IV SA/Wa 2365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska,, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi V. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] V. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i państwa obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski i państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Polski i państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy. W dniu 14 kwietnia 2014 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w P. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem wydalenie V. C. z terytorium Polski. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 3 lat od dnia wydania decyzji. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że w dniu 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy, o której mowa w art. 521 (tj. ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach), stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r., cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Zaś art. 90 ust. 1 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że w decyzji o wydaleniu określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95. W myśl art. 90 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy w decyzji o wydaleniu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen i określa okres tego zakazu. Z kolei zgodnie z art. 99 b przedmiotowej ustawy, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 4 i art. 97 ust. 2a, określa się na następujące okresy: 1/ od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, 1a, 3, 6, 11 lub 12; 2/ od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 lub 8; 3/ od 3 lat do 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4, 4a, 7, 9 lub 10. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że V. C. przebywał ostatnio legalnie w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] z terminem ważności od dnia 6 lipca 2012 r. do dnia 5 lipca 2013 r. z uwagi na pozostawanie od dnia [...] marca 2012 r. w związku małżeńskim z obywatelką polską H. G. (ur. [...] marca 1965 r.). W dniu 6 czerwca 2013 r. cudzoziemiec wystąpił z kolejnym wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając, że związek małżeński z obywatelką polską został zawarty w celu obejścia przepisów. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez pełnomocnika cudzoziemca utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. oddalił skargę. V. C. w dniu 8 kwietnia 2014 r. został wylegitymowany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w P. w ramach kontroli legalności pobytu. W wyniku kontroli ustalono, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski nielegalnie od dnia [...] marca 2014 r., czym wypełnił przesłankę, określoną w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że cudzoziemiec w dniu 31 marca 2014 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na wykonywanie pracy i podjęcie nauki języka polskiego. Decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2014 r., cudzoziemiec nie uzyskał w/w zezwolenia. W chwili obecnej toczy się postępowanie odwoławcze w powyższej sprawie przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ odwoławczy zgodził się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki, określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. V. C. nie posiada żadnego tytułu pobytowego uprawniającego go do pobytu w Polsce, a zatem przebywa w Polsce nielegalnie. Cudzoziemiec w dniu zatrzymania przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w P. odmówił złożenia zeznań na okoliczność nielegalnego pobytu w Polsce, pomimo obecności tłumacza języka [...] oraz powołanego przez niego pełnomocnika. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że w sprawie należy również zbadać czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w myśl którego, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1/ zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 2/ cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3/ cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2; 4/ cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu. Jak stanowi art. 89 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, do postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 55. Z kolei art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r. poz. 680), cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1/ mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a/ naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2/ jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. V. C. formalnie pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, jednak fikcyjny charakter tego związku został jednoznacznie stwierdzony przez organy administracji, a stanowisko to zostało podtrzymane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., który oddalił skargę cudzoziemca. W toku niniejszego postępowania stosuje się przepisy tożsame z przepisami obowiązującymi w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (tj. art. 55 ustawy o cudzoziemcach), w celu ustalenia, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przepisów. Z uwagi na powyższe, wobec cudzoziemca nie ma zastosowania przesłanka, określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż w przypadku małżonków obywateli polskich, organ ustala, czy decyzja o wydaleniu może zostać wydana, a w przypadku wydania - wykonana. W przypadku stwierdzenia, że decyzja może zostać wydana i wykonana, co zachodzi w mniejszej sprawie, nie ma podstaw do badania okoliczności, określonych w art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy stwierdził, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wykonanie decyzji o wydaleniu go z terytorium Polski oraz nie mają zastosowania przesłanki, mogące uzasadniać udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Odnosząc się zarzutów wskazanych w odwołaniu szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił, iż fakt opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowej. W dniu wydania zaskarżonej decyzji, cudzoziemiec niewątpliwie naruszył obowiązujące przepisy dotyczące obowiązku posiadania tytułu pobytowego w Polsce, a fakt jego wyjazdu stanowi jedynie potwierdzenie zastosowania się przez niego do obowiązku określonego w wydanej decyzji o wydaleniu. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie widzi podstaw do zmiany okresu zakazu wjazdu orzeczonego przez organ pierwszej instancji. Powyższe stanowisko uzasadnił faktem, iż cudzoziemiec w celu legalizacji pobytu w Polsce zawarł fikcyjny związek małżeński z obywatelką polską, co stanowi poważne naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Tym samym okres zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen uznał za adekwatny do powagi naruszenia przepisów. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w decyzji nie orzekł o terminie dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednak z uwagi na fakt, iż cudzoziemiec w dniu [...] sierpnia 2014 r. opuścił terytorium Polski, w chwili obecnej nie jest zasadne określanie tego terminu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie V. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie art. 107 § 2 kpa w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera wszystkich elementów obligatoryjnych; 2/ naruszenie art. 139 kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się; 3/ naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niedochowanie wymogu należytego sporządzania uzasadnień, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ wydał skarżącemu zakaz wyjazdu na terytorium RP i krajów Schengen na maksymalny 3 – letni okres; 4/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie zawiera wszystkich elementów obligatoryjnych, co jest równoznaczne z utrzymaniem w mocy nieważnej decyzji; 5/ naruszenie art. 7, 77, 80 kpa w związku z art. 99b pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a także uznanie, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż należy skarżącemu wydać decyzję o zakazie wjazdu do Polski i krajów Schengen na maksymalny okres przewidziany przepisami. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał stan faktyczny i prawny sprawy, szczegółowo uzasadniając wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z treścią tego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium; Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, że w dniu zatrzymania (8 kwietnia 2014 r.) skarżący V. C. przebywał w Polsce od blisko dziesięciu miesięcy nielegalnie, gdyż cudzoziemiec ostatnio przebywał legalnie w Polsce na podstawie zezwolenia na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] z terminem ważności od dnia 6 lipca 2012 r. do dnia 5 lipca 2013 r. i nie opuścił terytorium Polski. W związku z tym cudzoziemiec nie legitymował się jakimkolwiek tytułem uprawniającym do legalnego pobytu w Polsce. W tym stanie rzeczy na aprobatę zasługuje przyjęte w kontrolowanej decyzji stanowisko, że wobec skarżącego zaistniały przesłanki określone w art. 88 art. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły natomiast wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472), mogące powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonania. Skarżący jest mężem obywatelki Polski, mimo to brak jest podstaw do zastosowania wobec niego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania V. C. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, stwierdzając, że związek małżeński V. C. (ur. [...] grudnia 1989 r.) z obywatelką polską H. G. (ur. [...] marca 1065 r.) został zawarty w celu obejścia przepisów. Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1038/14 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Zgodzić się należy również z organem, iż brak jest możliwości udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na postawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Konsekwentnie, w sytuacji nielegalnego pobytu, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt cytowanej ustawy, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Przy czym, w myśl art. 90 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, i określa okres tego zakazu. Na podstawie art. 99b pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zakaz ponownego wjazdu na terytorium RP, w przypadku o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat. Zdaniem Sądu określenie maksymalnego wymiaru wynikającego z powyższego przepisu względem skarżącego było koniecznością i konsekwencją podstępnego działania skarżącego, który zawarł związek małżeński z obywatelką polską w celu obejścia przepisów ustawy i tym samym dążył do podstępnego uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Powyższe potwierdzone zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymaną w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 2 kpa w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera wszystkich elementów obligatoryjnych oraz w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie zawiera wszystkich elementów obligatoryjnych to wskazać należy, że istotnie zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95, czego nie uczynił Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając decyzję w dniu [...] września 2014 r., orzekał w sytuacji nieprzebywania skarżącego w Polsce, który dnia 22 sierpnia 2014 r. opuścił jej terytorium. W konsekwencji zmiany stanu faktycznego sprawy związanego z wyjazdem z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej skarżącego słusznie zdaniem Sądu spowodowało, że postępowanie w sprawie o wydalenie w zakresie określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stało się bezprzedmiotowe. Niezasadny jest wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 139 kpa, który pełnomocnik skarżącego wywodzi ze zmiany orzeczenia organu pierwszej instancji w zakresie rozpoczęcia biegu terminu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W okolicznościach niniejszej sprawy określenie tego terminu przez organ odwoławczy względem daty faktycznego wykonania decyzji tj. 22 sierpnia 2014 r. jest terminem względniejszym dla skarżącego wobec daty określonej przez organ pierwszej instancji tj. od dnia wydania decyzji. Z przedstawionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd uznał, iż w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa) oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 kpa). Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 kpa). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione oraz powołał dowody, na których się oparł. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów oraz wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a tylko takie uchybienia stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.