IV SA/Wa 2376/19

Warszawa, 5 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] [...] w [...] na postanowienie Ministra Środowiska z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. IV SA/Wa 2376/19 UZASADNIENIE Minister Środowiska postanowieniem z [...] lipca 2019 r. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] nr [...] "[...]", w sprawie decyzji wyłączającej z wydzierżawiania i przekazania w zarząd Nadleśnictwu [...] obwodu łowieckiego nr [...] położonego w województwie [...], z dniem [...] grudnia 2017 r. na okres 30 lat tj. do dnia [...] listopada 2047 r., z przeznaczeniem na ośrodek hodowli zwierzyny, realizujący cele wyszczególnione w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], zwany dalej "Wnioskodawcą", zwrócił się za pośrednictwem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, do Ministra Środowiska z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. o wyłączenie z dzierżawy obwodu łowieckiego nr [...]. Od [...] kwietnia 2017 r. przedmiotowy obwód łowiecki pozostający w zarządzie organów [...], nie został wydzierżawiony żadnemu kołu łowieckiemu. Przyczyną niewydzierżawienia ww. obwodu był brak zgody organów [...] na przedłużenie umowy dzierżawy z jego dotychczasowym dzierżawcą, tj. [...] nr [...] "[...]". Wnioskodawca w swoim wniosku wyjaśnił, że w ośrodku hodowli zwierzyny prowadzona będzie gospodarka łowiecka zgodna z celami wyszczególnionymi w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo łowieckie, m.in. poprzez zapewnienie właściwej ochrony lasu przed szkodami od zwierzyny bądź wypłatę odszkodowań w uprawach rolnych. Na skutek uzupełnienia wniosku, przy piśmie z [...] listopada 2017 r., Dyrektor Generalny Lasów Państwowych przesłał pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], w którym określił termin trwania zarządu nad obwodem łowieckim, a także przekazał zaktualizowany program funkcjonowania ośrodka hodowli zwierzyny oraz stanowisko [...] podtrzymujące opinię [...], dotyczącą negatywnej opinii w zakresie wydzierżawienia obwodu łowieckiego nr [...],[...] nr [...] "[...]" w [...]. W konsekwencji, decyzją z [...] listopada 2017 r. Minister Środowiska wyłączył z wydzierżawiania i przekazał w zarząd Nadleśnictwu [...] przedmiotowy obwód łowiecki. [...] nr [...] "[...]" w [...], złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Środowiska jako organ odwoławczy, wydał postanowienie z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] marca 2018 r. Koło Łowieckie "[...]" zaskarżyło ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] "[...]" wyrokiem z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1221/18 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z [...] lutego 2018 r. Dokonując ponownej analizy sprawy Minister Środowiska w zaskarżonym aktualnie postanowieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie działają na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego i zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw środowiska. Według § 27 oraz § 29 obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia Statutu Polskiego Związku Łowieckiego stanowiącego załącznik do uchwały XXI Krajowego Zjazdu Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego z dnia 2 lipca 2005 r., koło łowieckie jest posiadającym osobowość prawną zrzeszeniem osób fizycznych mających uprawnienia do wykonywania polowania. Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] lutego 2018 r. w tym zakresie, iż o fakcie bycia stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako "interes prawny". Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a., może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt. VII SA/Wa 415/11). Organ zauważył, iż w chwili wydawania decyzji z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie wyłączenia z wydzierżawienia i przekazania w zarząd Nadleśnictwu [...] obwodu łowieckiego nr [...] Koło Łowieckie "[...]" nie było dzierżawcą tego obwodu. Obwód łowiecki nr [...] obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów [...] pozostawał niewydzierżawiony od dnia [...] kwietnia 2017 r. Decyzja Ministra Środowiska z [...] listopada 2017 r. o wyłączeniu z wydzierżawienia i przekazania w zarząd Nadleśnictwu [...] obwodu łowieckiego nr [...] z przeznaczeniem na ośrodek hodowli zwierzyny w żaden sposób nie oddziaływała na prawa i obowiązki Koła Łowieckiego "[...]", gdyż nie było ono dzierżawcą obwodu, którego ww. decyzja dotyczyła, w dacie jej wydania. Organ stwierdził, że brak jest tym samym podstaw do przyznania Kołu Łowieckiemu "[...]" interesu prawnego w postępowaniu o wyłączenie z wydzierżawiania, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1221/18. Powyższe należy również odnieść do podnoszonego przez Koło Łowieckie "[...]" zarzutu w zakresie przysługującego mu pierwszeństwa przy zawarciu umowy dzierżawy obwodu łowieckiego nr [...] na dalszy okres. Zarzut ten jest w ocenie Ministra Środowiska bezzasadny, gdyż obwodu nr [...] nie wydzierżawiono żadnemu kołu łowieckiemu za sprawą niewyrażenia zgody na dzierżawę przez [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 1a ustawy Prawo łowieckie, obwód łowiecki obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów [...] lub przydzielonych tym organom do wykorzystania może być wydzierżawiony kołom łowieckim jedynie za zgodą tych organów. W konsekwencji Minister Środowiska stwierdził, że Koło łowieckie "[...]" nie było stroną prowadzonego postępowania administracyjnego i zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy zobligowany był stwierdzić w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania. [...] nr [...] "[...]" w [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że [...] Nr [...] "[...]" w [...] nie przysługuje przymiot strony w niniejszej sprawie; 2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z pominięciem oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1221/18), naruszając tym samym zasadę związania organów oceną prawną i wskazaniami sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy; 3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego oraz ogólnikowego uzasadnienia, które nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., a także narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego określone w art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ wydając zaskarżone postanowienie, powielił błędy, jakich dopuścił się Minister Środowiska w poprzednim postanowieniu wydanym w sprawie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. w postanowieniu z [...] lutego 2018 r., ignorując tym samym ocenę prawną i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w wyroku z 18 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1221/18. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stanowi w istocie powielenie argumentacji przedstawionej w postanowieniu z [...] lutego 2018 r. Powołano się na te same orzeczenia, przepisując w całości większość akapitów z uzasadnienia poprzedniego postanowienia. W istocie, uzasadnienie to zostało uzupełnione jedynie o ogólnikowe i lakoniczne dwa fragmenty, w których wskazano, że Koło Łowieckie "[...]" nie było dzierżawcą obwodu łowieckiego nr [...] w chwili wydawania przez Ministra Środowiska decyzji z [...] listopada 2017 r. oraz lakonicznie nawiązano do zarzutu Skarżącego odnoszącego się do przysługującego mu pierwszeństwa przy zawarciu umowy dzierżawy przedmiotowego obwodu łowickiego na dalszy okres. Argumentacja organu wciąż jest niewyczerpująca pomimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku uchylającym poprzednie postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyraźnie wskazał, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem kwestii rzeczywistego zaistnienia bądź to niedopuszczalności odwołania, bądź uchybienia terminu do jego wniesienia. Pierwszym błędem, jaki wskazał Sąd w powyższym wyroku w odniesieniu do postanowienia z dnia [...] lutego 2018 r. był brak odniesienia się do argumentacji Koła Łowieckiego. Organ powielił ten błąd, ponownie nie odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Drugim błędem było niedokonanie analizy stanu prawnego odwołującego się. Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał, że organ powinien zbadać, czy odwołujący się posiada przymiot strony postępowania w kontekście przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu będą to przepisy ustawy Prawo łowieckie oraz przepisy prawa cywilnego. Organ w ogóle nie zbadał, czy Skarżący posiada przymiot strony w niniejszej sprawie w kontekście przepisów prawa cywilnego, natomiast w odniesieniu do ustawy Prawo łowieckie poczynił niewyczerpujące i błędne, zdaniem Skarżącego, ustalenia. Wbrew twierdzeniom organu, przekazanie obwodu nr [...] Nadleśnictwu [...] godzi w prawnie chroniony interes prawny [...] "[...]". Istotne znaczenie ma okoliczność, że Skarżącemu przysługiwało pierwszeństwo przy zawarciu umowy dzierżawy obwodu łowieckiego nr [...] na dalszy okres. Organ nie odniósł się przy tym do argumentów wskazanych w tym zakresie we wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniesiono, ze [...] w [...] nie miał żadnych podstaw do tego, by odmówić przedmiotowej zgody w niniejszej sprawie. W zaskarżonym postanowieniu organ powołał się na art. 29 ust. 1a ustawy - Prawo łowieckie, w świetle którego "Obwód łowiecki obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów [...] lub przydzielonych tym organom do wykorzystania może być wydzierżawiony kołom łowieckim za zgodą tych organów", jednakże pominął wskazaną przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dyspozycję art. 29 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, zgodnie z którym obwody łowieckie są wydzierżawiane na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego. Tym samym, Dyrektor [...] w [...] nie był uprawniony do wskazywania konkretnego koła, które mogło wydzierżawiać przedmiotowy obwód, jak również nie mógł decydować o wyłączeniu obwodu z wydzierżawiania. Minister Środowiska nie odniósł się do argumentacji Skarżącego dotyczącej przepisów regulujących pierwszeństwo przy zawarciu umowy dzierżawy obwodu łowieckiego na dalszy okres. Skarżący powołał się nie tylko na art. 29 ust. 2 ustawy - Prawo łowieckie, ale również na § 6 ust. 1 Uchwały Nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie zasad postępowania przy składaniu wniosków o wydzierżawienie obwodów łowieckich. Skarżący wskazał, że odejście od zasady pierwszeństwa w zawarciu umowy dzierżawy przysługującego dotychczasowemu dzierżawcy ma charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Z punktu widzenia interesu prawnego Skarżącego istotne znaczenie ma okoliczność, że [...] nr [...] "[...]" zainwestowało znaczne środki finansowe w obwód łowiecki nr [...] który był gospodarowany i utrzymywany przez Koło przez okres kilkudziesięciu lat. Koło ponosiło w szczególności koszty dokarmiania zwierząt, budowy urządzeń łowieckich, czy też zakupu zwierząt w celu ich introdukcji. W świetle §7 umowy dzierżawy obwodu łowieckiego zawartej w dniu [...] kwietnia 2007 r. pomiędzy Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego "Lasy Państwowe" w [...] a [...] Nr [...] "[...]" w [...], w terminie 60 dni od rozwiązania umowy Wydzierżawiający powinien dokonać rozliczenia z dotychczasowym Dzierżawcą z tytułu nadpłaconego czynszu dzierżawnego oraz nakładów poniesionych na zagospodarowanie obwodu, zaś należności wynikające z tego rozliczenia obowiązany jest wypłacić nowy dzierżawca lub zarządca obwodu. [...] Nr [...] "[...]" do dnia dzisiejszego nie otrzymało rozliczenia wartości urządzeń łowieckich wykonanych przez Koło na terenie obwodu łowieckiego nr [...] ani wypłaty na rzecz Koła należności wynikających z tego rozliczenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów, wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Ministra Środowiska z [...] lipca 2019 r. nie narusza przepisów prawa. Organ prawidłowo ocenił, że w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne jej rozpatrzenie wniesionego przez [...] nr [...] "[...]". Należy wskazać, że zgodnie z art. 127 § 3 kpa prawo zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie sprawy po wydaniu decyzji przez ministra przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Do obowiązków organu odwoławczego należy więc w pierwszej kolejności zbadanie czy podmiotowi składającemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje status strony w tym konkretnym postępowaniu. Według art. 134 kpa w zw. art. 127 § 3 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność wniosku. Stwierdzenie jednak niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z przyczyny podmiotowej, a więc związanej z oceną czy środek ten został wniesiony przez uprawniony podmiot, może nastąpić wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości z odwołania wynika, że pochodzi od podmiotu niebędącego stroną postępowania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, dlatego organ zobowiązany był zbadać kwestię ewentualnego interesu prawnego i legitymacji odwoławczej po stronie wnioskodawcy. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skarżący [...] nr [...] "[...]" nie posiada statusu strony w postępowaniu w przedmiocie wyłączenia z dzierżawy obwodu łowieckiego nr [...] położonego w województwie [...] i przekazania tego obwodu Nadleśnictwu [...] z przeznaczeniem na ośrodek hodowli zwierzyny. Organ odwoławczy rozważył zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Warszawie z 18 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1221/18 ogólną zasadę wyrażoną w artykule 28 kpa. Stosownie do treści tego przepisu stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną obejmującą uprawnienia i obowiązki strony oparte na prawie, a więc o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny musi być indywidualny i realny, a więc znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie danej normy prawa materialnego. Pojęcie interesu prawnego należy zatem wiązać ze sferą praw i obowiązków wynikających z normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego jest obowiązująca norma prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną podmiotu w sposób indywidualny i konkretny. Stosowanie tej skonkretyzowanej normy prawnej lub norm prawnych stanowi z jednej strony podstawę uprawnienia po stronie podmiotu do żądania podjęcia przez organ administracji określonej czynności, z drugiej zaś podstawę zobowiązującą organ do takiego działania. Stroną postępowania jest więc podmiot, którego sytuacja prawna jest wprost kształtowana przez rozstrzygnięcie lub rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będzie oddziaływało także na prawa i obowiązki tej osoby. Skarżący wywodził swój interes prawny z przepisów ustawy Prawo łowieckie, a w szczególności art. 29 ust. 2 tej ustawy. W przywołanym wyroku WSA w Warszawie wskazał, że należy wyjaśnić kwestię interesu prawnego skarżącego w kontekście przepisów tej właśnie ustawy. Jedynie na marginesie zauważył, że nie można również wykluczyć zasadności zbadania interesu prawnego w kontekście ustawy Prawo cywilne. Sąd nakazał organowi ze względu na treść art. 29a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo łowieckie wyjaśnienie czy w dacie wydania decyzji o wyłączeniu obwodu łowieckiego z wydzierżawiania trwała umowa dzierżawy, jak również dokonać oceny wpływu na sytuację prawną zasady pierwszeństwa w zawarciu umowy dzierżawy. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo łowieckie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia obwody łowieckie leśne wydzierżawia, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Według art. 29 ust. 1a ustawy obwód łowiecki obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów [...] lub przydzielonych tym organom do wykorzystania może być wydzierżawiony kołom łowieckim za zgodą tych organów. Z kolei zgodnie z art. 29a ust. 2 ustawy umowa dzierżawy obwodu łowieckiego ulega rozwiązaniu w przypadku: 1) wyłączenia obwodu łowieckiego z wydzierżawienia; 2) rozwiązania koła łowieckiego; 3) zgodnego oświadczenia stron. Organ odwoławczy uwzględniając wskazania sądu wyjaśnił, że w dacie wydania decyzji Ministra dotyczącej wyłączenia obwodu łowieckiego z wydzierżawienia nie tylko skarżący nie był dzierżawcą przedmiotowego obwodu łowieckiego, ale też, że obwód łowiecki pozostający w zarządzie organów [...] pozostawał niewydzierżawiony od [...] kwietnia 2017 r. Skarżący tego ustalenia nie kwestionuje. Z powyższych względów organ słusznie ocenił, że wydana decyzja o wyłączeniu obwodu z wydzierżawienia w żaden sposób nie oddziaływała na sytuację prawną skarżącego, który w dacie jej wydania nie był już dzierżawcą tego obwodu. Decyzja nie doprowadziła więc do rozwiązania trwającej umowy i zakończenia stosunku prawnego. Organ prawidłowo także ocenił, że dla sytuacji prawnej skarżącego nie miała znaczenia obowiązująca w dacie wydania decyzji, wynikająca z dawnego art. 29 ust. 2 ustawy, zasada pierwszeństwa dotychczasowego dzierżawcy w zawarciu umowy dzierżawy na dalszy okres. Organ słusznie zauważył, że twierdzenie jakoby zasada ta stanowiła źródło interesu prawnego jest niezasadne, ponieważ obwód łowiecki nie został wydzierżawiony żadnemu innemu podmiotowi ze względu na brak zgody organów [...], w których zarządzie dotychczas pozostawał. Skarżący mylnie traktuje stanowisko organów [...] jako niewiążącą opinię w sprawie dzierżawy. Według przywołanego wyżej art. 29 ust.1a ustawy obwód łowiecki pozostający w zarządzie organów [...] może być wydzierżawiony wyłącznie za zgodą tych organów. Jeżeli więc organy [...] nie wyraziły zgody na dzierżawę przez skarżącego obwodu [...] to w ówczesnym stanie prawnym ze względu na zasadę pierwszeństwa dotychczasowego dzierżawcy w dalszym dzierżawieniu obwodu łowieckiego, brak takiej zgody oznaczał faktycznie rezygnację z dalszej dzierżawy obwodu. Gdyby doszło do zawarcia umowy dzierżawy z innym podmiotem dotychczasowy dzierżawca mógłby dochodzić uprawnienia wynikającego z przywołanej zasady. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Dzierżawa została zakończona, a do zawarcia nowej umowy nie doszło. Istotną w sprawie kwestią jest ta, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia art. 29 ust. 2 ustawy na skutek zmiany wynikającej z ustawy z 14 grudnia 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2018 r., poz. 50), która weszła w życie 17 stycznia 2018 r. przestała obowiązywać zasada pierwszeństwa w zawarciu umowy dzierżawy z dotychczasowym dzierżawcą. Nie ma racji skarżący, że organ nie wykonał zaleceń WSA w Warszawie i nie wyjaśnił w sposób dostateczny i zgodny z ocenę prawną wyrażoną przez sąd kwestii interesu prawnego skarżącego. Sąd jedynie przykładowo wskazał, że nie można z góry wykluczyć zasadności związku przepisów prawa cywilnego i ewentualnego wpływu decyzji na sytuację prawną skarżącego. Choć w uzasadnieniu organ nie odniósł się wprost do braku ewentualnego źródła interesu prawnego w przepisach prawa cywilnego, w kontekście całej argumentacji zawartej w uzasadnieniu oznacza to, że organ nie stwierdził żadnej podstawy interesu w przepisach prawa. Skarżący nie wskazał przepisu prawa cywilnego, który mógłby stanowić podstawę jego interesu prawnego. Z pewnością kwestia ewentualnego rozliczenia poniesionych na rzecz dzierżawionego obwodu łowieckiego nakładów nie jest bezpośrednio związana z wydaną decyzją o wyłączeniu obwodu z wydzierżawienia. W ocenie sądu skarżący powołuje się w istocie na swój interes faktyczny w sprawie dotyczącej wyłączenia obwodu z wydzierżawiania, a więc zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy przez podmiot uprawniony przez wiele lat do korzystania z tego obwodu. Jednak to zrozumiałe zainteresowanie nie znajduje źródła w żadnym przepisie prawa. Organ ustalił stan faktyczny w koniecznym zakresie do rozstrzygnięcia zagadnienia dopuszczalności żądania o ponowne rozpoznanie sprawy. Uzasadnienie zawiera argumentację wystarczająco przemawiającą za prawidłowością rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.