IV SA/Wa 239/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Główny Geodeta Kraju decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., znak: [...] o wprowadzeniu "zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] -T., gmina N., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że ostateczna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji Główny Geodeta Kraju wskazał, że wnioskiem z dnia 20 listopada 2010 r., doprecyzowanym pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. M. B. i M. B. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Główny Geodeta Kraju potwierdził na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a wnioskodawcy jako współwłaściciele od 10 lutego 2009 r. działki ew. nr [...] (późniejszy nr [...]) posiadali legitymację strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Zatem brak udziału skarżących przy wydaniu tej decyzji stanowi o naruszeniu art. 10, w związku z art. 28 k.p.a., co wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego analiza sprawy nie pozwala jednak stwierdzić, aby wykazane naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. mogło mieć wpływ na treść kończącej to postępowanie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na wady techniczno-prawne dokumentacji, stanowiącej podstawę jej wydania. Główny Geodeta Kraju nie podzielił zasadności wskazanych przez Wojewódzkiego Inspektora podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., gdyż nie wypełniają one przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że analiza sprawy dowodzi, że decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. jest obarczona tą wadą, lecz z innych przyczyn niż przyjął to organ wojewódzki. Główny Geodeta Kraju przedstawiając stan faktyczny wynikający z decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. wskazał, że Starosta L. decyzją tą w odniesieniu do "części opisowej i graficznej operatu ewidencji gruntów wsi T. gm. N. " orzekł o wprowadzeniu następujących zmian: w jednostce rejestrowej nr [...], utworzonej dla nieruchomości oznaczonej numerem działki ewidencyjnej [...], w której jako współwłaściciele w częściach równych wpisani są I. C. i S. C., co jest zgodne z księgą wieczystą KW [...] - wykreślił działkę nr [...] o pow. 0,5300 ha, i ujawnił nowe działki ewidencyjne:nr [...] o pow. 0,4812 ha, nr [...] o pow. 0,0040 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej własnością Gminy N., objętej [...]), nr [...] o pow. 0,2120 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej własnością Gminy N., objętej KW [...]), - o pow. łącznej 0,6972 ha, co odpowiada działce nr [...] o pow. 0.7400 ha, w jednostce rejestrowej nr [...], utworzonej dla nieruchomości oznaczonej numerem działki ewidencyjnej [...], w której jako właściciel wpisany jest S. C., co jest zgodne z księgą wieczystą KW [...] - wykreślił działkę nr [...] o pow. 0,7000 ha, i ujawnił nowe działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0016 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej własnością Gminy N., objętej KW [...]), nr [...] o pow. 0,6968 ha, nr [...] o pow. 0,0832 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej własnością Gminy N., objętej KW [...] ), - o pow. łącznej 0,7816 ha, co odpowiada działce nr [...] o pow. 0,7600 ha, 3) w jednostce rejestrowej nr [...], utworzonej dla nieruchomości oznaczonej numerami działek ewidencyjnych [...] i [...], w której jako właściciel wpisana jest Gmina N., co jest zgodne z księgą wieczystą KW [...] - wykreślił działki nr [...] o pow. 0,0200 ha, nr [...] o pow. 0,9200 ha, i ujawnił nowe działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0488 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej współwłasnością I. i S. C., objętej KW [...]), nr [...] o pow. 0,6115 ha, o pow. łącznej 0,6603 ha, co odpowiada działce nr [...] o pow. 0,6500 ha , oraz nr [...] o pow. 0,0144 ha, nr [...] o pow. 0,0032 ha (wydzielonej z nieruchomości będącej własnością S. C., objętej KW [...]), nr [...] o pow. 0,0133 ha, - o pow. łącznej 0.0309 ha co odpowiada działce nr [...] o pow. 0.0300 ha. Przedmiotowe zmiany, jak wynika z sentencji decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. zostały wprowadzone "w oparciu o mapę i opis (stanowiące załącznik do niniejszej decyzji) z rozliczenia powierzchni działek nr nr [...], [...], [...], [...] (...)", zawarte w operacie technicznym sporządzonym przez geodetę uprawnionego E. T., przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Dalej Główny Geodeta Kraju wskazał, że z przedmiotowego operatu technicznego wynika, że objęte decyzją Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., działki ew. nr nr [...], [...], [...] i [...] odpowiadają swym zasięgiem pierwotnie wykazywanej w ewidencji gruntów i budynków działce ew. nr [...] o pow. 2,18 ha, w obrębie której w 1978 r. geodeta gminny Pan H. W. (w związku z przekazaniem jej przez małż. A. i J. K. na własność Skarbu Państwa w zamian za rentę - decyzja Naczelnika Gminy N. z dnia [...] czerwca 1976 r., nr [...]) dokonał wydzielenia na gruncie działek ew. o numerach [...] o pow. 0,65 ha, [...] o pow. 0,76 ha, [...] o pow. 0,03 ha, [...] o pow. 0,74 ha. W latach 1984-1993 Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w L. wykonało nowy pomiar wsi T., na okoliczność którego został sporządzony rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny, przyjęty do zasobu powiatowego pod nr [...]. Przedmiotowy rejestr stanowił podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, polegających na zmianie oznaczenia ww. działek ewidencyjnych oraz ich powierzchni, na skutek ujawnienia w rejestrze nowego przebiegu granic tych działek. I tak, w miejsce dotychczas wykazywanej działki ewidencyjnej: - nr [...] o pow. 0,65 ha wpisano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,9200 ha (w granicach której znalazły się obecne działki ewidencyjne nr nr [...],[...],[...] i [...]), - nr [...] o pow. 0,76 ha wpisano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,7000 ha (w granicach której znalazły się obecne działki ewidencyjne nr nr [...], [...]), - nr [...] o pow. 0,03 ha wpisano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,0200 ha (w' granicach której znalazły się obecne działki ewidencyjne nr nr [...],[...],[...]), nr [...] o pow. 0,74 ha wpisano działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,5300 ha (w granicach której znalazły się obecne działki ewidencyjne nr nr [...] i [...]). Z powyższego w ocenie Głównego Geodety Kraju wynika, że wprowadzone decyzją Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. zmiany miały na celu przywrócenie zapisów w ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlających stan, jaki wynikał z dokonanego w 1978 r. podziału pierwotnej działki ewidencyjnej nr [...], w związku z przekazaniem jej na własność Skarbu Państwa przez małż. A. i J. K. w zamian za rentę. Jednakże wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków przez Starostę L. tych zmian spowodowało, że: - działki ewidencyjne oznaczone numerami [...] i [...] stanowiące, zgodnie z księgą wieczystą KW [...], własność Gminy N., zostały wykazane jako własność I. C. i S. C., - działki ewidencyjne oznaczone numerami [...] i [...] stanowiące, zgodnie z księgą wieczystą KW [...], własność Gminy N., zostały wykazane jako własność S. C.; - działka ewidencyjna oznaczona numerem [...] stanowiąca, zgodnie z księgą wieczystą KW [...], własność I. C. i S. C., oraz działka ewidencyjna nr [...] będąca, zgodnie z księgą wieczystą KW [...], własnością S. C., zostały wykazane jako własność Gminy N.. Wobec powyższego Główny Geodeta Kraju stwierdził, że wprowadzenie kwestionowaną decyzją Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. zmian polegających na wydzieleniu z działki ewidencyjnej nr [...] - działki nr [...], z działki ewidencyjnej nr [...] - działek nr [...] i nr [...], z działki ewidencyjnej nr [...] - działki nr [...] oraz z działki ewidencyjnej nr [...] - działek nr [...] i nr [...], i przypisaniu ich innym właścicielom bez stosownych dokumentów wymienionych w ww. § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, było niezgodne z treścią ksiąg wieczystych i spowodowało w istocie zmianę zasięgu prawa własności do nieruchomości. Ponieważ zmian własnościowych nie można dokonywać poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów i budynków, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzeniajej nieważności. W konsekwencji organ uznał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r. orzekająca o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. mimo błędnego uzasadnienia, zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne oparte na właściwej podstawie prawnej określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem, bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia ww. decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. pozostaje, wadliwość procesowa wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż z uwagi na obarczenie decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. wadą rażącego naruszenia prawa i tak należałoby stwierdzić jej nieważność. Tym samym, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., przy uwzględnieniu wytycznych art. 146 § 2 k.p.a., że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, należało ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Dlatego też, wobec wydania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], z naruszeniem przepisu art. 151 § 2 k.p.a., w związku z art. 146 § 2 k.p.a., należało orzec jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r. wniosła M. B. Skarżaca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] stycznia 2004 r., która przywracała, w ocenie skarżącej, stan faktyczny zgodny z prawem. Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] –T., gmina N. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wniesienie podania o wznowienie postępowania i termin do jego wniesienia uregulowane zostały w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z tym artykułem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skoro postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie dotyczy ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., który wydał decyzję jako organ pierwszoinstancyjny, to organ ten był właściwy do wszczęcia postępowania wznowieniowego mającego na celu weryfikację ww. decyzji. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili M. B. i M. B.. Wniosek w tym przedmiocie zawarli w piśmie z dnia 20 listopada 2010 r., doprecyzowanym pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. Wpłynięcie do organu wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w ramach którego organ bada istnienie przesłanek formalnych do wznowienia postępowania. Ustala m. in. czy podanie wniósł podmiot będący stroną w postępowaniu, czy podanie zostało złożone we właściwym terminie, czy powołane są w nim ustawowe przesłanki wznowienia. Jedynie w sytuacji, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdy przesłanką wznowieniową jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w postępowaniu wstępnym organ nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny organu w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli w wyniku postępowania wstępnego organ stwierdzi, że wniosek spełnia przesłanki formalne, to organ zobowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast przesłanki formalne nie będą spełnione, wówczas wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne i organ zobowiązany będzie wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek formalnych wznowienia postępowania. Niedopuszczalne jest natomiast badanie wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, gdyż na tym etapie postępowania wystarczy powołanie się na jedną z podstaw, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1-5 i art. 145a § 1k.p.a. i tylko uprawdopodobnienie okoliczności ich wystąpienia. W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż przesłanki formalne do wznowienia postępowania zaistniały i [...] marca 2012 r. wydał postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). Następnie organ przystąpił do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (rozpoznawczego), w którym najpierw bada przyczyny wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 k.p.a. zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. W przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową, na którą powołali się wnioskodawcy we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego było pominięcie ich jako stron postępowania zakończonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., czyli okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie uznał, że wnioskodawcy mają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2010 r., i tym samym zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. będąca podstawą wznowienia tego postępowania. Ustalenie istnienia przyczyny wznowienia dało organom możliwość przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, która zakończyła się ocenianą w postępowaniu nieważnościowym decyzją Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. Sąd podziela stanowisko Głównego Geodety Kraju, co do wydania ww. decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. obciążenia jej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z decyzji tej wynika, że na skutek wprowadzonych na jej podstawie do ewidencji gruntów i budynków zmian doszło do przekształceń własnościowych w zakresie działek oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Działki nr [...] i nr [...] zgodnie z księgą wieczystą KW [...] stanowiły własność Gminy N., a w ewidencji zostały wykazane jako własność I. C. i S. C.. Działki nr [...] i nr [...] zgodnie z księgą wieczystą KW [...] stanowiły własność Gminy N., a w ewidencji zostały wykazane jako własność S. C. Natomiast działka nr [...] zgodnie z księgą wieczystą KW [...] stanowiła własność I. C. i S. C., działka nr [...] zgodnie z księgą wieczystą KW [...] stanowiła własność Z. C., a w ewidencji zostały wykazane jako własność Gminy N. Odwołując się do art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) należy wskazać, że celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami. Dane te mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą one natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu. Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części; 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości. Możność wpisania danego prawa do ewidencji uzależniona została od potwierdzenia jego istnienia dokumentami, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). Zgodnie z tym przepisem prawa osób i jednostek organizacyjnych do nieruchomości uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, iż zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1907/01, publ. LEX nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1018/02, publ. LEX nr 156374). Z powyższego wynika, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. Starosta L. w decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. orzekając o wprowadzeniu zmian w części opisowej i graficznej operatu ewidencji gruntów wsi T., gm. N. w zakresie zmiany prawa własności do działek oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...],[...] nie powołał się na żadne dokumenty wymienione w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, które uzasadniałyby dokonanie tych zmian. Wobec powyższego należy uznać, że Główny Geodeta Kraju zasadnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i orzekł co do istoty sprawy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.