IV SA/Wa 238/13
PostanowienieWSA w Warszawie2013-03-14
Skład orzekający: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy skarżący został wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a korespondencja sądowa nie mogła zostać mu doręczona z powodu braku adresu, sąd powinien zawiesić postępowanie?Ratio decidendi
Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarżący został wydalony z terytorium RP, a korespondencja sądowa nie mogła zostać mu doręczona z powodu braku adresu, co uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i dokonanie pouczenia o obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, sąd powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 PPSA.Stan faktyczny
Skarżący D. D. wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców odmawiającą nadania statusu uchodźcy. Sąd wezwał skarżącego do podpisania wniosku lub nadesłania podpisanego egzemplarza, pouczając o obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu. Korespondencja nie została doręczona, gdyż adresat został wydalony z terytorium RP. W związku z brakiem możliwości nadania sprawie dalszego biegu, sąd postanowił zawiesić postępowanie.Rozstrzygnięcie
Zawieszenie postępowania.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. (Nr [...]) w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: - zawiesić postępowanie
D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 20 grudnia 2012 r, na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji.
Wykonując zarządzenie z dnia 6 lutego 2013 r., wysłano skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę z dnia 25 stycznia 2013 r. oraz wezwano do podpisania wniosku PPF w budynku Sądu, bądź nadesłania podpisanego egzemplarza wniosku – w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W korespondencji tej zawarto pouczenie, że strona ma obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie swojego adresu; w razie zaniedbania tego obowiązku pisma wysłane pod dotychczasowym adresem pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest Sądowi znany (art. 70 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazana korespondencja była pierwszą kierowaną do strony w sprawie z jej skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłki wskazanej wyżej nie doręczono, gdyż jej adresat został wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu.
Jak wynika z art. 70 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.
Z uwagi na brak adresu, pod którym skarżący mógłby odebrać korespondencję, co powoduje niemożność nadania sprawie dalszego biegu oraz niemożliwość dokonania pouczenia, o którym mowa w art. 70 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 i art. 131 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło