IV SA/Wa 2356/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 12 sierpnia 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z emerytury wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 1324, 79 zł netto miesięcznie. Z nadesłanych dokumentów dodatkowo wynika, że skarżąca w dniu 7 sierpnia 2013 r. została zawiadomiona o wyznaczeniu na dzień 5 września 2013 r. eksmisji z przedmiotowego lokalu. Skarżącej zaproponowano jednocześnie przeniesiona do pomieszczenia odpowiadającego wymogom pomieszczenia tymczasowego przy ul. [...] w W. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek skarżąca w dniu 2 września 2013 r. złożyła dokumenty źródłowe potwierdzające wysokość otrzymywanego świadczenia emerytalnego oraz stan konta na rachunkach bankowych z ostatnich trzech miesięcy. Z nadesłanego wyciągu z rachunku [...] w banku SKOK im. Franciszka Stewczyka wynika, że na dzień 2 września 2013 r. skarżąca posiadała na koncie dostępne środki w wysokości 7.311,66 zł. Skarżąca oświadczyła jednocześnie, że mieszka w domu pokoleniowym, wymagającym ciągłych remontów. Wśród comiesięcznych wydatków koniecznych wymieniła: opłatę za energię elektryczną 74 zł, opłatę za gaz 98,50 zł, opłatę za wodę 65 zł, opłatę za lekarstwa- 130 zł. Rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Instytucja przyznania prawa pomocy jest zatem rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialno-bytowa jest trudna. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy ustanowienia radcy prawnego. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszego wniosku ma fakt, że o przyznaniu prawa pomocy decyduje stan majątkowy i dochody wnioskodawcy w chwili orzekania w tym przedmiocie. Należy mieć na uwadze, iż wnioskodawczyni uzyskuje stałe dochody z emerytury w wysokości 1.324 zł miesięcznie. Należy zatem uznać, że skarżąca ma zapewnione środki finansowe na pokrycie potrzeb bytowych. Decydujące znaczenie dla oceny przedmiotowego wniosku ma jednak fakt, iż skarżąca posiada aktualnie wolne, dostępne środki (oszczędności) w wysokości 7.311,66 zł. Uwzględniając nawet stałe wydatki związane z bieżącym utrzymaniem oraz leczeniem należy stwierdzić, iż wysokość zgromadzonych przez wnioskodawczynię oszczędności – na dzień 2 września 2013 r. - 7.311,66 zł pozwala na przyjęcie, iż dysponuje ona wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Fakt zgromadzenia sporych oszczędności przez wnioskodawczynię potwierdza, iż uzyskiwane przez nią dochody wystarczają nie tylko na pokrycie niezbędnych wydatków koniecznych, ale dają również możliwość zgromadzenia znacznych oszczędności. Kwota tych oszczędności jest na tyle duża, że pozwala na stwierdzenie, że skarżąca jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania sądowego. Z tych względów, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.