IV SA/Wa 2389/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania, gdyż skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu stałego od skargi. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu przy piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r. w dniu 29 stycznia 2008 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych). Pismo z dnia 24 stycznia 2008 r. zawierało pouczenie o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez częściowe lub całkowite zwolnienie od kosztów postępowania oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W dniu 10 marca 2008 r. (data złożenia pisma w administracji zakładu karnego) skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podniósł, że jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności, nie posiada żadnych środków finansowych pozwalających na pokrycie jakichkolwiek kosztów sądowych. Wniosku o przyznanie prawa pomocy nie złożył w terminie, ponieważ nie został pouczony przez Sąd o możliwości starania się o przyznanie prawa pomocy. Ponadto wyjaśnił, że specyfika przebywania w zakładzie karnym oraz konieczność wystąpienia z powództwem cywilnym przeciwko Skarbowi Państwa uniemożliwiły mu zasięgnięcie informacji na temat ewentualnej możliwości starania się o zwolnienie od kosztów sądowych. Do przedmiotowego wniosku dołączony został wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy został złożony po upływie wskazanego w przepisie siedmiodniowego terminu. Sąd uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 29 stycznia 2008 r., tj. w dacie doręczenia skarżącemu przy piśmie z dnia 24 stycznia 2008 r., zawierającym pouczenie o możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, odpisu postanowienia Sądu z dnia 22 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu stałego. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął zatem w dniu 5 lutego 2008 r. Przedmiotowy wniosek został złożony dopiero w dniu 10 marca 2008 r. (data złożenia pisma w administracji zakładu karnego), a więc z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do zawartej w nim argumentacji skarżącego. Brak przy tym podstaw by przyjąć, że bieg terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpoczął się później, aniżeli w dniu otrzymania przez skarżącego odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem o możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 88 P.p.s.a. w myśl, którego spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym, orzeczono jak w sentencji postanowienia