadniane z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, tj. od dnia 21 października 2010 r., a zatem zgody na zabudowę sąsiednich terenów mogły być wydane nie tylko w innym stanie faktycznym, ale również w innym stanie prawnym. Na koniec organ wyjaśnił, że zasięgnięcie opinii państwowej służby hydrologiczno - meteorologicznej nie jest obowiązkiem organu. Taka opinia jest wskazana wówczas, gdy nie ma pewności, czy planowana inwestycja jest narażona za zalanie. Tymczasem w niniejszej sprawie, organ nie miał wątpliwości co do okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. E.K. i S.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę ostateczną decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zarzucili organowi administracji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego polegało - zdaniem skarżących - na naruszeniu: 1) art. 40 ust. 3 i art. 88 l ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie; 2) art. 88 l ust. 3 tej ustawy przez niezasięgnięcie opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej w celu ustalenia, czy planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia powodziowego i nie utrudni ochrony przed powodzią; 3) art. 88 ust. 2 ustawy - Prawo wodne przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja może powodować zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia dla mieszkańców okolicznych terenów, podczas gdy wymogiem wydania zwolnienia od zakazu jest utrudnienie ochrony przed powodzią; 4) art. 40 ust. 3 Prawa wodnego, poprzez błędne uznanie, że gromadzenie ścieków w zbiorniku szczelnym spowoduje zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi; 5) § 3 ust. 3 uchwały Rady Gminy [...] w sprawie zmiany m.p.z.p. "[...]" poprzez niewłaściwe przyjęcie, że z tego przepisu wynika, że działki skarżących w całości są położone na terenach zagrożonych powodzią. Natomiast naruszenie prawa procesowego (przepisów postępowania) polegało, zdaniem strony skarżącej, na naruszeniu art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie skarżących organ nieprawidłowo wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, pominął fakt wydania pozwoleń na budowę na działkach sąsiednich, położonych poniżej nieruchomości skarżących. Zdaniem E.K. i S.K., organ przekroczył granice uznania administracyjnego skutkujące naruszeniem zasady równego traktowania oraz zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., W uzasadnieniu skargi E.K. i S.K. przedstawili stan faktyczny sprawy i rozwinęli zarzuty skargi. Przede wszystkim stwierdzili, że zastosowanie przepisu art. 88 l ust. 2 ustawy – Prawo wodne, a więc zwolnienie od zakazów określonych w art. 88 l ust. 1 tej ustawy, wymaga ustalenia przez organ, że realizacja danej inwestycji utrudni ochronę przed powodzią. Ich zdaniem, organy orzekające w sprawie przekroczyły granice uznania administracyjnego, niewłaściwe odczytały ten przepis i badały ryzyko powodziowe, a nie to, czy inwestycja może utrudniać ochronę przed powodzią. Zdaniem skarżących, w celu ustalenia, czy planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia powodziowego i nie utrudni ochrony przed powodzią, organ był zobowiązany zasięgnąć opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej. W skardze (oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r.) strona skarżąca podniosła również, że z obecnie obowiązującego m.p.z.p. (zmienionego uchwałą z 29 grudnia 2011r. o zmianie m.p.z.p. Gminy [...]) nie wynika jednoznacznie czy nieruchomości skarżących w całości znajdują się na obszarach powodziowych, tym bardziej, że zmiana planu nie obejmowała zmiany załącznika graficznego, który określa granice terenów zagrożonych powodzią. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Sąd stwierdził bowiem, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów materialnych, ani też przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, wydana m.in. na podstawie art. 40 ust. 3 i art. 88 l ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2011 r. - Prawo wodne, w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego (art. 17 ustawy z 30 maja 2014r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2014r., poz. 850) o odmowie zwolnienia z obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zakazów wykonywania robot oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe. Na wstępie trzeba stwierdzić, że planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i infrastrukturą (przyłączami) oraz zjazdem z drogi gminnej ma zostać zrealizowana na nieruchomościach o nr ew. [...],[...],[...] i [...] w [...]. Wbrew zarzutom skargi, te tereny są w całości szczególnie zagrożone powodzią. W związku powyższym zarzutem sformułowanym w skardze, Sąd zwrócił do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej o przesłanie załącznika graficznego do "Studium określającego granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni [...]" z naniesionymi działkami inwestycyjnymi (k. 30 akt sądowych). Podyktowane to było koniecznością bezspornego ustalenia, czy w stosunku do działek stanowiących teren inwestycyjny obowiązują zakazy określone w art. 88 l ust. 1 ustawy Prawo wodne. Jedynie bowiem zakwalifikowanie spornych działek do obszaru szczególnego zagrożenia powodzią uzasadniało zastosowanie art. 88 l ust. 2 prawa wodnego, w innym wypadku postępowanie byłoby bezprzedmiotowe. Na marginesie należy podkreślić, że stosownie do art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Z dokumentu uzyskanego przez Sąd wynika, że nieruchomości skarżących są położone na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią. W tej sytuacji ma do nich zastosowanie § 7 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011r. w sprawie zmiany m.p.z.p. [...]" (Dz. Urz. Woj. [...]), który stanowi, że w celu ochrony terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, wyznaczonym na podstawie zalewu wodami powodziowymi Q 1% od rzeki [...], określonego w powołanym opracowaniu tj. studium ochrony przeciwpowodziowej obowiązują zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych. Takim przepisem odrębnym jest art. 88 l ust. 1 tej ustawy – Prawo wodne, który stanowi, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Według art. 88 l ust. 2 tej ustawy, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Z kolei według art. 40 ust. 3 Prawa wodnego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (m. in. zakaz gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią), określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Z treści art. 88 l ust. 2 ustawy – Prawo wodne wynika, że istotą decyzji dotyczącej zwolnienia od zakazów wykonywania robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią jest jej uznaniowy charakter. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia, o czym świadczą określone w tym przepisie przesłanki podejmowania decyzji w tej materii. Katalog przesłanek pozwalających na zwolnienie od zakazów został określony w przepisie prawa materialnego, co oznacza zakreślenie granic swobodnego uznania organu. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przywołanym art. 88 l ust. 2 ustawy – Prawo wodne. W ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Sąd nie dopatruje się w zaskarżonej decyzji cech dowolności. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organowi, że rozpoznając wniosek skarżących przekroczył ramy uznania administracyjnego bądź, że nie uzasadnił w sposób właściwy i wyczerpujący swojego stanowiska. Trzeba przypomnieć, że organy administracji uznały, że wniosek skarżących o zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach nadziemnych wraz z przyłączami, zjazdu z drogi gminnej i wykonaniu utwardzonych dojść, dojazdów i placu pod pojemniki na odpady bytowo-gospodarcze na działkach położonych w [...] nie jest uzasadniony, ponieważ projektowana zabudowa utrudni ochronę przed powodzią. Budynek mieszkalny jest bowiem planowany poza istniejącą linię zabudowy, na trasie przepływu wód powodziowych, w niewielkiej (50 m) odległości od rzeki [...], która charakteryzuje się dużymi, gwałtownymi wahaniami poziomu wody oraz wielkości przepływu. Wyniesienie budynku poza rzędną wody Q 1% tj. do rzędnej 413,87 m n.p.m., nie zapobiegnie jego podtopieniu, ponieważ w przypadku przejścia fali powodziowej budynek zostałby otoczony wodą o głębokości ok. 0,4 m. Co więcej, budynek znalazłby się również w zasięgu zalewu wodą Q 0,2 % (prawdopodobieństwo wystąpienia raz na 500 lat), co oznacza ryzyko zalania wodą o głębokości 0,9m. Zostałby on również zalany w przypadku wystąpienia zagrożenia powodziowego na odcinku doliny [...] poniżej mostu drogowego w [...]. Zdaniem organów, inwestycja może spowodować zmianę przepływu wód i podpiętrzenie wód powodziowych oraz zmniejszenie retencji wodnej, a więc zwiększyć ryzyko powodziowe. Dokładne argumenty zostały zawarte na 5. uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, co prawda przepis art. 88l ust. 2 ustawy według stanu prawnego właściwego na dzień orzekania przez organ odwoławczy stanowił, że zwolnienie od niniejszych zakazów jest dopuszczalne wówczas, gdy zamierzone działanie (inwestycja) nie utrudni ochrony przed powodzią, ale w świetle ustaleń organu dotyczących: położenia inwestycji poza istniejącą linią zabudowy, głębokość jej zalewu i terenów do niej przyległych w kontekście możliwości samodzielnej ewakuacji, nie ma podstaw do tego, aby zarzucić organom naruszenie prawa. Faktem jest bowiem, że organ dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego także pod kątem ryzyka powodziowego, czyli przepisu art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego wedle brzmienia obecnego, niemniej nie zmienia to istoty rozważań w zakresie przesłanki ochrony przed powodzią. Trzeba pamiętać, że ustawodawca rygorystycznie traktuje wymogi dotyczące zagospodarowywania terenów powodziowych, a ich zabudowa czy zmiana uksztaltowania terenu powinny następować wyjątkowo. Zgodnie z dyrektywą 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, ochronę przed powodzią należy rozpatrywać nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych, ale w także w kontekście zarządzania ryzykiem powodziowym, którego celem zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1b) ustawy - Prawo wodne, jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Nie jest uzasadniony postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 88l ust. 3 ustawy – Prawo wodne. Przepis ten uprawnia dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej do zasięgnięcia w toku postępowania dotyczącego wydania decyzji, o której mowa w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne – opinii państwowej służby hydrologiczno – meteorologicznej. Nie skorzystanie z tej możliwości przez organ I instancji, który dysponował studium ochrony przeciwpowodziowej, nie można więc odczytywać jako naruszenia prawa, zwłaszcza że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów (opinii), które byłyby sprzeczne z ustaleniami organu. Sąd stoi na stanowisku, że sformułowanie przepisu art. 88 l ust. 3 prawa wodnego wskazuje na fakultatywny charakter posiłkowania się opinią służb hydrologicznych (tak samo wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2014r. sygn. akt IV SA/Wa 2710/13). Jak słusznie wywodzi organ, jeżeli dysponuje on wystarczającym materiałem oraz merytoryczną wiedzą jako organ wyspecjalizowany do podjęcia rozstrzygnięcia, nie musi korzystać z dodatkowego argumentu, jakim jest stanowisko służb hydrologicznych. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć także wpływu okoliczność wydania decyzji o zabudowie działek sąsiadujących z działkami skarżących lub znajdujących się w pobliżu. Organ administracji wydaje rozstrzygnięcie w zindywidualizowanym stanie faktycznym i wedle przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Oznacza to, że bierze pod uwagę stan faktyczny wynikający z tej istniejącej zabudowy tj. ocenił, że każda nowa zabudowa (poza tą istniejącą) na terenie zagrożonym powodzią powoduje zmianę przepływu i podpiętrzenie wód powodziowych. Nie może natomiast dokonać oceny w ramach tego postępowania, czy w innych postępowaniach, w oparciu o które dokonano zabudowy - istniały przesłanki do wydania zwolnienia z zakazu zabudowy. Ponadto decyzje tamte zostały wydane w innych postępowaniach, w odmiennym stanie faktycznym (inna lokalizacja inwestycji) i zapewne w innym stanie prawnym (przepis art. 88 l ustawy – Prawo wodne obowiązuje od dnia 18 marca 2011r.). Sąd nie podzielił też zarzutów w zakresie naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Jak wskazano powyżej w ocenie Sądu organy podjęły szereg koniecznych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały jego oceny. Zdaniem Sądu, organ dostatecznie umotywował swoje stanowisko w tej sprawie i tę motywację przedstawił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie było konieczności wykonania jakiejkolwiek ekspertyzy potwierdzającej stanowisko organu, jak oczekują tego skarżący, bowiem Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej jest organem wyspecjalizowanym w zakresie gospodarowania wodami (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne). Szczegółowe kompetencje tego organu określono w art. 90 ust. 1 ustawy i analiza zadań Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej prowadzi do wniosku, że jest on organem przygotowanym merytorycznie do podejmowania rozstrzygnięć przewidzianych w ustawie Prawo wodne. Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.