IV SA/Wa 2366/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2012r. nr [...] zobowiązującą P. K. do zagospodarowania 906 kg odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P. i zobowiązał do oddania odpadów do podmiotu posiadającego uprawnienia do odzysku odpadów. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. nr 124, poz. 859 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Ochrony Środowiska podał, iż w dniu [...] kwietnia 2010r. funkcjonariusze Mobilnej Grupy Kontrolnej w O. zatrzymali pojazd wjeżdżający z N. do P. i stwierdzili, że w pojeździe tym znajdują się odpady w postaci zużytych katalizatorów. Funkcjonariusze stwierdzili nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów o kodzie 16 08 01. P. K. oświadczył, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie. Biorąc jednak pod uwagę całokształt okoliczności sprawy w tym fakt, że P. K. nie posiadał ze sobą załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, potwierdzającego wywóz odpadów do Niemiec, Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że P. K. jest odbiorcą odpadów odpowiedzialnym za nielegalny wwóz odpadów (zużytych katalizatorów) z N. do P. Organ podał, że P. K. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podał, że jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. do firmy R. zaś nie posiadał dokumentów na potwierdzenie tego ponieważ dokumenty posiadał pośrednik obywatel niemiecki P. P. Organ stwierdził, że nie ma żadnych dowodów na podstawie których mógłby dać wiarę oświadczeniu P. K., że w czasie kontroli był on w drodze powrotnej z N. do P. po nieudanej próbie dostarczenia odpadów do zagospodarowania niemieckiej firmie po wcześniejszym ich wywiezieniu z terytorium P. Organ dodał ponadto, że P. K. nie wykazał, że wcześniej legalnie wywiózł odpady z P. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając decyzji naruszenie: art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podnosząc powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, m.in. że art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów może mieć zastosowanie w stosunku do odbiorców nielegalnie sprowadzonych odpadów. W sytuacji natomiast gdy skarżącemu nie można przypisać roli odbiorcy odpadów, ponieważ przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny, zastosowanie wskazanego przepisu i nałożenie na skarżącego określonego obowiązku było niezasadne. Skarżący podkreślił, że jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. do firmy R., nie miał dokumentów na potwierdzenie tego ponieważ dokumenty posiadał pośrednik, obywatel niemiecki P. P. Skarżący podał, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie. Zdaniem skarżącego kwestia ta nie została w sposób dokładny wyjaśniona przez organ orzekający, czego skutkiem było wydanie wadliwej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja zobowiązującą P. K. do zagospodarowania 906 kg odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P. i zobowiązująca do oddania odpadów do podmiotu posiadającego uprawnienia do odzysku odpadów. Decyzja wydana została w oparciu o art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. Nr 124 poz. 859 ze zm). Ze względu zatem na określony zakres przedmiotowy stosowania przepisu art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kwestią wymagającą w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia było ustalenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, czy istotnie skarżący winien być uznany za odbiorcę odpadów w postaci zużytych katalizatorów sprowadzonych nielegalnie z N. do P. Powyższa kwestia ma w sprawie pierwszorzędne znaczenie, szczególnie w sytuacji, gdy skarżący w trakcie postępowania administracyjnego utrzymywał, że przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny, jego zamiarem był wywóz katalizatorów z P. do N. Skarżący podał, że ww. katalizatory wywiózł wcześniej do N. w celu zagospodarowania, ale ze względu na fakt, że firma niemiecka R. nie mogła ich przyjąć od razu, powracał do P. z zamiarem ponownego wywozu katalizatorów do N. w późniejszym terminie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że brak jest dowodów dokumentujących twierdzenia skarżącego. Strona skarżąca nadesłała jednak do Sądu kopię wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2011r. sygn. akt [...], z którego wynika, że P. K. w nocy z 28 na 29 kwietnia 2010r. wywoził z P. do N. odpady w postaci zużytych katalizatorów. Powyższe może potwierdzać twierdzenia skarżącego, iż przywóz odpadów z N. do P. miał charakter wtórny. Podkreślić należy, że ww. wyrok Sądu Rejonowego [...] zapadł rok przed wydaniem pierwszej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Ujawnienie powyższego wyroku należy potraktować jako nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi administracji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – podstawa wznowienia postępowania). Podkreślić również należy, że organ centralny, wbrew zasadzie prawdy obiektywnej jak również wbrew obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nałożonego na organy administracji publicznej w art. 77 §.1 k.p.a. nie dokonał pełnych ustaleń w sprawie i wydając orzeczenie bez pełnego ustalenia stanu faktycznego przekroczył granice swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p. a.). Stwierdzić zatem należy, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska wbrew obowiązkowi wynikającemu z art.7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 k. p. a.- nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności dokona samodzielnych ustaleń, czy spełnione zostały obiektywne przesłanki do uznania skarżącego za odbiorcę odpadów przywiezionych z N. do P. i w zależności od wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego z zachowaniem zasad postępowania dowodowego podejmie prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniając powyższe wskazania Sądu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.