IV SA/Wa 238/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymaniu wykonania podlegają więc tylko takie akty, które wywołują skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, a których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jest to rodzaj aktu nienoszącego znamion wykonalności. Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej skarżącej, gdyż nie powoduje zmian w sposobie zagospodarowania terenu. W ogóle nie kwalifikuje się więc do wykonania, a wskutek tego nie wymaga wykonania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.