IV SA/Wa 2379/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. V. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia z dnia 29 września 2014 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach i dołączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. W gospodarstwie domowym pozostaje wraz z partnerką, która również pozostaje w procedurze uchodźczej. Jako źródła utrzymania dwuosobowego gospodarstwa domowego skarżący wskazał świadczenia pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy otrzymywane przez niego i jego partnerkę. Łączna kwota otrzymywanych świadczeń to 1.500 zł miesięcznie. Strona nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Kwotę około 750 zł miesięcznie przeznacza na najmem pokoju i opłaty eksploatacyjne. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jego dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez niego w związku z mieszkaniem w Polsce, a także uwzględniając aktualny poziom cen innych dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają na to, aby skarżący poczynił dodatkowe oszczędności, z których bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i pozostającej z nim w gospodarstwie domowym partnerki, mógłby ponieść koszty postępowania przed sądem. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.