IV SA/Wa 2370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę IV SA/Wa 2370/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] S. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w L. z dnia [...] marca 2015r. orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu w terminie 106 dni od dnia doręczenia decyzji i o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy od dnia wydania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemka nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji, lub przekroczy albo będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, a także o zobowiązaniu S.S. do zgłaszania się w każdy pierwszy piątek miesiąca do Komendy Placówki Straży Granicznej w L. i do zamieszkania pod adresem: [...] L., ul. D. do dnia, w którym nastąpi dobrowolny powrót. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu. S. S. opuściła kraj pochodzenia wraz z mężem – R. A. i córka - małoletnią N. A. w dniu 6 sierpnia 2013r. i przez [...] i [...] przedostała się do Polski, gdzie w dniu [...]sierpnia 2013r. jej mąż złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy obejmujący żonę i dziecko. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec stwierdził, że po zmianie władzy w [...] w październiku 2012r. był on prześladowany jako były pracownik służby więziennej, z której został zwolniony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał w dniu [...] marca 2013r. decyzję orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcom wnioskowanego statusu, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Strona odwołała się od tego rozstrzygnięcia do Rady do Spraw Cudzoziemców, która decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wydalenia cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymała ją w mocy w pozostałej części. Podstawę prawną uchylenia powyższej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w części dotyczącej wydalenia cudzoziemców z Polski stanowił przepis art. art. 514 ust, 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, która weszła w życie z dniem 1 maja 2014r. W dniu 18 czerwca 2014r. powyższa decyzja RdU została doręczona stronie, która zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014r. (sygn. akt SA/Wa 1695/14) WSA oddalił skargę. Na powyższy wyrok strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawa jest w toku. W dniu 2 lipca 2014r. R. A. ponownie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskiem tym objęte zostały żona i córka cudzoziemca. W dniu [...] lutego 2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję orzekającą o umorzeniu postępowania w tej sprawie z powodu niedopuszczalności wniosku. Decyzją objęta jest również żona i córka cudzoziemca. Strona odwołała się od tej decyzji do Rady do Spraw Uchodźców. Sprawa jest w toku.Obecnie cudzoziemcy zamieszkują w wynajętym mieszkaniu w L., utrzymując się ze świadczeń socjalnych UdSC a małoletnia N.A. uczęszcza do II klasy Szkoły Podstawowej Nr [...] w L.. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny należy uznać, iż w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, albowiem decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] została doręczona stronie w dniu [...] czerwca 2014r. Mimo to cudzoziemka nie opuściła terytorium Polski w terminie wskazanym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i nie uczyniła tego nawet po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi strony na powyższe rozstrzygnięcie RdU. W toku postępowania odwoławczego organ orzekający w drugiej instancji stwierdził, że w przedmiotowej .sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykazała żadnych innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, z wyjątkiem wskazanego wyżej dziecka i męża, których pobyt - jak dotychczas - ma charakter tymczasowy. Decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014r. została objęta córka skarżącej oraz jej mąż - R. A., który także nie zastosował się do postanowień art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i nie opuścił terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z tym, w dniu [...] marca 2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w L. wydał decyzję orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z małoletnią N. A., a rozstrzygnięcie to utrzymał następnie w mocy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2015r. Sytuacja pobytowa cudzoziemca w Polsce jest więc tożsama z sytuacją pobytową jego żony. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście postanowień art. 348 pkt 1 i 351 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach organ II instancji uznał za zasadne wskazanie na argumentację zawartą w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014r. i w decyzji RdU z dnia [...] czerwca 2014r., a stanowiącą podstawę odmowy nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany. Uznanie takie organ odwoławczy oparł na stwierdzeniu, że zasadność udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany z uwagi na zagrożenia wymienione w tych przepisach oceniana jest w kontekście tych samych okoliczności wskazanych przez skarżącego w postępowaniu uchodźczym. We wskazanych wyżej rozstrzygnięciach uznano za niewiarygodne i nie poparte żadnymi dowodami zeznania R.A. mające potwierdzić możliwość występowania w stosunku do skarżącego jakichkolwiek prześladowań bądź działań równoznacznych z prześladowaniami, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Ocena taka oparta została m.in. na analizie sytuacji w G. dokonanej na podstawie opracowania sporządzonego przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC Nr [...] z dnia [...]listopada 2012r. W postępowaniu przed Komendantem Placówki Straży Granicznej w L. ani w mniejszym postępowaniu odwoławczym strona nie przedstawiła nowych, istotnych okoliczności odnośnie zagrożeń wymienionych w art. 348 ust. 1 i 351 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, które mogłyby stanowić podstawę zmiany stanowiska Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w tym przedmiocie. W świetle rezultatów przeprowadzonego postępowania w sprawie wniosku pana R.A.i o nadanie statusu uchodźcy należy: stwierdzić, że cudzoziemiec i jego żona są migrantami - a nie uchodźcami - dążącymi do i osiedlenia się w Polsce pod pretekstem rzekomych prześladowań w kraju pochodzenia, a celem ich działania jest polepszenie bytu rodziny. W czasie przesłuchania w dniu 17 marca 2014r. skarżąca stwierdziła, że w kraju pochodzenia mieli z mężem kredyt bankowy i bank i przejął ich mieszkanie za długi. Mimo to cudzoziemka wyraziła zamiar powrotu do [...] i zamieszkania u dalszej rodziny do czasu unormowania się jej sytuacji. W ocenie organu odwoławczego uzasadnione jest stwierdzenie, iż zobowiązanie do powrotu S. S. naruszy jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu przepisów Konwencji. Cudzoziemka wjechała na terytorium Polski w dniu 7 sierpnia 2013r. razem ze swoim mężem – R. A. i córką - małoletnią N.A. . Cudzoziemcy przyjechali do Polski z [...], której są obywatelami, gdzie wcześniej zamieszkiwali i prowadzili życie rodzinne. Zarówno R. A., jak i j jego żona i dziecko nie legitymowali się wizami, czy innymi ważnymi dokumentami pobytowymi uprawniającymi ich do wjazdu i pobytu na terytorium Polski, czy innego kraju obszaru Schengen. Cudzoziemcy wjeżdżając do Polski nie mieli zatem realnych podstaw, aby spodziewać się legalizacji ich pobytu, nie byli w jakikolwiek sposób związani z Polską w chwili wjazdu tu i musieli zdawać sobie sprawę, że prowadzenie tu życia rodzinnego jest zagrożone, niepewne i w związku z tym nie mogli spodziewać się, że będzie mogło one w zgodzie z prawem być kontynuowane. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza także Konwencji o prawach dziecka. Jak zostało już wskazane wyżej, cała rodzina skarżącej została zobowiązana do powrotu (mąż i małoletnia córka), a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletniej N. A. kontaktu z rodzicami i opieki rodziców, co mogłoby wpłynąć niekorzystnie na ich rozwój psychofizyczny. W niniejszej sprawie, z uwagi na wiek małoletniego dziecka i krótki okres jego pobytu poza krajem pochodzenia istnieje duża możliwość jego szybkiej adaptacji do zmienionych warunków. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż konieczność wyjazdu do kraju pochodzenia w stopniu istotnym zagrażałaby jej rozwojowi psychofizycznemu. Należy zauważyć, iż od czasu wyjazdu z kraju pochodzenia dziecko z uwagi na decyzje rodziców jest narażane na zmiany miejsca pobytu, warunków, otoczenia, pozbawione możliwości kontynuowania, czy podjęcia nauki, narażone na konieczność pobytu w ośrodku dla cudzoziemców, co może mieć negatywny wpływ na ich rozwój, a jest skutkiem decyzji ich rodziców o wyjeździe z kraju pochodzenia, pomimo niespełniania warunków wjazdu do Polski i pozostania tu pomimo negatywnego rozpatrzenia wniosku o nadanie im statusu uchodźcy. Wprawdzie w opinii psychologicznej stwierdza się, iż nie wskazane jest aby małoletnia N. A. wracała do kraju pochodzenia, to jednak organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania, iż powrót do [...] zagrozi w istotnym stopniu rozwojowi psychofizycznemu dziecka. Za niecelowe organ odwoławczy uznał więc przesłuchiwanie małoletniej N.A. zgodnie z wnioskiem strony. Nie ulega wątpliwości, że szybko zaaklimatyzuje się ona w kraju pochodzenia, w którym się urodziła i wychowywała do sierpnia 2013r. i z łatwością powróci do korzeni w sferze narodowościowej, j kulturowej i społecznej oraz będzie mogła kontynuować naukę i swoje pasje. W tym i przypadku władze Polski jako państwa goszczącego nie mają obowiązku respektowania argumentacji strony zawartej w przedmiotowym odwołaniu tym bardziej, że to rodzice dziecka spowodowali jego migrację, uporczywie dążąc do osiedlenia się w Polsce pod pretekstem rzekomego zagrożenia prześladowaniami w kraju pochodzenia i celowo przedłużają pobyt rodziny poza granicami kraju pochodzenia poprzez składanie kolejnego wniosku uchodźczego, licząc przy tym na wagę faktów dokonanych przy rozpatrywaniu zasadności udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych z powodu towarzyszącego im dziecka uczęszczającego obecnie w Polsce do szkoły podstawowej. Zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemki do ochrony jej życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Odnosząc się do sytuacji skarżącej należy podnieść, że przebywa ona wraz z mężem i dzieckiem w Polsce od sierpnia 2013r., a więc nie tak dawno. Małżonkowie nie posiadają tu legalnej pracy, ani majątku czy jakichkolwiek legalnych źródeł dochodu, które mogłyby zapewnić utrzymanie rodzinie. Wcześniej, jak wynika z materiału dowodowego, życie prywatne rodziny skarżącej koncentrowało się w [...]. Nie ma więc podstaw do uznania, że w przypadku skarżącej miało miejsce przeniesienie centrum jej życia do Polski, a powrót do [...] spowoduje pogorszenie w drastyczny sposób możliwości jej egzystencji. Wobec powyższego uzasadnione będzie stwierdzenie, iż cudzoziemcy nie posiadają z Polską więzi, które byłyby na tyle silne, czy trwałe, aby uznać ich zobowiązanie do powrotu za nieuzasadnioną ingerencję w prawa do życia prywatnego chronione Konwencją. Można tu dodać, że orzeczony wobec skarżącej zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy i wynosi 6 miesięcy. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja S. A. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że powrót cudzoziemki do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Należy ocenić, że organ pierwszej instancji właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i dokonał słusznej oceny tego materiału, a przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Określając termin dobrowolnego powrotu S.S. do kraju pochodzenia do 106 dni organ pierwszej instancji zasadnie umożliwił małoletniej córce skarżącej ukończenie II klasy Szkoły Podstawowej Nr [...] w L., o co wnioskowali rodzice dziecka w czasie przesłuchania. Organ wskazał, że stosownie do postanowień art. 318 ust. ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie z art. 319 pkl 1 uslawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3,6, 10, 12, 13, 15 lub 16. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.) poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego umożliwiającego podjęcie decyzji w sprawie oraz wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony; - naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.) poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w tym uznanie, że zobowiązanie do powrotu małoletniej N. A. nie zakłóci jej rozwoju. 2. prawa materialnego: - art. 356 ust. 1 w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a; b i w zw. z art. 348 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013 poz. 1650 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec przyjęcia, że nie spełniam przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, pomimo, że zobowiązanie do powrotu może nastąpić jedynie do kraju w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zagrożone byłoby moje prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, gdzie mógłbym zostać poddany nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu i karaniu oraz do kraju w którym naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., - art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.) tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w L., stanowiącą o zobowiązaniu mnie do powrotu pomimo, że zobowiązanie do powrotu może nastąpić jedynie do kraju w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zagrożone byłyby jej prawa do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, gdzie mogłaby zostać poddana nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu i karaniu oraz w którym naruszane byłyby prawa dziecka. W ocenie skarżącej organ nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Wskazała, że w odniesieniu do jej znajomego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił mu zgody na pobyt tolerowany, wyłącznie z uwagi na okoliczność, że wydalenie do kraju pochodzenia jego syna znacznie zakłóci jego dalszy rozwój, gdyż chłopiec wychowuje się i jest związany emocjonalnie z polską społecznością, ma tulaj przyjaciół, rozpoczął naukę w polskim systemie edukacji, chce kontynuować naukę w polskiej szkole, a do nauki podchodzi w sposób rzetelny, będąc dzieckiem uzdolnionym i aktywnym, jest też zasymilowany z polską społecznością. Te okoliczności są idealnie kompatybilne z okolicznościami, dla których wydalenie z kraju jej córki N. A. zakłóciłoby jej dalszy rozwój. W analogicznej więc sytuacji, strona postępowania została potraktowana przez organ władzy publicznej w sposób odmienny, co godzi w zasadę przewidywalności rozstrzygnięć administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak też poprzedzająca ją decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej nie naruszają przepisów prawa. Stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 16 Ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2013.1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm) wobec wydania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i braku przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody a pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 w zw. z art. 348 pkt 1 oraz art. 351 pkt 1 tej ustawy), wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu było obligatoryjne. Decyzja organu odwoławczego w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy została stronie doręczona w dniu 18 czerwca 2014r. (decyzja obejmowała skarżącą, jej męża i dziecko). Organ odwoławczy w niniejszym postępowaniu słusznie ocenił, że już w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy ustalono, że nie istnieje ryzyko doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu cudzoziemca do kraju pochodzenia. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany stanowiska organu dotyczącego braku zagrożeń uzasadniających udzielenie ochrony. Nic nie wskazuje, na istnienie okoliczności zagrażających prawu do życia, wolności i bezpieczeństwa cudzoziemki lub jej męża i dziecka w kraju pochodzenia, że mogą zostać skazani, poddani torturom, karani, zmuszani do pracy, poniżani, pozbawieni prawa do rzetelnego procesu, a więc nie występują przesłanki określone w art. 348 pkt 1 lit a-d oraz art. 351 w/w ustawy stanowiące przeszkodę do wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. W ocenie sądu organ prawidłowo uznał, że wobec skarżącej nie zachodzą także pozostałe przesłanki określone w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy, gdyż zobowiązanie do powrotu nie naruszy ani prawa do życia rodzinnego, ani nie naruszy praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, co w szczególności akcentuje w toku postępowania skarżąca. Nie może być wątpliwości co do tego, że suwerenne państwo uprawnione jest do określenia warunków po spełnieniu których obywatele innego kraju mogą przebywać na jego terytorium. Skarżąca takiego warunku nie spełniała, gdyż nie posiadała wizy, ani innego dokumentu uprawniającego do legalnego pobytu na terytorium Polski lub obszaru Schengen. Musiała zatem liczyć się z tym, że udzielenie ochrony międzynarodowej nie następuje automatycznie i nie wiąże się wyłącznie z subiektywnymi potrzebami czy odczuciami danej jednostki, a warunki jej udzielenia są określone rygorystycznie. Także ochrona przed wydaleniem z kraju goszczącego stanowi wyjątek i muszą przemawiać za nią szczególne względy, które w niniejszej sprawie nie występują. Sam fakt dwuletniego przebywania na terytorium kraju goszczącego nie jest wystarczającą podstawą do udzielenia takiej ochrony ze względu na powstanie więzów emocjonalnych, społecznych, które są przecież naturalną rzeczą związaną z pobytem cudzoziemca w każdym miejscu (tak też na terenie kraju pochodzenia), gdyż relacje takie są charakterystyczne dla każdej jednostki społecznej. Niewątpliwe jest też, że tego rodzaju naturalne więzy silniej jeszcze wiążą cudzoziemkę z krajem pochodzenia (w którym pozostawiła dalszą rodzinę, przyjaciół, znajomych, z którymi związana była od urodzenia, albo od wielu lat swojego życia), aniżeli z krajem goszczącym. Potencjał cudzoziemki w zakresie zdolności asymilacji ze społeczeństwem kraju goszczącego nie stanowi więc samoistnej przesłanki uzasadniającej ochronę ze względu na ingerencję w życie prywatne tej jednostki. Wydalenie z pewnością wiązać się będzie z pewną zmianą sfery prywatnej, a nawet dolegliwością, jednak nie spowoduje drastycznych skutków, choć zburzy zapewne plany, wyobrażenia o perspektywach na przyszłość. Potencjał społeczny cudzoziemki pozwoli na odbudowę dotychczasowych więzi w kraju pochodzenia, ewentualnie zbudowanie nowych w dotychczasowym lub nowym miejscu zamieszkania. Określony przez organ okres 6 miesięcy po których cudzoziemka będzie mogła ponownie przyjechać do Polski powoduje, że w bardzo niedługim czasie będzie mogła podjąć starania o uzyskanie zezwolenia na legalny pobyt w Polsce. Istotne znaczenie dla oceny tego rodzaju przesłanek udzielenia ochrony ma z pewnością charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał więzi z tym krajem, gdyż istotne jest, że budowanie życia prywatnego i rodzinnego tutaj następowało w sytuacji związanej z właśnie z charakterem tego pobytu, a więc w sytuacji z góry w sposób oczywisty niejasnej i niepewnej. Cudzoziemka od początku swojego pobytu nie mogła zakładać, że będzie mogła kontynuować swoje życie tutaj w sposób zgodny z prawem. Jej pobyt związany był wyłącznie z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy. Prowadzenie więc życia rodzinnego w Polsce z uwagi na przyjazd całej najbliższej rodziny (mąż, dziecko) w tak oczywistym stanie niepewności, nie może w przypadku niepowodzenia w uzyskaniu statusu uchodźcy prowadzić do uzyskania zgody na pobyt właśnie przez wzgląd na potrzebę ochrony prawa do życia rodzinnego czy prywatnego, które nie mogą być w tej sytuacji wartościami trwale związanymi z terytorium państwa goszczącego. W przeciwnym razie państwo goszczące z góry pozbawione byłoby możliwości decydowania o prawie pobytu cudzoziemca na jego terytorium. Trzeba podkreślić, że decyzja nie powoduje rozdzielenia rodziny (gdyż zarówno mąż i córka zostali zobowiązani do powrotu), której centrum życiowe jest z pewnością związane z krajem pochodzenia. Cudzoziemka przebywa w Polsce około 2,5 roku. Nie posiada tutaj legalnej pracy, majątku, legalnych źródeł dochodu. Decyzja nie stanowi więc ingerencji w możliwość prowadzenia życia rodzinnego, a jedynie powoduje jego przeniesienie do dotychczasowego centrum życiowego. W ocenie sądu decyzja nie narusza praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Konieczność wyjazdu i realizowania prawa do nauki w państwie pochodzenia z pewnością stanowić będzie dolegliwość dla dziecka, jednak brak jest podstaw do twierdzenia, że tego rodzaju zmiana spowoduje istotne skutki dla rozwoju dziecka. Wbrew twierdzeniom skargi organ ocenił dowód w postaci opinii psychologa szkolnego prawidłowo argumentując, iż opinia nie wskazuje kategorycznie na istnienie ryzyka naruszenia praw dziecka w stopniu wskazanym w art. 348 pkt 3 w/w ustawy. Trafnie wywiódł organ odwoławczy, że pobyt dziecka w Polsce trwał tylko ok 2 lat, a zmiana środowiska następować będzie pod opieką rodziców. W ocenie sądu dopuszczenie przez organ dowodu z przesłuchania dziecka było niecelowe dla wykazania ewentualnego naruszenia praw dziecka. Organ nie kwestionował zdolności asymilacyjnych dziecka, ani tego że stara się funkcjonować w środowisku polskim jak najlepiej. Trzeba wskazać, że to rodzice dziecka podjęli decyzję o zdestabilizowaniu jego dotychczasowej sytuacji, a teraz pomogą dziecku powrócić do środowiska w kraju pochodzenia. Skarżąca sama nie widzi żadnych trudności związanych z powrotną asymilacją córki w dotychczasowym środowisku (protokół przesłuchania k. 62 akt admin.). Sytuacja związana ze zmianą środowiska i szkoły nie będzie różniła się od sytuacji innych dzieci zmieniających szkołę z powodu wyboru dokonywanego przez ich rodziców, a związanego ze zmianą miejsca zamieszkania, pracy, warunków finansowych czy też chociażby z powodu ukończenia pewnego etapu życia dziecka. Nie ma powodów przypuszczać, by dziecko które tak świetnie zasymilowało się w początkowo obcym środowisku odczuło głęboki uraz związany z powrotem do bliższego sobie środowiska rodzinnego i koleżeńskiego. Zapewnienie praw dziecka nie może następować bez uwzględnienia praw i obowiązków jego rodziców i musi być realizowane zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium państwa goszczącego. Tak więc ochrona zapewniana dziecku nie gwarantuje tym samym nabycia uprawnień przez rodziców dziecka do pobytu w kraju goszczącym. Organ wbrew twierdzeniom skarżącej uwzględnił sytuację małoletniej , czego wyrazem jest wydłużenie terminu do dobrowolnego powrotu, w celu umożliwienia dziecku ukończenia nauki w roku szkolnym. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 8 kpa z uwagi na odmienne potraktowanie sytuacji skarżącej i jej rodziny od sytuacji ich znajomego, który uzyskał ochronę i zgodę na pobyt ze względu na potrzebę ochrony praw małoletniego dziecka. Należy wskazać, że organ rozstrzygając przedmiotową sprawę nie mógł kierować się rozstrzygnięciem wydanym w innej sprawie, a zobowiązany był poddać ocenie indywidualną sytuację skarżącej i jej rodziny. W ocenie sądu organ przeprowadził postepowanie w sposób wnikliwy, poddając wszechstronnej ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.