IV SA/Wa 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - IV SA/Wa 237/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2010r., którą to odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1976r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy w K. z dnia [...] marca 1976r. W uzasadnianiu decyzji organ wskazał, iż z wypisu ewidencji gruntów z dnia 9 marca 1976r. wynika, że T. S. był władającym gruntem o powierzchni [...] ha, składającym się działek nr [...] i [...], położonym we wsi P. Przejęcie tego gospodarstwa rolnego nastąpiło na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Minister motywował, że zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955r. oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właściciela mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne. Organ przywołał treść § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r., zgodnie z którym za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel, ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika, albo dzierżawcę. Minister podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Gminy w K. z dnia [...] marca 1976r. o przejęciu na własność państwa tego gospodarstwa rolnego podano, że władający przedmiotowym gospodarstwem zamieszkiwał na stałe w W., a gospodarstwo, którym władał nie było poddawane zabiegom agrotechnicznym przez władającego lub dzierżawcę od 6 lat. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1976r. wynika, że na przedmiotowym gospodarstwie rolnym nikt nie zamieszkiwał, a grunty rolne od kilku lat leżały odłogiem. Organ podkreślił, że fakt opuszczenia przedmiotowego gospodarstwa rolnego potwierdził również sam T. S. Nieużytkowanie omawianej nieruchomości rolnej potwierdzili również świadkowie T. S. i R. S. A. S. - sołtys wsi P. - oświadczył, że T. S. nie zamieszkiwał we wsi P. i sam ziemi nigdy nie użytkował. W ocenie Ministra materiał dowodowy wskazuje, iż gospodarstwo będące we władaniu T. S. było gospodarstwem opuszczonym w rozumieniu ustawy z dnia 13 lipca 1957r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. Zdaniem organu nie można więc stwierdzić, że badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1976r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika Gminy w K. z dnia [...] marca 1976r. zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia ich nieważności. Odnosząc się do podnoszonej przez wnioskodawcę kwestii, iż nie było obowiązku przejęcia opuszczonych gospodarstw rolnych na własność Państwa - organ wyjaśnił, że kwestia ta nie ma znaczenia dla badania legalności zaskarżonej decyzji. Przesłanką niezbędną do przejęcia na własność Państwa było wykazanie, że gospodarstwo nosi cech opuszczonego. Organ motywował, że niezasadny jest zarzut, iż zaskarżone decyzje nie zawierają wyjaśnienia czym podyktowane było przejęcie omawianego gospodarstwa. W decyzji Wojewody [...] wywiedziono, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściciel gruntów rolnych obowiązany był do ich rolniczego użytkowania. Zdaniem organu gołosłowny i niepoparty żadnymi dowodami jest zarzut, że przedmiotowe gospodarstwo rolne nie nadawało się do uprawy z uwagi na bardzo niską klasę gleby i całkowitą nieopłacalność uprawy. Minister zauważył, że T. S. w 1973r. składał podanie o wydanie decyzji na zalesienie posiadanych gruntów, jednak ze względu na jakość gleby otrzymał decyzję odmowną. Minister podkreślił, że prowadzone obecnie postępowanie jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego istotą jest ustalenie, czy dany akt administracyjny dotknięty został jedną z wad wymienionych w art. 156 § 12 k.p.a. , a nie ponowne rozpoznawanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. W prowadzonym postępowaniu nadzorczym nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Zaistnienie przesłanek nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważności aktu. Rozpatrując kwestię, że większość gospodarstwa rolnego stanowił las, a za całość gospodarstwa płacony był podatek, organ wyjaśnił, że w myśl § 2 ust. 1 wydanego na podstawie Kodeksu Cywilnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych, za gospodarstwo rolne uważa się wszystkie należące do tej osoby nieruchomości rolne, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą wraz z budynkami, urządzeniami, inwentarzem żywym i martwym, zapasami oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zgodnie z ust. 2 tego rozporządzenia do gospodarstwa rolnego zalicza się również lasy i grunty leśne oraz nieużytki należące do właściciela nieruchomości określonych w ust. 1, jeżeli stanowią lub mogą stanowić z tymi nieruchomościami zorganizowaną całość gospodarczą. W odbiorze organu niezrozumiały jest zarzut antydatowania protokołu z lustracji gospodarstwa. Nie trafny jest także, zdaniem organu zarzut odnośnie kwalifikowanej wadliwości decyzji Wojewody [...] w związku z tym, że nie zawiera czytelnego podpisu oraz że nie zostało do niej dołączone upoważnienie dla osoby podpisującej. Przedmiotowa decyzja została podpisana z upoważnienia wojewody przez zastępcę Dyrektora Biura inż. Z. S. Niesłuszny jest również zarzut nie brania udziału w postępowaniu przez T. S., o czym świadczy chociażby złożenie odwołania od decyzji Naczelnika Gminy K. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. S. zarzucając naruszenie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 lipca 1957r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, albowiem gospodarstwo rolne w większej części, tam gdzie znajdował się las było należycie uprawiane, co zdaniem skarżącego świadczy także o naruszeniu art. 6 k.p.a.. Ponadto skarżący podkreślił, że nawet uznanie, że gospodarstwo rolne było opuszczone nie powodowało automatycznie obowiązku przejęcia takiego gospodarstwa na rzecz Państwa. Decyzja więc taka była decyzją uznaniową, a więc winna być należycie uzasadniona, tak aby nie można było zarzucić organowi dowolności w jego działaniu. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6,67, 71 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na antydatowanym na dzień 16 stycznia 1976r. protokole lustracji gospodarstwa rolnego. Ponadto T. S. wywodził, że naruszony został art. 107 k.p.a. poprzez brak czytelnego podpisu na decyzji z dnia [...] kwietnia 1976r., a także brak dołączenia upoważnienia dla podpisującego nieczytelnie tą decyzję. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do zaspokojenia słusznego interesu skarżącego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszony został również art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. T. S. podniósł, iż naruszony został także art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarga zarzuca także naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie umożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a także naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie przesłanek jakimi się kierował organ wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję nadzorczą. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy na skutek odwołania jedynie odnosząc się do zarzutów i do zbadania pierwszej decyzji oraz naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w szczególności nie ustalenie kto był przedmiotowej działki, że większość działki zajmował las. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 201 Or. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1976r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy w K.z dnia [...] marca 1976r. o przejęciu jako opuszczonego na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego (por. orzeczenie SN z 7.03.1996r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo ocenił, iż decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1976r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy w K. z dnia [...] marca 1976r. nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa. Nadzorowane decyzje zostały wydane w oparciu o art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reforma rolną i osadnictwem rolnym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie gospodarstw opuszczonych. Zauważyć należy, że niekwestionowane jest w sprawie, iż T. S. zamieszkiwał w W., a co za tym idzie przedmiotowe gospodarstwo rolne było gospodarstwem opuszczonym, gdyż nie zamieszkiwał na nim właściciel ani jego małżonek dzieci lub rodzice. Strona skarżąca kwestionuje jednak zaistnienie drugiej z przesłanek wymienionych w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, to jest że gospodarstwo to w całości lub w znacznej części nie było uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. W ocenie strony świadczy o tym fakt, iż przeważająca część gospodarstwa [...] ha z [...] ha stanowił las, Który był zagrodzony i pilnowany. Zauważyć należy, że zgodnie z powołanym przez organ rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych, za gospodarstwo rolne uważa się również lasy i grunty leśne jeżeli stanowią lub mogą stanowić z tymi nieruchomościami zorganizowaną całość gospodarczą. Nie ulega więc wątpliwości, że w skład przejętego gospodarstwa rolnego wchodził również las. Nie zmienia to jednak faktu, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Słusznie bowiem organ nadzoru przyjął, że dozorowanie lasu, czy opłacanie podatków nie może w sprawie mieć znaczenia, tym bardziej, że grunty rolne nie były uprawiane, czego nie kwestionuje strona skarżącą. Podkreślić należy, że poza twierdzeniami skarżącego zawartymi w pismach brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających stosowanie właściwych zabiegów agrotechnicznych w odniesieniu do lasu. Zauważyć należy, że rozporządzenia z 5 sierpnia 1961r. kładzie nacisk na stosowanie właściwych zabiegów agrotechnicznych, a nie zaś jedynie na dozorowanie lasu, które miałoby być wykonywane przez osoby trzecie, a nie przez właściciela, użytkownika, bądź dzierżawcę. Z powyższych przyczyn zarzut skarżącego nie może w tym zakresie zostać uznany za słuszny. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów wywodzących, iż nadzorowane decyzje były decyzjami uznaniowymi i winny zawierać właściwe uzasadnienie, stwierdzić należy, że również to twierdzenie pozbawione jest słuszności. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reforma rolną i osadnictwem rolnym poprzez posłużenie się zwrotem "mogą być przejęte" odnośnie opuszczonych gospodarstw rolnych stwarzał jedynie możliwość przejęcia takiego gospodarstwa, nie nakładając na organ orzekający takiego obowiązku. Jednakże przepis ten formułował przesłanki po spełnieniu, których gospodarstwo takie mogło być przejęte. W rozpoznawanej sprawie, o czym był mowa powyżej przesłanki te zostały spełnione, a ponadto Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 1976r. wyjaśnił, że za wydaniem takiego rozstrzygnięcia przemawiają przepisy ustawy z dnia 26 października 1976r. o ochronie gruntów ropnych i leśnych. Okoliczności te zostały rozważone przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji. Przypomnieć bowiem ponownie należy, że celem postępowania nieważnościowego prowadzonego w niniejszej sprawie nie jest jej ponowne rozpoznanie, lecz ocena czy zachodzą przesłanki rażącego naruszenia prawa, a więc chodzi tu nie o jakiekolwiek naruszenie prawa, ale o takie, które ma kwalifikowany charakter i pozwala poprzez proste zestawienie treści decyzji z przepisem prawa stwierdzić, że pozostaje ona w sprzeczności z tą regulacją ( por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2000r. III SA 1935/99 - Lex nr 47008). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Nadzorowane decyzje posiadają zwięzłe uzasadnienia, jednakże nie można przypisać im cech rażącego naruszenia prawa o jakim wspomniano powyżej. Pozbawiony uzasadnienia jest także kolejny z zarzutów skargi, a dotyczący oparcia decyzji na antydatowanym na dzień 16 stycznia 1976r. protokole lustracji gospodarstwa rolnego. Organ wyjaśnił z jakich przyczyn w jego ocenie nie można mówić o antydatowaniu tego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaś podkreśla, że ta przesłanka może stanowić podstawę wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 k.p.a., nie stanowi zaś podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że decyzja Wojewody [...] obarczona jest rażącym naruszeniem prawa, albowiem opatrzona jest nieczytelnym podpisem i nie dołączono do niej upoważnienia dla osoby, która ją podpisała. Zauważyć należy, że decyzja ta opatrzona jest nie tylko podpisem, ale także pieczątką, z której wynika, że w upoważnienia wojewody działał zastępca Dyrektora Biura inż. Z. S. Brak jest w sprawie dowodów wskazujących, aby decyzja ta została podpisana przez inną osobę niż Z. S., a z pieczęci wynika, że był on osobą upoważnioną do działania w imieniu wojewody. Podkreślić przy tym należy, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku opatrzenia decyzji czytelnym podpisem. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. zauważyć należy, że strona nie wyjaśniła na czym w konkretniej sprawie naruszenie to miało polegać. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając z urzędu nie dopatrzył sie takich naruszeń. Brak jest również przesłanek pozwalających na stwierdzenie naruszenia przez organ art. 9 k.p.a., albowiem strona nie wykazała, a akta sprawy na to nie wskazują czy mogłoby to mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do naruszenia art. 10 k.p.a. podnieść należy, że przez wydaniem decyzji z dnia [...] października 2010r. T. S. zapoznał się z aktami sprawy, przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy nie było przeprowadzane żadne postępowanie dowodowe, a rozstrzygnięcie oparto na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach. Niepoinformowanie więc skarżącego o zakończeniu postępowania toczącego się w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało więc wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto zauważyć należy, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie zauważyć należy, że skarżący nie sprecyzował, czy naruszenie art. 10 k.p.a. odnosi się do decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydanych w postępowaniu nieważnościowym, czy też do postępowań w wyniku, których zostały wydane decyzje stwierdzenia nieważności, których domaga się skarżący. Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa procesowego może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie jednak organ wywiódł, że kontrolowane decyzje nie są obarczone taką wadą. Słusznie bowiem Minister zauważył, że skarżący brał udział w postępowaniu, o czym świadczy chociażby złożenie odwołania od decyzji naczelnika Gminy K. Pozbawiony słuszności jest także zarzut naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie skarżącemu przesłanek wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji nadzorczej. Zauważyć należy, że Minister szczegółowo uzasadnił, co legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Wskazał też jakie istotne okoliczności zostały poruszone w uzasadnieniach decyzji, których stwierdzeni nieważności żąda strona. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez organ art. 15 k.p.a., albowiem podniesienie się w sposób szczegółowy do treści odwołania stanowiło fatycznie ponowne rozpoznanie sprawy w całości. Ustosunkowując się do ostatniego z zarzutów podnoszącego naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw, albowiem organ ustalił, iż większość przedmiotowego gospodarstwa stanowił las. Odnośnie zaś ustalenia właścicieli działki stwierdzić należy, że zarzut ten nie może odnieść pożądanego skutku, albowiem okoliczność ta mogłaby zostać podniesiona skutecznie jedynie przez same osoby zainteresowane, które nie brały udziału w tym postępowaniu. Sytuacja ta bowiem nie świadczy o naruszeniu interesu strony skarżącej, gdyż odnosi się do interesu prawnego innych osób. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie może być bowiem rozpatrywany w oderwaniu od przepisów regulujących kwestie wznowienia pozstępowania. Żądać zaś wznowienia postępowania mogłaby jedynie strona, która bez własnej winny nie brała w tym udziału. Na okoliczność tę nie mogą zaś powołać się strony, które brały w nim udział, a jako przesłankę wskazują okoliczność, iż inni zainteresowani zostali pominięci w tym postępowaniu. Na marginesie zauważyć należy, że w sytuacji, gdyby strona nie brała z własnej winy udziału w wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 1976r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 1976r. może domagać się wznowienia postępowania w sprawie, nie stanowi to jednak przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na względzie powyższe rozważania na mocy art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.