IV SA/Wa 2363/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy Schengen oddala skargę W dniu [...] marca 2018 r. funkcjonariusze z Placówki Straży Granicznej [...] przeprowadzili kontrolę legalności pobytu obywatela [...]– A. K. (dalej: Strona, Skarżący, Cudzoziemiec), posługującego się ważnym paszportem wydanym przez władze [...] w dniu 1 czerwca 2016 r., w którym zamieszczona była wielokrotna wiza Schengen o numerze [...], wydana przez konsula [...] w D. w dniu 14 lutego 2018 r., ważna od 8 marca 2018 r. do 8 września 2018 r., uprawniająca do pobytu w okresie 90 dni w celu turystycznym. Komendant Placówki Straży Granicznej (dalej: Komendant) na podstawie ustaleń dokonanych podczas kontroli, uznał, że cudzoziemiec nie uzasadnił celu, ani warunków planowanego pobytu na podstawie posiadanej wizy Schengen i decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 34 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. a tiret (ii), art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z dnia 15 września 2009 r. ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 3 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - cofnął posiadaną przez niego wizę Schengen. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Cudzoziemca podniósł, że Komendant, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co za tym idzie, Komendant nie dokonał prawidłowej wykładni art. 34 ust. 2 i 6 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. A tiret ii kodeksu wizowego, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu wizy. Poza tym wskazano na naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 9, art. 77 § 1 K.p.a., a ich naruszenie pociąga za sobą naruszenie art. 107 § 3 i art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uchybienia obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona zarzuciła także naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegającym na naruszeniu prawa niezwłocznego uzyskania informacji w języku zrozumiałym o przyczynach zatrzymania i stawianych zarzutach i Kodeksu wizowego oraz ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.), poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego pobytu Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik wyjaśniła, że Cudzoziemiec zamierzał wykorzystać wizę zgodnie z jej przeznaczeniem, co oświadczył podczas kontroli na lotnisku. Poza tym posiada w Polsce znajomych, z którymi miał zamiar się spotkać. Z ich strony została też polecona Cudzoziemcowi praca w Polsce. Oferta ze strony firmy [...] sp. z o.o. wzbudziła zainteresowanie Strony i zdecydował się, że podejmie pracę na jej rzecz po uzyskaniu stosownego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (gdyż - był świadomy i posiadał wiedzę, iż na podstawie posiadanej wizy nie mógł podjąć pracy w Polsce). Toteż stawił się w dniu [...] marca 2018 r., po uprzednim zapisaniu Cudzoziemca w kolejkę. Pełnomocnik zarzucił, że protokół kontroli nie został sporządzony zgodnie ze stanem faktycznym oraz z pomija istotne informacje, do których zobowiązuje ustawodawca. W dniu 25 maja 2018 r. do Komendanta wpłynęło "pismo uzupełniające" strony. W treści przedmiotowej korespondencji pełnomocnik strony wniósł zastrzeżenia co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności kwestionował prawidłowość i rzetelność notatki urzędowej z dnia [...] marca 2018 r. Komendant Główny Straży Granicznej rozpatrując powyższe odwołanie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności wyjaśnił, że w tym postępowaniu bada wyłącznie zasadność i prawidłowość wydania przez Komendanta decyzji o cofnięciu wizy Schengen, a nie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, którą podejmuje inny organ, jak i prawidłowości zatrzymania. Przy czym organ zwrócił uwagę, że Cudzoziemiec nie zgłaszał żadnych zarzutów co do czynności podejmowanych w stosunku do niego. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy kodeksu granicznego Schengen przewidują możliwość cofnięcia wizy już wydanej w przypadku stwierdzenia, że posiadacz wizy przestał spełniać warunki do jej otrzymania, co oznacza, że cudzoziemiec nie tylko podczas ubiegania się o wydanie wizy oraz przekroczenia granicy obowiązany jest uzasadnić cel i warunki pobytu (przedstawić dokumenty do ich potwierdzenia), ale również zobligowany jest to uczynić każdorazowo, na żądanie uprawnionych organów dokonujących kontroli w trakcie pobytu na terytorium państw Schengen. Niewywiązanie się przez cudzoziemca z powyższego obowiązku – co miało miejsce w niniejszej sprawie - stanowi przesłankę do cofnięcia już wydanej wizy. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, Strona wyjaśniła, że do strefy Schengen przyjechała w dniu 15 marca 2018 r. przez przejście graniczne w Polsce w celu podpisania umowy o pracę. Cudzoziemiec wyjaśnił, że wyjechał z [...] w 2001 r. i przeprowadził się do D.. Z D. bezpośrednio przyjechał do W.. Cudzoziemiec posiadał "przy sobie" wniosek o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy oraz umowę o pracę. Cudzoziemiec oświadczył, że od trzech miesięcy poszukiwał pracy przez Internet i znajomych. W M. Urzędzie Wojewódzkim stawił się celem złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na wykonywanie pracy. Jako przyszłego pracodawcę wskazał firmę [...], z którą w dniu [...] marca 2018 r. podpisał umowę. Miał być zatrudniony jako specjalista do spraw handlu i marketingu. Z firmą, w której miał pracować nawiązał kontakt w styczniu lub lutym. Przed wyjazdem z D. przesłał pełnomocnictwo dla człowieka w Polsce tak, aby mógł ubiegać się o kartę pobytu. Ponadto, oznajmił, że zatrzymał się w hotelu [...] w W., a w trakcie pobytu na terytorium RP nie robił nic poza załatwianiem spraw związanych z wydaniem karty pobytu. Ponadto, oświadczył, że posiada bilet (w wersji elektronicznej) do Wielkiej Brytanii, albowiem w dniu 17 marca 2018 r. zamierza się tam udać, aby odwiedzić przebywającą tam na wakacjach rodzinę. Cudzoziemiec nie potrafił powiedzieć nic na temat turystycznego planu swojej wizyty, nie posiadał również i nie okazał w toku kontroli żadnych dokumentów potwierdzających cel i warunki pobytu na terytorium RP zgodnie z posiadaną wizą, do czego był obowiązany na podstawie art. 294 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Z czynności kontroli funkcjonariusze Straży Granicznej sporządzili protokół kontroli legalności pobytu, który cudzoziemiec podpisał po przetłumaczeniu go przez tłumacza na język [...]. Organ dalej wskazał także, że odwołujący się został również przesłuchany w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W trakcie przedmiotowego przesłuchania złożył zeznania tożsame z zeznaniami złożonymi uprzednio w czasie kontroli legalności pobytu. Rozpatrując niniejszą sprawę organ uznał, że wizę, którą posiadał cudzoziemiec mógł tylko wykorzystać w celu, w jakim została ona wydana. Natomiast z oświadczenia Strony wynikał inny, niż turystyczny cel podróży do Polski. Cudzoziemiec nie posiadał żadnych dokumentów uzasadniających turystyczny cel pobytu ani na terytorium [...], (gdzie w ogóle się nie udał), ani na terytorium RP. Ww. oświadczył również w sposób nie budzący wątpliwości, że jego wjazd i pobyt na terytorium RP miał na celu złożenie wniosku o zalegalizowanie długoterminowego pobytu na terytorium RP w celu podjęcia pracy, o którą starał się jeszcze podczas pobytu w D.. Co istotne, był to pierwszy wjazd i pobyt ww. na terytorium państw Schengen na podstawie wizy i nastąpił on w innym celu, niż ten, w jakim wiza została wydana. Poza tym z zeznań cudzoziemca wynikało również, że już następnego dnia zamierzał opuścić strefę Schengen, ponieważ miał zamiar udać się do [...] w celu odwiedzin przebywającej tam rodziny, co oznacza, że głównym celem pobytu na terytorium państw Schengen podczas pierwszego wjazdu na podstawie posiadanej wizy nie była turystyka we Włoszech, lecz podjęcie działań mających na celu zalegalizowanie długoterminowego pobytu w Polsce. Organ I instancji zasadnie, zatem stwierdził, że nie uzasadniając celu, ani warunków pobytu na terytorium RP na podstawie włoskiej wizy wydanej w celu turystycznym, cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jej wydania spełniając tym samym przesłankę do cofnięcia wizy. Fakt, że odwołujący się stawił się w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z zamiarem złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy już na drugi dzień po przyjeździe do Polski (umówienie się na spotkanie wcześniej), a ponadto, w sposób oczywisty i bezsprzeczny (wprost) twierdził, że celem jego pobytu w RP jest podjęcie tu pracy, dowodzi, że głównym celem jego przyjazdu do Polski było zalegalizowanie pobytu długoterminowego oraz zatrudnienie, a nie turystyka. Ponadto, sam cudzoziemiec w dniu [...] marca 2018 r. oświadczył, że posiada przy sobie umowę o pracę zawartą z polskim pracodawcą. Poza tym pełnomocnik strony nie udowodnił, ani nawet nie uprawdopodobnił, że cudzoziemiec realizował, podczas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen, turystyczny cel pobytu w jakim została wydana mu włoska wiza Schengen. Cudzoziemiec miał też możliwość wypowiedzenia się w toku czynności prowadzonych w sprawie cofnięcia wizy oraz w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zobowiązania do powrotu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że nie zadawał stronie pytań co do dalszych celów turystycznych, bowiem cudzoziemiec zapytany, o to co robił od dnia przyjazdu do Polski, odpowiedział, że nic specjalnego poza załatwianiem spraw związanych z kartą pobytu, a zatem zadawanie pytań o zabytki, czy też obiekty turystyczne W. było bezcelowe. Poza tym – w ocenie organu - to, że ubiegając się o wydanie wizy u Konsula [...] w D. cudzoziemiec uzasadnił cel i warunki pobytu, spełnił warunki niezbędne do jej uzyskania i otrzymał wizę oraz to, że na jej podstawie bez problemu przekroczył w dniu 15 marca 2018 r. granicę RP nie oznacza, że został zwolniony z obowiązku zrealizowania głównego celu po przekroczeniu granicy państw Schengen oraz uzasadnienia celu i warunków pobytu podczas każdorazowego przekraczania granic państw Schengen, czy podczas legitymowania przez uprawniony organ. Wbrew twierdzeniom odwołania, posiadana przez cudzoziemca wiza nie została cofnięta z uwagi na chęć złożenia przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Kluczowe w postępowaniu w sprawie cofnięcia wizy, było to, czy cudzoziemiec podczas pobytu na terytorium państw Schengen realizuje cel w jakim została wydana mu wiza i to na cudzoziemcu spoczywa obowiązek udowodnienia, że podczas pobytu na terytorium Schengen realizuje cel określony w posiadanej wizie. Oświadczenia cudzoziemca pozwalają stwierdzić, że wiza włoska była jedynie narzędziem umożliwiającym przyjazd do Polski w celu zalegalizowania pobytu długoterminowego i pozostania na terytorium RP po upływie terminu ważności wizy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w tym zakresie. Organ odwoławczy podniósł również, że Komendant zgromadził wystarczający materiał w sprawie i wydając rozstrzygnięcie w oparciu o zgromadzone środki dowodowe dokonał ich całościowej oceny w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Ustalone okoliczności faktyczne nie budziły wątpliwości organu, co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W toku postępowania nie stwierdzono również żadnych rozbieżności uzasadniających potrzebę przeprowadzenia dalszych dowodów. Zatem mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy nie miał możliwości wyboru innego sposobu rozstrzygnięcia, jak cofnięcie wizy Schengen na podstawie art. 34 ust. 2 kodeksu wizowego. Organ dodatkowo wskazał, że Strona chcąc wjechać na terytorium państw Schengen głównie w celu poszukiwania i podjęcia pracy w Polsce, winna była złożyć wniosek o wydanie wizy do konsula RP, uzyskać odpowiednią wizę i na jej podstawie przekroczyć granicę. Argumenty odwołania, dotyczące nieprawidłowości przeprowadzanych wobec cudzoziemca czynności związanych z kontrolą legalności pobytu, zatrzymania cudzoziemca, wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia wizy oraz przesłuchania cudzoziemca zdaniem organu, stanowią jedynie polemikę z prawidłową oceną organu. Twierdzenia odwołującego się nie są poparte żadnymi dowodami. Cudzoziemiec nie zgłaszał żadnych zarzutów do treści protokołu zatrzymania i własnoręcznie go sygnował oraz nie wnosił zastrzeżeń co do sposobu zatrzymania. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie prawa niezwłocznego uzyskania informacji w języku zrozumiałym o przyczynach zatrzymania i stawianych mu zarzutach należy zatem także uznać za bezpodstawny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Cudzoziemca zarzucił Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenie: przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 k.p.a., poprzez stwierdzenie, że cudzoziemiec nie realizował celu, dla którego wiza została wydana, gdy z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że cel pobytu cudzoziemca nie wykraczał poza cel dopuszczalny na podstawie posiadanej wizy Schengen oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 2 kodeksu wizowego, poprzez stwierdzenie, że organ był zobowiązany cofnąć wizę cudzoziemca (związanie administracyjne), gdy z treści przepisów wynika, że właściwy organ państwa członkowskiego może (uznanie administracyjne) wizę Schengen wydaną przez organ innego państwa członkowskiego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało cofnięcie wizy Schengen, wydanej przez Konsula [...] w D. w dniu 14 lutego 2018 r., ważnej od dnia 8 marca 2018 r. do dnia 8 września 2018 r., uprawniającej do pobytu w okresie 90 dni w celu turystycznym. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie Komendanta do wydania decyzji uchylającej decyzję Komendanta z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia wizy Schengen. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 4 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego zwróciła uwagę na niewydolność systemu wizowego i niewydolność pracy Wojewodów w zakresie wydawania zezwoleń na pobyt czasowy, co powoduje przyjęcie przez Straż Graniczną a priori stanowiska, że postępowanie cudzoziemca jest sprzeczne z celem wizy. Na pytanie Przewodniczącego pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że uznaje cel przyznania wizy za prawnie istotny, wskazała, że są podjęte z góry założenia przez Straż Graniczną, że postępowanie cudzoziemca jest niezgodne z celem jego wizy. Wskazała na zbyt pobieżne postępowanie administracyjne w celu ustalenia zamiaru pobytu cudzoziemca w strefie Schengen. Oświadczyła jednocześnie, że brak jest przeszkód prawnych do składania wniosków przez cudzoziemców o zezwolenie na pobyt czasowy, w trakcie pobytu w oparciu o wydaną już wizę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że na podstawie posiadanej wizy, strona mogłaby wjechać i przebywać również na terytorium RP, niemniej jednak warunkiem tego byłoby realizowanie głównego celu, w jakim przedmiotowa wiza została wydana oraz spójne i logiczne uzasadnienie tego celu w razie powzięcia wątpliwości w tym zakresie. Z powyższego obowiązku strona się jednak nie wywiązała. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie posiadał żadnych dokumentów uzasadniających turystyczny cel pobytu, ani na terytorium [...], (gdzie w ogóle się nie udał), ani na terytorium Polski. Strona oświadczyła również w sposób niebudzący wątpliwości, że jej wjazd i pobyt na terytorium RP miał na celu złożenie wniosku o zalegalizowanie długoterminowego pobytu na terytorium RP w celu podjęcia pracy, o którą starała się jeszcze podczas pobytu w D., przed uzyskaniem wizy. Wskazał bowiem, że celem przyjazdu do Polski były względy turystyczne oraz chęć złożenia wniosku o wydanie zezwolenia pobytowego ze względu na pracę w Polsce, gdyż chciał podjąć pracę w firmie, która ma siedzibę w W.. Wniosek o wizę złożył osobiście w konsulacie [...] w D. zaznaczając we wniosku cel wydania wizy jako turystyczny. Chciał złożyć wniosek o wydanie mu karty pobytu ze względu na pracę, tak by mógł legalnie pracować w Polsce, jednak nie udało mu się go złożyć, ponieważ został zatrzymany przez Straż Graniczną. W złożeniu tego pomagał mu pełnomocnik. Firma, w której miał podjąć pracę nazywa się [...] i ma siedzibę w W.. Nawiązał z tą firmą kontakt w styczniu lub lutym. Przed wyjazdem z D. przesłał pełnomocnictwo dla człowieka w Polsce tak, aby mógł ubiegać się o kartę pobytu. W firmie tej miał zajmować się nawiązywaniem kontaktów zagranicznych na rynku indyjskim. Miał mieć stanowisko managera ds. marketingu. Ponadto, oznajmił, że zatrzymał się w hotelu [...] w W., a w trakcie pobytu na terytorium RP nie robił nic poza załatwianiem spraw związanych z wydaniem karty pobytu. Dodatkowo zeznał także, że nie wiedział o tym, że jest to nielegalne. Nie podejmowałby żadnej pracy na terenie Polski ani nie miałby takiego zamiaru zanim nie uzyskałby karty pobytu ze względu na pracę. Gdyby firma, która mu to organizowała poinformowała go o tym, to na pewno by tego nie zrobił. Skarżący - jak zwrócił uwagę organ - został również przesłuchany w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i w trakcie przedmiotowego przesłuchania złożył zeznania tożsame z zeznaniami złożonymi uprzednio w czasie kontroli legalności pobytu, co nie zostało zakwestionowane w niniejszym postępowaniu. Należy wobec tego zwrócić uwagę na fakt, że skarżący stawił się w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. z zamiarem złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy już na drugi dzień po przyjeździe do Polski, a ponadto, w sposób oczywisty i bezsprzeczny (wprost) twierdził, że celem jego pobytu w RP jest podjęcie tu pracy, dowodzi, że jednak głównym celem jego przyjazdu do Polski było zalegalizowanie pobytu długoterminowego oraz zatrudnienie, a nie turystyka. Potwierdza to także fakt posiadania umowy o pracę zawartą z polskim pracodawcą dzień po przyjeździe, jak i działania Strony podjęte przed przyjazdem do Polski. Jak wyjaśnił Skarżący już w styczniu/lutym, gdy to nawiązał kontakt z firmą, z którą niezwłocznie tuż po przyjeździe podpisał umowę, jak i czynności związane z umówieniem się – zgodnie z procedurą – w Urzędzie w celu zalegalizowania pobytu, świadczą jednoznacznie – w ocenie Sądu - że przedmiotowa wiza turystyczna uzyskana w marcu od Konsula [...], czyli po nawiązaniu kontaktu w celu uzyskania pracy, stanowiła jedynie element niezbędny, by legalnie przedostać się do Polski. Należy przy tym wyjaśnić, że co do zasady Sąd dopuszcza możliwość złożenia przez cudzoziemca legitymującego się ważną wizą turystyczną wniosku o pobyt czasowy, jednak nie w sytuacji, gdy wniosek o wydanie tej wizy został celowo złożony "pozornie", tj. jedynie w celu umożliwienia zalegalizowania pobytu w kraju, z uwagi na brak możliwości uczynienia tego inną drogą, np. "niewydolność systemu", na który zwróciła uwagę pełnomocnik skarżącego na rozprawie. Takie działanie wskazywałoby na celowe obejście prawa w celu zalegalizowania pobytu. Wobec powyższego, należy zatem wskazać, że okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że celem przyjazdu do Polski nie był cel turystyczny, a przede wszystkim celem Strony było otrzymanie pracy, o czym świadczą konkretne czynności podejmowane przez Stronę jeszcze przed uzyskaniem wizy. Biorąc wobec tego pod uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności oświadczenia i działania Skarżącego skupiające się przede wszystkim na możliwości podjęcia leganie pracy w Polsce, brak uzasadnienia strony co do innego celu, warunków pobytu na terytorium RP na podstawie włoskiej wizy wydanej w celu turystycznym, zasadnie stwierdzono, że cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jej wydania, spełniając tym samym przesłankę do cofnięcia wizy. Zgodnie z art. 34 ust. 2 kodeksu wizowego wiza jest cofana, jeżeli okaże się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Wizę cofa zasadniczo właściwy organ państwa członkowskiego, które ją wydało. Wizę może cofnąć właściwy organ innego państwa członkowskiego; o cofnięciu tym jest informowany organ państwa członkowskiego, które wydało wizę. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że każdorazowo cofana jest wiza (obligatoryjnie), w sytuacji gdy zostanie ustalone, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Kwestią natomiast drugorzędną jest to, czy zrobi to organ wydający wizę, czy inny właściwy organ innego państwa. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu, a w niniejszej sprawie miało to miejsce. W związku z tym, że skarżący przebywał na terenie Polski, organy tego państwa podjęły decyzję o cofnięciu mu wizy, do czego uprawnia ich powołany przepis, wobec tego nie można zarzucić organom, że działały niezgodnie z prawem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które by skutkowały wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi odnoszące się do nieprawidłowo przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności oparcie rozstrzygnięcia na oświadczeniach Strony, która – co istotne – nie kwestionowała podpisanych przez siebie oświadczeń. Pełnomocnik Skarżącego także nie zakwestionowała w sposób przekonywujący ustaleń poczynionych przez organ. Protokół przesłuchania – jak już wyżej podniesiono – został podpisany przez skarżącego, jak i przez tłumacza – bez zastrzeżeń. Z tych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddaleniu.