IV SA/Wa 2355/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda [...]uchylił decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2012 r. nr. [...] orzekającą o odmowie wymeldowania G. K. z pobytu stałego w lokalu nr. [...] przy ulicy [...] w W. i orzekł o jego wymeldowaniu. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu. J. G. i jej córka H. R. złożyły wniosek o wymeldowanie G. K. (dalej skarżący) z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W., której są współwłaścicielkami, wywodząc że w nim nie mieszka od 1993 r. Ich zdaniem zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. Organ uzasadniając swą decyzję przyjął, że z ustaleń poczynionych przez Straż Miejską wynikało, że współwłaściciele posesji przy ulicy [...], położonej dwa domy dalej od budynku w którym zameldowany jest Skarżący nie znają G. K. Potwierdzają to także zeznania M. K., D. K. i M. S. Organ uznał, że zeznania tego ostatniego świadka są spójne z pozostałymi dowodami i tworzą logiczną całość, tym bardziej, że zeznania te zostały odebrane w obecności G. K. Zdaniem organu oświadczenie współwłaścicielki budynku J. G. o tym, że G. K. nie zamieszkuje w lokalu, ustalenia straży Miejskiej, zeznania M. K., D. K. i M. S. pozwoliły ostatecznie na stwierdzenie, że Skarżący nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały. Organ co prawda przeprowadził oględziny w tym lokalu i stwierdził, że znajdują się w nim rzeczy osobiste Skarżącego, w tym meble, to jednak uznał że skoro sąsiedzi nie znają go to pozoruje on jedynie zamieszkiwanie i przychodzi do matki jedynie w odwiedziny. Dlatego organ uznał, że istnieją podstawy do jego wymeldowania. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Skarżący. W jej uzasadnieniu Skarżący zarzucił organowi wadliwą ocenę materiału dowodowego, bezpodstawne odmówienie wiary zeznaniom jego i jego matki z których wynika iż zamieszkuje wspólnie z nią w miejscu zameldowania, pominięcie zeznań W. P. i A. S. które mieszkają w budynku przy [...] i które nie potwierdziły aby Skarżący zamieszkiwał w lokalu nr [...] – jak twierdziła współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...]. Zaprzeczył też aby w budynku mieszkała M. S. - córka współwłaściciela L. G. i aby miała jakąkolwiek wiedzę na temat jego zamieszkania. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę jego wymeldowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (D.U. 2006. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z jego treścią organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Oceniając decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ ten naruszył art. 77 § 1 i 80 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest dowolna, nie przekonująca lub też nie ma jej wcale. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia polegały na: 1. pominięciu zeznań A. S. i W. P. mieszkających w budynku przy ulicy [...] z których wynika, że we wskazywanym przez wnioskujące o wymeldowanie osoby miałby przebywać Skarżący, nie jest on znany, co z kolei świadczy o tym, że twierdzenia J. G. zawarte w uzasadnieniu decyzji nie muszą być wiarygodne. Tym bardziej że jej zeznania są niespójne gdy chodzi o miejsce w jakim skarżący zamieszkuje. Raz wskazuje, że przy ulicy [...] lok. [...] a raz (w odwołaniu) twierdzi, że nie da się tej okoliczności ustalić. Trudno zatem w takim świetle przyjęć jej oświadczenia za wiarygodne i przekonujące. 2. brak oceny zeznań Skarżącego i jego matki H. K. z których wynika, iż syn z nią mieszka w jednym lokalu, dojeżdża kolejką [...] do pracy i opiekuje się chorą matką. 3. brak oceny dowodu w postaci informacji ze Straży Miejskiej oraz protokołu z oględzin lokalu przy jednoczesnym uznaniu że dowody te i tak są nie wystarczające do przyjęcia, że G. K. mieszka w lokalu nr. [...]; 4. przekroczenie ram swobodnej oceny dowodów poprzez bezkrytyczne danie wiary zeznaniom M. S., która od 2011 r. nie mieszka w tym domu, w sytuacji w której z dowodów z którymi miałby być zgodne jej zeznania wcale nie wynika aby Skarżący swe centrum życiowe skoncentrował w innym miejscu. Z zeznań tego świadka wynika co najwyżej, że Skarżący był przez nią widywany na posesji. Nie wiadomo natomiast skąd u świadka przekonanie, że tam nie mieszkał a jedynie odwiedzał matkę. Podobny walor mają zeznania D. K. i M. K. dalekich sąsiadów z których wynika, że nie wiedzą kto zamieszkuje w budynku przy [...]. Nie wiadomo dlaczego zatem organ II instancji uznał, że zeznania tych wszystkich świadków są logiczne, spójne i pozwalają na przyjęcie, że Skarżący nie mieszka w lokalu nr. [...]. 5. uzasadnienie nie zawiera wskazania dlaczego określonym znajdującym się w aktach dowodach organ nie dał wiary (zeznania Skarżącego, jego matki, świadków mieszkających w budynku przy ulicy [...]) – co stanowi uchybienie z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi odzwierciedlenie toku rozumowania jaki został przyjęty przy podejmowaniu decyzji. Musi być więc zrozumiałe i logiczne choć oczywiście nie zawsze dla strony przekonujące. Wszystkie wyżej wskazane uchybienie skutkują koniecznością wyeliminowania decyzji organu II instancji z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ponownie oceni zebrany w sprawie materiał dowodowy kierując się dyrektywami o jakich mowa w 80, 81 i 86 k.p.a. i zadba aby uzasadnienie rozstrzygnięcia odpowiadało treści art. 107 § 3 k.p.a. Rozważy konieczność ponownego przesłuchania świadka M. S., której zeznania w przekonaniu organu były najbardziej przekonujące celem ustalenia w jakich okolicznościach i kiedy widywała Skarżącego na posesji, z jakich faktów wysnuła pogląd iż tam nie mieszka, czy kiedykolwiek była w tym mieszkaniu aby twierdzić, że tam nie koncentruje on swoich spraw życiowych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.