IV SA/Wa 2389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków B. T. i J. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B. T. i J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. T. i J. T. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., którą m. in. zezwolono [...] S. A. w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - w części wskazanej w decyzji - położonej w B. w gminie L., oznaczonej jako działka ew. nr [...] w celu realizacji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (zezwolenia na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej). Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący odrębną skargą zaskarżyli także decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości (sygn. akt IV SA/Wa 2390/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782), zwanej dalej "u.g.n.", w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 u.g.n., to uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., wobec czego nie zachodził obowiązek wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 9 u.g.n. Niemniej jednak decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu. Jej subsydiarny charakter oznacza, że może ona istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, gdy występuje w nim poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości. Na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wydano decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, której wykonanie jest wstrzymywane przez organ albo Sąd na podstawie art. 9 u.g.n. (została ona zaskarżona w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2390/15). Z uwagi na to, że decyzja wydana w niniejszej sprawie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczyłoby sens tej instytucji. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.