IV SA/Wa 2362/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego L. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. K. postanowieniem z [...] września 2014r.(nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2014r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku inwentarskiego z chowu trzody chlewnej o obsadzie 40 DJP na chów trzody chlewnej o obsadzie 1450 szt. tj. 203 DJP w systemie rusztowym na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gmina L., powiat żuromiński na okres 9 miesięcy ze względu na prace nad projektem planu miejscowego części miejscowości S. i L.. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Inwestor A. K. złożył wniosek z dnia 22 lipca 2014r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. Wójt Gminy L. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na okres 9 miesięcy. Wskazano, że teren inwestycyjny znajduje się w obszarze, w odniesieniu do którego podjęto uchwałę z dnia [...] kwietnia 2014r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na to, że wstępne opracowania wskazują, iż ustalenia planu mogą być odmienne od wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu (lokalizacja ferm wysokotowarowych), organ w oparciu o art 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.) postępowanie zawiesił na okres 9 miesięcy. Wskutek zażalenia wniesionego przez A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji powielając argumentację Wójta Gminy L.. Skargę na powyższe postanowienie wniósł A. K., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący uzyskał zaświadczenie Urzędu Gminy L. z dnia [...] grudnia 2013r., z którego nie wynikają żadne ograniczenia co do wielkości obsady hodowanej trzody chlewnej. Ponadto uzyskał decyzję środowiskową na powyższą inwestycję. Twierdzi, że planowana przez niego inwestycja jest zgodna z miejscowym planem, natomiast podjęcie próby wprowadzenia ograniczeń w wielkości obsady poprzez nowy plan miejscowy stanowi naruszenie interesu "prywatnego". W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, a organy niewłaściwie zastosowały przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu. Przywołany przepis stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Użycie w powyższej normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej. Zobowiązuje organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O prawidłowym zastosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej można zatem mówić tylko wówczas, gdy organ uzasadnił rozstrzygnięcie na tej podstawie. Ma to o tyle znaczenie, że postanowienie o zawieszeniu postępowania tamuje rozstrzygnięcie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i stanowi ograniczenie uprawnień inwestora. W orzecznictwie podkreśla się, że uznaniowość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej nie przeradza się w dowolność, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1058/12). Jak z kolei wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 września 2013r. (sygn. akt IV SA/Po 544/13) przewidziana przez ustawodawcę możliwość zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 2 ustawy ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 ustawy). Przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest zatem podjęcie i prowadzenie prac planistycznych. Niemniej jednak - w ocenie Sądu - nie oznacza to, że uprawnienie do zawieszenia postępowania może być realizowane przez organ w każdej sytuacji podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego. Podkreśla się, że wydanie postanowienia o zawieszeniu zależy od oceny organu na jakim etapie są prace planistyczne oraz czy dokumentacja planistyczna wskazuję na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z treścią projektowanego planu miejscowego. Dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu (vide wyrok NSA z dnia 7 maja 2009r. sygn. akt II OSK 660/08 oraz z dnia 11 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 98/13). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu nie wykazał - jeśli idzie o wymogi decyzji uznaniowej - że jednak zasadne będzie zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy ze względu na inicjatywę organów gminy co do uchwalenia planu miejscowego dla tego obszaru. Po pierwsze - w orzecznictwie wypracowanym na tle stosowania art. 62 ust. 1 ustawy - podkreśla się, że stan zaawansowania prac planistycznych ma istotne znaczenie przy korzystaniu z możliwości zawieszenia postępowania. Z przygotowanych do uchwalenia planu dokumentów bowiem można wyczytać jakiego rodzaju przeznaczenie jest planowane dla danego terenu. W niniejszej sprawie nie przedstawiono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że projekt planu miejscowego przewiduje dla terenu m in. działki inwestora przeznaczenie - lokalizacja ferm wysokotowarowych. Takie stwierdzenia padają jedynie w uzasadnieniu stanowiska organów. Po drugie poprzez wskazanie pojęcia fermy wysokotowarowej nie zdefiniowano, jaka wielkość produkcji będzie adekwatna dla takiego przedsięwzięcia. Jak się wydaje dopiero w projekcie planu miejscowego, którego nie przedłożono do akt sprawy, znajdzie się definicja tego pojęcia. W ocenie Sądu bowiem jedynie to kryterium będzie różnicowało jeśli idzie o intensywność produkcji inwestycję, o warunki dla której wystąpił inwestor i tę planowaną dla obszaru przez gminę. L. K. bowiem oczekuje warunków zabudowy dla chowu trzody chlewnej o obsadzie 203 DJP w systemie rusztowym, natomiast ferma to miejsce chowu zwierząt. Tym samym co do zasady inwestycja skarżącego odpowiada kierunkowi rozwoju tego obszaru. Co do natomiast ilości jednostek przeliczeniowych to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) w § 2 pkt 51 oraz § 3 pkt 103 rozróżnia w zależności od liczby sztuk planowanej hodowli inwestycje wymagające bezwzględnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i takie, co do których taka ocena może być przeprowadzona. Jest to jedyne rozróżnienie jeśli idzie o procedurę uzyskania decyzji środowiskowej (na marginesie inwestor uzyskał taką decyzję). Jak wskazuje przytoczone wyżej orzecznictwo z punktu widzenia stosowania przepisu art. 62 ust 1 ustawy znaczenie ma czy planowana w decyzji zabudowa będzie miała inny charakter niż ustalenia plany miejscowego. Przepis art. 65 ustawy stanowi bowiem, że organ, który wydał decyzji o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji (ust. 1) Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (ust. 2) Oznacza to, że norma art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ,w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu źródeł pogodzić (vide wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2013r. sygn. akt II SA/Kr 111/13). Analiza łączna obydwu tych przepisów tj. art. 62 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy pozwala na przyjęcie tezy, że jako racjonalne należy uznać zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy planowana w warunkach zabudowy inwestycja będzie odmienna od przeznaczenia, które przewidziano w projekcie planu miejscowego. Tymczasem w niniejszej sprawie zarówno decyzja o warunkach zabudowy, jak i plan miejscowy (wedle twierdzeń organów) przewiduje chów zwierząt, różnica może dotyczyć jedynie ilości hodowanych zwierząt. W ocenie Sądu jednak owa różnica nie powoduje, że można ustalić ową "inność" obydwu zamierzeń inwestycyjnych uzasadniającą wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Z tego powodu w ocenie Sądu - w okolicznościach wynikających z akt postępowania administracyjnego – o rgan niezasadnie skorzystał z możliwości zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) p.p.s.a. i 135 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., natomiast wstrzymanie wykonania postanowienia znajduje usprawiedliwienie w art. 152 p.p.s.a.