IV SA/Wa 2368/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 5 i ust. 5a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].04.2013 r. Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia S. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ustaleniach faktycznych organ wskazał, że S. M. w dniu 7 marca 2013 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek uzasadnił wykonywaniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia, gdyż pomimo prawidłowo dostarczonego wezwania, do dnia wydania decyzji zarówno cudzoziemiec, jak i jego pełnomocnik nie uzupełnili akt sprawy o dokumenty niezbędne do rozpatrzenia sprawy zgodnie z żądaniem strony. S. M. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wielokrotnej wizy krajowej [...], wydanej [...] października 2012 r. przez konsula w C., w celu wykonywania pracy, z terminem ważności od dnia 24 października 2012r. do dnia 4 października 2013r., na czas pobytu 180 dni. Jako miejsce aktualnego i zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wnioskodawca wskazał lokal mieszkalny przy ul. [...] w Z. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy umową najmu ww. lokalu mieszkalnego czynsz najmu ustalono na kwotę 500 zł, przy czym najemca nie ponosi dodatkowych kosztów z tytułu najmu lokalu. W pkt VI części E formularza wniosku S. M. jako źródło środków zapewniających utrzymanie w Polsce wskazał wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu wykonywanej pracy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. wezwał pełnomocnika strony do nadesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma oryginału lub potwierdzonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii następujących dokumentów: • wypełnionego przez cudzoziemca załączonego wzoru oświadczenia, w którym należało zawrzeć informację na temat przyczyn niepodjęcia pracy przez S. M. u poprzedniego pracodawcy oraz informację dotyczącą środków utrzymania cudzoziemca przez okres pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od dnia wjazdu do czasu podjęcia pracy; • w przypadku podjęcia zatrudnienia: umowy o pracę, zlecenia, o dzieło lub innej podstawy pobierania wynagrodzenia • dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (np. deklaracji ZUS RMUA za ostatni miesiąc, aktualny wpis w legitymacji ubezpieczeniowej, polisa ubezpieczeniowa wraz z dowodem uiszczenia ostatniej składki); • wszelkich innych dokumentów potwierdzających posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Wezwanie z dnia 26 czerwca 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 4 lipca 2013 r. i pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że nie zostało udowodnione w sprawie, iż wnioskodawca posiada obecnie stabilne i regularne źródło dochodu w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a, a zatem zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. wniósł S. M. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz przepisów ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 22 sierpnia 2013 r. złożył żądane przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 26 czerwca 2013 r. dokumenty. Przyznał, że dokumenty złożył z uchybieniem terminu jaki został wyznaczony przez organ, ale opóźnienie to nie wynikało z jego winy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy dokonał oceny stanu faktycznego w sprawie. Organ uznał, że wobec nie uzupełnienia przez skarżącego materiału dowodowego w sprawie poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów wymienionych w piśmie z dnia 26 czerwca 2013 r. cudzoziemiec nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53b ust. 1 pkt 2-53b ustawy o cudzoziemcach. Organ prawidłowo uznał, że są to dokumenty niezbędne do prawidłowego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] sierpnia 2013 r., w dzień po wydaniu zaskarżonej decyzji, na biuro podawcze Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego stanowiące odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia dokumentacji z załączonymi do niego: zezwoleniem na pracę, umową o pracę, drukiem ZUS RMUA, potwierdzeniem zameldowania, oświadczeniem skarżącego. Wobec powyższego, ujawnienie nowych dowodów, należy zakwalifikować jako wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ujawnione dowody i wynikające z nich okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy bowiem dotyczą zagadnień, które mają wpływ na sposób rozpatrzenia wniosku skarżącego. Wprawdzie nie oznacza to, że ocena ujawnionych dowodów musi prowadzić do wydania odmiennego rozstrzygnięcia, co wynika wprost z treści art. 146 § 2 k.p.a. Konieczne jest jednak ponownie rozważenie wniosku co do meritum i dokonanie oceny, czy złożone przez skarżącego dowody mogą wpłynąć na zmianę podjętego wcześniej rozstrzygnięcia. Podkreślić wypada, że uchylenie przez Sąd zaskarżonego orzeczenia nie wynika z oceny, jakoby organ administracji nie dołożył wystarczającej staranności przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego bądź wyciągnął z niego błędne wnioski, według stanu wiedzy na dzień orzekania. W okolicznościach jednak przedmiotowej sprawy, bez winy organu (jak i być może strony), nie były znane, na etapie orzekania, istotne w sprawie istniejące dowody. W okolicznościach faktycznych sprawy organ był uprawniony do wydania orzeczenia bez potrzeby dalszego oczekiwania na uzupełnienie materiału dowodowego. Wobec złożenia przez pełnomocnika skarżącego żądanych dowodów z uchybieniem terminu wyznaczonego na ich złożenie, organ nie mógł wiedzieć, że skarżący podjął czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Wobec zwłoki w dostarczeniu żądanych dokumentów i braku informacji od strony, że wyznaczony termin jest za krótki, uprawnione było wydanie zaskarżonego orzeczenia w sprawie. Jednocześnie realizowanie w polskim procesie administracyjnym zasady prawdy obiektywnej urzeczywistniane m.in. poprzez obowiązek wznowienia postępowania w razie ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi, przesadzają o konieczności rozważenia wszelkich nowych uwarunkowań, nawet po wydaniu ostatecznego orzeczenia. Zagadnienie z kolei, czy nowe istotne okoliczności i dowody istniejące, lecz nieznane organowi na dzień orzekania, będą miały w istocie wpływ na wynik sprawy, będzie przedmiotem rozważań organu administracji, rozpatrującego ponownie sprawę. Ostateczne rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie mogło dopiero podlegać ocenie przez sąd administracyjny, badający legalność działania organów administracji, nie zaś orzekający, co do meritum w ich zastępstwie (art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.