IV SA/Wa 2380/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. i A. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] położonej w obrębie [...] w gminie [...] w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A. P. i M. P. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uniemożliwia m. in.: 1. § 5 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), zwanej dalej "uchwałą", ponieważ: a) z załączonej do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mapy dla celów informacyjnych oraz z mapy zamieszczonej w serwisie Geoportal: www.geoportal.gov.pl wynika, że działka ew. nr [...] w całości położona jest w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego znajdującego się na działce ew. nr [...], oznaczonego jako nieużytek (N), b) jako "inny zbiornik wodny" należy rozumieć inny niż jeziora zbiornik wodny - zarówno naturalny, jak i sztuczny, c) planowana inwestycja nie polega na budowie urządzenia wodnego lub obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki wodnej, leśnej lub rybackiej, d) w sprawie nie mają zastosowania wyjątki, o których mowa w § 7 ust. 3 uchwały; 2. § 5 pkt 3 uchwały, ponieważ na działce ew. nr [...] znajdują się zadrzewienia, a ich likwidacja nie wynika z potrzeb, o których mowa w tym przepisie. Skargę na postanowienie organu odwoławczego wnieśli A. P. i M. P. podnosząc m. in., że bajoro znajdujące się na działce ew. nr [...] nie jest "innym zbiornikiem wodnym", o którym mowa w § 5 pkt 8 uchwały. Jest ono "urządzeniem wodnym", stworzonym przez człowieka w celu odwodnienia terenu, na co wskazuje definicja "urządzenia wodnego" z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), zwanej dalej "Prawem wodnym", przy czym organ nie poczynił ustaleń, czy urządzenie to zostało wykonane zgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotowa inwestycja planowana jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, stąd objęta jest zakazami ustanowionymi w uchwale. Jednym z tych zakazów jest ustanowiony przez § 5 pkt 8 uchwały zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przepis ten oznacza, że w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych można lokalizować jedynie urządzenia wodne oraz obiekty służące prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że na działce ew. nr [...] znajduje się zbiornik wodny. Przepisy nie ustanawiają definicji pojęcia "zbiornik wodny", a jedynie z art. 9 ust. 1 pkt 4 lit. c Prawa wodnego wnosić można, że zbiornik wodny (naturalny albo sztuczny) jest oddzielnym i znaczącym elementem wód powierzchniowych. W związku z tym podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa pojęcia "zbiornik wodny", a dopiero wtedy, gdy zawodzi, prowadząc do wyników nie nadających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celem, jaki ma realizować dana norma, należy sięgać do dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że interpretowany § 5 pkt 8 uchwały zawiera zakaz określonego działania, a więc wprowadza wyjątek od ogólnej reguły - możliwości uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Normę zawierającą wszelkie wyjątki w prawie należy interpretować ściśle, a więc ani rozszerzająco ani zawężająco. Najbardziej zaś przydatną do tego regułą wykładni jest wykładnia językowa. Wykładnia literalna jest bowiem związana z ostrożnym i sceptycznym podejściem do tych dyrektyw wykładni, które mogą służyć zawężeniu lub rozszerzeniu zakresu podmiotowego lub przedmiotowego normy prawnej zawartej w interpretowanym przepisie. Pełne respektowanie granic językowych wykładni zapobiega wykładni contra legem. Dlatego też interpretacja § 5 pkt 8 uchwały winna dokonywać się według znaczenia pojęcia "inne zbiorniki wodne" w języku potocznym. Wynik przeprowadzenia wykładni omawianego pojęcia według powyższej reguły prowadzi do wniosku, że występowanie na analizowanym obszarze wody (bajora, jak wskazuje skarżący) należy zakwalifikować jako występowanie "innego zbiornika wodnego" w rozumieniu § 5 pkt 8 uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 783/12), tym bardziej że ustawodawca w § 5 pkt 8 uchwały nie określił cech zbiornika wodnego, od których zależałby zakaz zabudowy. Należy więc przyjąć, że zakazem objęte jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu każdego zbiornika wodnego. Definicję zaś "urządzeń wodnych" podaje art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego. Nie należą do nich jednak budynki letniskowe wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Budynki takie nie służą również prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W sprawie nie mają zastosowania wyjątki, o których mowa w § 7 ust. 3 uchwały. Ponadto, zgodnie z § 5 pkt 3 uchwały na obszarach chronionego krajobrazu wprowadza się zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jak wynika z materiału sprawy, na działce ew. nr [...] znajdują się zadrzewienia spełniające wymogi powyższego przepisu, stąd jest to dodatkowa przesłanka uniemożliwiająca uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro więc planowana inwestycja leży w pasie o szerokości 100 m od "innego zbiornika wodnego" w rozumieniu § 5 pkt 8 uchwały, a nie jest ani urządzeniem wodnym ani nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej oraz nie mają zastosowania wyjątki, o których mowa w § 7 ust. 3 uchwały, a ponadto występuje zakaz likwidowania zadrzewień, to nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).