IV SA/Wa 237/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi O. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia dnia [...] lipca 2015 r. Nr Nr [...] na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1 i 4 , art. 315 ust 1, art. 318 ust 1 i 2 pkt 2, art, 319 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013r. p,oz.. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego; Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M.P., pełnomocnika obywatela [...] – O.B., od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] maja 2015r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu w/w cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie dobrowolnego powrotu określonym w tej decyzji albo przekroczy granicę łub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom prawa; postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu i orzekł o określeniu tego terminu do 15 dni od dnia doręczenia decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Zaskarżona decyzja Szefa do Spraw Cudzoziemców zapadła w następującym stanie faktycznym. O.B. przybył do Polski legalnie w dniu [...] lipca 2014 r. przez przejście graniczne w [...]. Do kontroli granicznej przedstawił paszport serii [...] nr [...] wydany przez władze [...] dnia [...] grudnia 2013r., ważny do dnia [...] grudnia 2023r. z wklejoną polską wizą typu D 05, nr [...], wydaną dnia [...] czerwca 2014 r. przez Konsula RP w [...], ważną od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. na 180 dni pobytu. W dniach [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r. oraz [...] kwietnia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, wykonywania pracy przez cudzoziemców oraz kontrolę legalności powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w firmie "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą przy ul. [...]. W trakcie tej kontroli ustalono, że O.B. od dnia [...] lutego 2015r. do dnia [...] kwietnia 2015r. wykonywał pracę na rzecz ww. pracodawcy, nie posiadając stosownego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi. Cudzoziemiec posiadał umowę o dzieło zawartą w dniu [...] stycznia 2015r. z ww. podmiotem i wykonywał pracę polegającą na remontowaniu mieszkań, za którą pobierał wynagrodzenie. Wcześniej od dnia [...] sierpnia 2014 do [...] stycznia 2015 cudzoziemiec posiadał oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy na rzecz ww "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz umowę o dzieło zawartą w dniu[... ] sierpnia 2014r. z ww. pracodawcą. Z powyższej czynności sporządzono w dniu [...] maja 2015r. protokół, który został podpisany przez N.B. (właścicielkę firmy "[...]" Sp. z o.o.), bez wnoszenia zastrzeżeń. W trakcie powyższej kontroli, w dniu [...].04.2015r. cudzoziemiec złożył wyjaśnienia do protokołu. Oświadczył wówczas, że do Polski przyjechał w dniu [...].07.2015r. w celu podjęcia pracy. Po przyjeździe do Polski zatrzymał się w [...], a następnie w tym samym dniu udał się do [...] do pani N.B. Z dworca w [...] odebrała go N.B. i zawiozła go do mieszkania znajdującego się przy ulicy [...]. Zgodnie z wyjaśnieniami cudzoziemca zamieszkiwał on tam do dnia zakończenia postępowania. Pan O.B. poinformował, że pracę podjął w dniu [] sierpnia 2014r, w Zakładach chemicznych w [...] - zajmował się tam układan...iem płytek i pracował tam do początku stycznia 2015r. Następnie po kilku dniach przerwy, od dnia [...].01.2015r. rozpoczął pracę w [...] jako glazurnik. Cudzoziemiec wskazał, że pracę wykonywał na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi oraz umowy o dzieło. Zainteresowany podał, że w dniu [...] stycznia 2015r. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku z wykonywaniem pracy na rzecz "[...]" Sp. z o.o. W dniu [...] kwietnia 2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu O.B. W toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], podczas przesłuchania w dniu [...] maja 2015r. cudzoziemiec zeznał, iż, po raz pierwszy do Polski przyjechał w dniu [...] lipca 2014r. w celu podjęcia pracy. Cudzoziemiec oświadczył, że po przyjeździe miał trudności w skontaktowaniu się z firmą, która zaprosiła go do Polski i z tego powodu skontaktował się z N.B. z firmy "[...]" Sp. z o.o., która załatwiła mu pracę w [...]. N.B. zarejestrowała cudzoziemcowi oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, na podstawie którego podjął on pracę w Zakładach Chemicznych w [...] w dniu [...] sierpnia 2014 roku, gdzie pracował do początku stycznia 2015 roku. W dniu [...] stycznia 2015r. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na pracę. Cudzoziemiec zeznał, iż nie był świadomy, że w okresie od dnia [...]. lutego 2015r. do dnia [...] kwietnia 2015r. wykonywał nielegalnie pracę, tym bardziej, że w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę żaden z pracowników Urzędu Wojewódzkiego nie poinformował go o tym, iż nie może legalnie pracować. Cudzoziemiec nie posiada w Polsce lub w innym kraju Unii Europejskiej rodziny., nadto wskazał, że nie posiada statusu uchodźcy, nie udzielono mu azylu, zgody na pobyt tolerowany, zezwolenia na osiedlenie się oraz zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; nie jest małżonkiem obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego na terytorium Polski zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE; nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani członkiem rodziny obywatela takiego państwa; nie jest cudzoziemcem polskiego pochodzenia ani członkiem najbliższej rodziny repatrianta. Ponadto cudzoziemiec zeznał, że w kraju pochodzenia nie będzie zagrożone jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego oraz, że nie obawia się on, iż mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy, pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego, być ukarany bez podstawy prawnej. W dniu [...] maja 2015r. O.B. oświadczył, iż zapoznał się z całością akt postępowania administracyjnego dotyczącego zobowiązania go do powrotu oraz nie wniósł zastrzeżeń co do zgromadzonego materiału dowodowego. Na podstawie w/w ustaleń, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał jako podstawę prawną - art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i podniósł, że od dnia 17 lutego 2015r. do dnia 7 kwietnia 2015r. cudzoziemiec wykonywał pracę na rzecz ww [...]" Sp. z o.o. nie posiadając ważnego zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy na rzecz w/w pracodawcy. Jednocześnie organ stwierdził, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Niezależnie organ I instancji wskazał, iż nie istnieją przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, określone w art. 348 oraz art. 351 tej ustawy. Powyższego dokonano poprzez sprawdzenie w dostępnych systemach informatycznych Straży Granicznej w dniu [...] maja 2015 r., jak również zostało potwierdzone przez Stronę w protokole przesłuchania strony. Cudzoziemiec O.B. zamieszkuje na terytorium Polsce wraz z żoną, obywatelką U. I.B., która przebywa na tym terytorium na podstawie wizy krajowej wydanej przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w ]...[ na okres od dnia [...] listopada 2014r. do dnia [...] sierpnia 2015r. Żona cudzoziemca nie pracuje i pozostaje na jego utrzymaniu. Cudzoziemiec podniósł, że pomimo relatywnie krótkiego pobytu, faktycznie przeniósł swoje życie rodzinne na terytorium Polski. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniósł cudzoziemiec za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, w wyniku rozpoznania którego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał za zasadne stanowisko organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez O.B. przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez wykonywanie przez niego pracy na rzecz firmy "[...]" Sp. z o.o. bez zezwolenia na pracę i bez zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy. W związku z powyższym uznał, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wniósł O.B., zarzucając naruszenie przepisów art. 9, art. 10 § I oraz art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez ich błędną wykładnię i na tej podstawie wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia i o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi min. podniósł, że ustawodawca w ustawie z dnia [...] grudnia 2013r. o cudzoziemcach wprowadził przepisy chroniące pracowników wykonujących pracę niezgodnie z przepisami przed wykorzystywaniem ich sytuacji przez nieuczciwych pracodawców. Wskazał przepis art. 187 pkt 4 cyt. ustawy, na podstawie którego można udzielić zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który dochodzi swoich praw przed polskim sądem, czy przepis art. 120 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który całkowicie wyłącza odpowiedzialność cudzoziemca za pracę bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia, jeżeli pracodawca świadomie wyzyskał nieświadomość pracownika co do jego sytuacji prawnej. Wskazał, że przedstawione powyżej przepisy nakładają na organ prowadzący postępowanie nie tylko obowiązek informacyjny, zagwarantowany przepisem art. 7 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, ale również prowadzenie postępowania w taki sposób, które umożliwić ochronę praw pracownika. Zapis art. 7 ustawy o cudzoziemcach nie pozostawia wątpliwości, iż obowiązek pouczenia o przedmiotowym prawie jest bezwarunkowy. Wyjaśnił, że pracodawca kierując go do pracy wyjaśnił, iż może podjąć pracę, czego potwierdzeniem miało być stanowisko [...] Urzędu Wojewódzkiego, którego pracownicy nie tylko nie zażądali oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania przez niego pracy lub zezwolenia na pracę, ale również podczas składania wniosku urzędnik przyjmujący aplikację potwierdził możliwość wykonywania pracy w trakcie rozpatrywania wniosku przez Wojewodę [...]. Dodatkowym argumentem było wydanie w dniu [...] kwietnia 2015r. przez Wojewodę [...] decyzji o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt i pracę. Podniósł, iż nie posiada szczegółowej wiedzy o polskim porządku prawnym, dlatego zaufał organowi administracji publicznej oraz pracodawcy, który jest profesjonalnym biurem pośrednictwa pracy, i podjął pracę. Dodał nadto, iż od stycznia br. do chwili obecnej nie otrzymałem pełnego wynagrodzenia za wykonaną pracę i mam zamiar złożyć odpowiedni wniosek do sądu powszechnego. Podniósł również, iż uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego, albowiem wszystkie czynności procesowe w sprawie o zobowiązanie do powrotu zostały dokonane w jednym dniu tj. [...] maja 2015r. Wezwanie do złożenia wyjaśnień w dniu [] maja 2015r. zostało wystawione w dniu [...] maja 2015r, a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania, zatem podstawa prawna wezwania tj. art. 50 Kpa, nie może odnosić się do postępowania. Termin przesłuchania został ustalony tak, aby w przeciągu jednego dnia doręczyć zawiadomienie o wszczęciu postępowania, przeprowadzić przesłuchanie, "uregulować kwestię zapoznania z aktami zgodnie z art. 10 kpa." oraz wydać decyzję w sprawie. Zdaniem skarżącego, powyższe działanie wskazuje, iż organ miał już przygotowane kolejne etapy postępowania wraz z uprzednim przygotowaniem uzasadnienia decyzji, a obecność skarżącego była niezbędna wyłącznie w celu złożenia podpisów na kolejnych, przygotowanych wcześniej dokumentach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w Łodzi nie naruszają prawa. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi do wniosków, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, podlegała oddaleniu. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Na aprobatę zasługuje przedstawiona w zaskarżonej oraz w decyzji organu I instancji ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że nie zaszły przesłanki uzasadniające stwierdzenie, że zasadna jest skarga na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 roku Nr [...] utrzymująca w zasadniczej części w mocy (poza częścią dotyczącą określenia terminu dobrowolnego powrotu) decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] maja 2015r. Nr [...], wydana w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu. Z ustalonego w trakcie postępowania administracyjnego stanu faktycznego sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wykluczające wydanie lub wykonanie decyzji organu I instancji, jak również postanowienia art. 348 pkt 2 czy art. 351 tej samej ustawy uzasadniających udzielenie cudzoziemcowi O.B. zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy zgody na pobyt tolerowany. Skarżący wskazał, że jego żona I.B., przebywa na terytorium RP również na podstawie wizy krajowej wydanej przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w [...] na okres od dnia [...] listopada 2014r. do dnia [...] sierpnia 2015r. Żona cudzoziemca nie pracuje i pozostaje na jego utrzymaniu. A zatem, w ocenie Sądu, nie ma żądnych przeszkód aby oboje małżonkowie wrócili do kraju swojego pochodzenia. Zgodnie z art. 302 ust 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi m.in. gdy przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. W ocenie Sądu podejmowanie przez O.B. pracy bez stosownego zezwolenia nie jest do zaakceptowania w obowiązującym na obszarze RP porządku prawnym, ustanowionego dla ochrony granic państwowych i zapewnienia kontroli pobytu oraz działalności cudzoziemców. Takiego postępowania skarżącego w żaden sposób nie usprawiedliwiają argumenty powołane w skardze. Podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek lojalności wobec polskich władz wyrażający się w szczególności w przestrzeganiu obowiązujących w nim przepisów. Ponadto organy administracji publicznej nie są zobowiązane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu tym bardziej, jeżeli narusza on obowiązujące w Polsce przepisy prawne. Biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o cudzoziemcach albowiem O.B. wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia i umowy o pracę. Nadto należy wskazać, iż powołane przepisy mają charakter obligatoryjny i zobowiązują organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku uznania, iż cudzoziemiec dopuścił się nielegalnego pobytu i nie posiada środków na utrzymanie. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie powyższych przepisów uzasadnia zastosowania sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). Natomiast zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Z kolei art. 318 ust. 2 pkt 2 ww ustawy stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu, na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie zaś z art. 319 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się w następujących okresach: 1) od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16; 2) od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5. Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi, tym bardziej w sytuacji, kiedy skarżący został zapoznany z całością zebranego materiału dowodowego. Do żadnego z dowodów nie wniósł zastrzeżeń ani nie wniósł nowych okoliczności poza wskazanymi w decyzji organu I instancji. Cudzoziemca zawiadomiono o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W dniu 28 maja 2015 r. został poinformowany o zasadach, trybie postępowania, ciążących na cudzoziemcu obowiązkach oraz przysługujących mu prawach w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu; w szczególności o możliwości złożenia odpowiedzi i wyjaśnień na pismo wszczynające postępowanie. Pan O.B. nie skorzystał z tego prawa i ponadto pouczony zgodnie z art. 304 cyt. ustawy, nie złożył wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Wobec powyższego i treści przywołanych przepisów należy uznać, iż zastosowana przez organ regulacja prawna jest prawidłowa i tym samym wydana decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.