IV SA/Wa 237/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 23 stycznia R. J., na urzędowym formularzu, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r., wydanym na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym uznano zażalenie R. J. z dnia 15 grudnia 2011 r. na niedotrzymanie terminu wszczęcia postępowania wyjaśniającego odnośnie prawnego dostępu działki nr [...] położonej w P. przy ul. [...] z drogą gminną, za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Podstawę rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, który w § 1 stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Na rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.