IV SA/Wa 2365/20

Dnia 12 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska – Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 roku sprawy ze skargi M. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. M. S. i T. S. (dalej też jako: "skarżący", "strony") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r., w której utrzymano w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] marca 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Stan sprawy przedstawia się następująco: M. i T. S. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego dwulokalowego wraz z wjazdem i infrastrukturą na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...], na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] marca 2020 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla terenu oznaczonego literami A-B-C-D-A na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, wolno stojącego na wyżej opisanej działce nr [...] - ze względu na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."]. Od powyższej decyzji M. S. i T. S. wnieśli odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podał że powodem decyzji odmownej było niespełnienie warunku określonego w pkt 4 ww. przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalono, że działka nr [...] jest niezabudowana, porośnięta drzewami. Część tej działki, przylegająca bezpośrednio do ul. [...] o powierzchni 3373 m2, jest sklasyfikowana jako użytek LsV (lasy). W poprzednio obowiązującym miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] z [...] września 1992 r. brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2003 r. wyraził zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] gruntów leśnych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na cele nieleśne. Działka znajduje się ponadto na terenie, dla którego opracowywany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar [...], po zachodniej stronie ul. [...] część III. Zgoda Wojewody została wydana do planu, który nie został uchwalony, dlatego też decyzja ta nie miała znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Przepis ten oznacza, że aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy musi zostać spełniony przynajmniej jeden z podanych w tym punkcie warunków. W sytuacji gdy teren potencjalnego zainwestowania nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozważyć czy wymaga, czy też nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. A jeżeli teren taki zgody nie wymaga, warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy uznać za spełniony. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że teren działki wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, albowiem w ewidencji gruntów stanowi użytek gruntu LsV. Wprawdzie, jak wskazano, Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2003 r. wyraził zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] gruntów leśnych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na cele nieleśne, niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/10), stwierdził, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych. W świetle przywołanej powyżej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo istnienie decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, nie czyni zadość wymogowi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Koniecznym warunkiem "skuteczności" takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest "wykorzystanie" tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że dla planowanej przez skarżących inwestycji nie było możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższych względów na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła wpłynąć okoliczność faktyczna, podnoszona w odwołaniu, a dotycząca dawniej posadowionego na tej działce budynku jednorodzinnego. Działka wedle ewidencji gruntów jest w części działką leśną. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, zapis w ewidencji gruntów. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie. M. S. i T. S. w skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu przez organy obu instancji, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia warunku określonego ww. przepisie. Organy obu instancji uznały, że działka skarżących nr [...] przy ul. [...] w całości wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne aby możliwe było wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy część działki objęta wnioskiem o wydanie decyzji oznaczona jest, w treści ewidencji gruntów i budynków, literą "B" – jako zurbanizowane tereny niezabudowane. Okoliczność, że część działki ewidencyjnej (na której znajdują się zresztą pozostałości legalnie wybudowanego w okresie międzywojennym budynku mieszkalnego jednorodzinnego), w obecnym stanie prawnym umożliwia prowadzenie robót budowlanych, powinna skłonić organy do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżących oraz zgodnie z istniejącym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym (przykładowo: wyrok NSA z 23.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19), - art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l. w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, przez wadliwe uznanie, że: teren działki objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, albowiem w ewidencji gruntów stanowi użytek gruntu LsV, podczas gdy część nieruchomości ewidencyjnej oznaczona jest literą B - umożliwiając tym samym zabudowę tej części nieruchomości zgodnie z wnioskiem skarżących; działka objęta wnioskiem jest niezabudowana, porośnięta drzewami, podczas gdy jest to stwierdzenie gołosłowne i nieodpowiadające faktom. Z akt sprawy wynika, że na przedmiotowym terenie znajdują się pozostałości budynku jednorodzinnego w części podpiwniczonego, wybudowanego legalnie w okresie międzywojennym, wobec którego nigdy nie wydano żadnego aktu administracyjnego o rozbiórce, wobec czego obiekt ten w sensie prawnym istnieje i może nadal w tym miejscu istnieć przy założeniu podjęcia działań odtworzeniowych, którym służy właśnie wniosek skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. przez: nieprzeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania dowodowego, gdyż prawidłowe postępowanie w tym zakresie powinno skłonić organ do uznania, że część działki objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest legalnie zabudowana obiektem budowlanym choć w stanie częściowo zniszczonym i może podlegać zabudowie odtworzeniowej; tendencyjny i wybiórczy dobór dowodów, co przejawia się w wadliwym i stronniczym uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy, np. pominięcie faktu zabudowy nieruchomości pozostałościami legalnego budynku mieszkaniowego, co potwierdzają załączone do akt zdjęcia oraz kopia aktu notarialnego zakupu przez skarżących zabudowanej budynkiem mieszkalnym przedmiotowej nieruchomości; pominięcie w zaskarżonych decyzjach obu instancji istniejącego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazującego na możliwość wydania pozytywnej decyzji, w szczególnych sytuacjach, w których część działki pozwala na ustalenie warunków zabudowy z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W motywach skargi przytoczono argumentację mająca uzasadniać postawione zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...] marca 2020 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich obrotu prawnego. Decyzja o warunkach zabudowy – stosownie do art. 54 pkt 2 a i pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. Jednym z tych warunków, jest warunek uregulowany w punkcie 4 powołanego przepisu, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Rozważając spełnienie powyższego warunku w sprawie, w postępowaniu przeprowadzonym przez organy ustalono, że teren objęty wnioskiem skarżących o ustalenie warunków zabudowy (działka nr [...]) znajduje się na obszarze, dla którego opracowywany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar [...], po zachodniej stronie ul. [...] część III; ma powierzchnię 0,3747 ha i zgodnie z informacją z rejestru gruntów - w zakresie powierzchni 0,0374 ha stanowi użytek Bp (oznaczający: zurbanizowane tereny niezabudowane), a w zakresie powierzchni 0,3373 ha stanowi użytek Ls (oznaczający: lasy); zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne teren ten wymaga w zakresie powierzchni sklasyfikowanej jako użytek leśny; przedmiotową zgodą nie był objęty przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr [...], poz. [...]), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; zgodą taką nie jest też objęty, albowiem decyzja Wojewody [...] z [...] września 2003 r. (znak: [...]), w której wyrażono zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne, w tym gruntu leśnego działki nr [...] na teren usług sportu (D1.1 US), została wydana do planu, który nie został uchwalony. Zgodnie zaś z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/10) – warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych. Koniecznym warunkiem skuteczności takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest wykorzystanie tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe ustalenia organów dowodzą słuszności uznania, że w sprawie nie doszło do spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., co oznacza brak łącznego spełnienia warunków unormowanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p. dających podstawę do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Tym samym, wbrew twierdzeniu skarżących, zarzuty wydania decyzji w sprawie z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l. oraz art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. należało uznać za nietrafne. Dodatkowo jeszcze w kontekście zarzutów skargi i argumentacji przytoczonej na ich poparcie trzeba wskazać: - po pierwsze, że ustalenia w zakresie użytków występujących na działce nr [...], w tym użytku leśnego, dokonano na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (informacja z rejestru gruntów); - po drugie organy nie uznały, że działka nr [...] w całości wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że część działki nr [...], przylegająca do ul. [...], o powierzchni 3373 m², jest użytkiem sklasyfikowanym jako las i dalej przeprowadził rozważania na temat wymaganej w tym zakresie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny; - po trzecie skarżący wnieśli o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego dwulokalowego na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej przy ul. [...], na terenie Dzielnicy [...] w [...], w granicach oznaczonych linią ciągłą i literami A, B, C, D i A oraz linią przerywaną i literami e, f, g, h i e pod wjazd i infrastrukturę na załączonej do wniosku mapie. I stosownie do powyższego, decyzja [...] marca 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy została wydana dla terenu oznaczonego literami A-B-C-D-A na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 (będący integralną częścią niniejszej decyzji), czyli terenu obejmującego działkę nr [...] położoną przy ul. [...], na terenie Dzielnicy [...] w [...] i dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, wolno stojącego. Innymi słowy, linie rozgraniczające teren inwestycji wykreślono wzdłuż granic działki nr [...], oznaczając teren inwestycji literami A-B-C-D-A. Zatem, wbrew twierdzeniu skarżących, decyzja o odmowie warunków zabudowy została wydana zgodnie z wniesionym przez nich wnioskiem. Z kolei w załączniku oznaczonym nr 2 do wniosku strony padały, że projektowany budynek będzie budynkiem 3 kondygnacyjnym posadowionym na wyodrębnionym terenie przewidzianym pod zabudowę o powierzchni 374 m², a pozostała część działki, o łącznej powierzchni 3747 m², to teren leśny o powierzchni 3373 m², jednak nie zawęziły ww. wniosku do granic terenu tej części działki. Ponadto z wniosku też wynika, że infrastruktura (wjazd, parking) będą na terenie leśnym; - po czwarte skarżący, tak w odwołaniu, jak i w skardze, podnieśli że działka nr [...] jest działką zabudowaną obiektem budowlanym. W tej kwestii powołali się na istnienie w przeszłości budynku jednorodzinnego wybudowanego w okresie międzywojennym oraz występowanie w chwili obecnej jego pozostałości i dalszej możliwości jego istnienia przy założeniu działań odtworzeniowych, którym miał służyć wniosek skarżących o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem, skarżący we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wnieśli o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego a nie odbudowie, a nadto podali, że na działce nr [...] brak istniejącej zabudowy przeznaczonej do rozbiórki/zachowania (część wniosku zatytułowana "Opis inwestycji" pkt 1). Zatem obiektu budowlanego, którym - zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Również sama klasyfikacja części działki nr [...] o powierzchni 374 m² jako zurbanizowane tereny niezabudowane świadczy o fakcie niezabudowania działki; - po piąte nie można zarzucić organom wydania decyzji wbrew jednemu z poglądów wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych. Zgodnie z tym poglądem dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy (np. wyrok NSA z 23.04.2020 r., II OSK 1693/19; wyrok NSA z 17.07.2019 r., II OSK 1881/18; wyrok WSA z 5.03.2019 r., IV SA/Wa 2951/18). Zdaniem skarżących z takim przypadkiem organy miały do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sąd nie neguje możliwości ograniczenia warunków zabudowy do części działki ewidencyjnej niewymagającej zgody, jeżeli taka jest wola stron wnioskujących o ustalenie warunków zabudowy i takie wyodrębnienie jest możliwe ze względu na wielkość działki, planowaną zabudowę i związaną z nią infrastrukturę. W sprawie takiego wniosku jednak nie złożono, a i trudno byłoby uznać, że teren planowany pod inwestycję skarżących można jednoznacznie wyodrębnić, w istocie zawęzić do terenu sklasyfikowanego jako użytek Bp, skoro na terenie sklasyfikowanym jako użytek Ls zaplanowano infrastrukturę parkingową i dojazd do budynku; - po szóste ustalenia nieobowiązującego już miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. względem działki nr [...] nie miały znaczenia dla wyniku kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego. W postępowaniu zostało bowiem wykazane, że w ramach ówcześnie przeprowadzonej procedury planistycznej nie uzyskano zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Ta sama uwaga dotyczy ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], jako aktu z zakresu działania administracji publicznej, niewiążącego organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy; - po siódme ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie została dokonana przez organy rozstrzygające w sposób tendencyjny, dowolny, powierzchowny, jednostronny, wybiórczy i nieodpowiadający prawdzie. Uznanie o braku zabudowy na działce nr [...] nie było gołosłowne, zostało bowiem oparte nie tylko na danych wynikających z ewidencji gruntów (zurbanizowany teren niezabudowany), ale wręcz oświadczeniach samych skarżących (wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy). W świetle powyższego Sąd - badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które był zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu - doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., a nadto art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.