IV SA/Wa 2388/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 05 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić wniosek. W dniu 28 sierpnia 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ([...]) o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie wolnostojącego podświetlanego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości 8,9 m w postaci dwóch tablic reklamowych (w układzie V) na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2001 r. nr [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., z argumentacją, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo orzeczenia nakazu rozbiórki nośnika reklamowego. W przypadku braku wstrzymania, mogłyby się toczyć równolegle postępowanie sądowoadministracyjne i postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w sprawie rozbiórki. Rozbiórka obiektu budowlanego łączy się zaś z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż może okazać się, że nie było podstaw do jej nakazania, wobec czego może powstać kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązać się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności został określony w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w tym przepisie. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać objęte wnioskiem o wstrzymanie postanowienie. Instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W niniejszej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęte jest zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcia nie stanowią aktów podlegających wykonaniu. Nie wywołują one żadnych skutków materialnych, nie wiążą się bowiem z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotykają bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. Postanowienia objęte wnioskiem nie posiadają atrybutu wykonalności, tj. nie kwalifikują się do wykonania i nie podlegają wykonaniu, a przez to nie mogą wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 powołanej ustawy, stąd nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Do wykonania nie kwalifikują się wszelkie akty odmowne. Zaskarżone postanowienia, jako nie mogące powodować bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, takich skutków nie wywołują. Zaskarżone akty objęte wnioskiem nie kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania, w związku z czym instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że z charakteru prawnego postanowień objętych wnioskiem wynika, że ich wykonanie nie może być wstrzymane, ponieważ nie nakładają obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadają przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.