IV SA/Wa 2386/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2011r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za przekazywanie odpadów podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca Spółka wskazała, że z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą i konieczność zachowania płynności finansowej zapłata wymierzonej kary wyrządziłaby jej szkodę oraz spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki. Spółka przedłożyła wyciągi z rachunków bankowych oraz zestawienie zobowiązań z tytułu umów pożyczek, kredytów, factoringu oraz leasingu. Skarżąca zaznaczyła, że biorąc pod uwagę wysokość zobowiązań oraz ich krótki termin spłacalności dodatkowe obciążenia finansowe spowodowałyby negatywne skutki dla Spółki i możliwą szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy, może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może poprzedzać merytoryczna ocena zasadności skargi. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy wskazać, że Sąd, oceniając czy w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty kary pieniężnej, może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość kary pieniężnej, ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie kary pieniężnej. Oceniając argumentację przedstawioną przez skarżącą Spółkę Sąd stwierdza, że jest ona niewystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca we wniosku ograniczyła się jedynie do wskazania hipotetycznych zagrożeń, których upatruje w wysokości nałożonej kary pieniężnej, a mianowicie konieczności spłaty zobowiązań długoterminowych mogącej zachwiać rentowność firmy. Okoliczności przemawiających za zaistnieniem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dopatrzył się również poddając ocenie dokumentację złożoną przez skarżącą, tj. wyciągi z rachunków bankowych Spółki obejmujących okres ostatnich trzech miesięcy. W ocenie Sądu, fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej na szeroką skalę i obracanie dużymi sumami pieniężnymi, wyklucza możliwość uznania, że wykonanie zaskarżonych decyzji wywoła konsekwencje w postaci szkody i skutków przekraczających normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Zdaniem Sądu, wysokość środków jakimi obraca skarżąca nie wskazuje na możliwość destabilizacji ekonomicznej Spółki. Wprawdzie, jak akcentuje skarżąca, kwota nałożonej kary pieniężnej (10 000 zł) jest znaczna i wykonanie tej decyzji może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącej, jednakże nie jest to równoznaczne z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wskazać należy, że rodzaj obowiązku objętego zaskarżoną decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.