IV SA/Wa 2393/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę UZASADANIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa, w związku z art. 71 ust. 2 pkt. 1 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach o oddziaływaniu na środowisko (DZ. U 2008.199.1227 ze zm.), dalej "ustawy ooś", po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez: A. K. oraz A. K. i I. K. prowadzących działalność pn. [...] Spółka Jawna, od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od km [...]", uchylił pkt III. 11. Zadanie I od tiret piąte do tiret jedenaste zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w pozostałej zaś części utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinkach: granica woj. [...] istniejącego kilometrażu drogi krajowej nr [...] istniejącego kilometrażu drogi krajowej nr [...])". Od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r., odwołania złożyli: A. K., A. K. i I. K. prowadzący działalność pn. [...] Spółka Jawna, J. Z., A. Z. oraz Stowarzyszenie [...] w B. W toku postępowania odwoławczego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał w dniu [...] marca 2010 r., decyzję znak: [...], w części uchylającą i w tym zakresie orzekającą oraz w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na ww. rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie ustawowym wnieśli: A. K. działająca przez pełnomocnika - radcę prawnego M. O., Stowarzyszenie [...] w B. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] w B. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi i nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r., który stał się prawomocny od dnia 11 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu drugiej instancji w punktach I oraz 5, w zakresie w jakim utrzymano nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] na odcinku od km [...]. Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], w części uchylającą i w tym zakresie orzekającą oraz w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...]. Na ww. rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie ustawowym ponownie wnieśli: A. K. działająca przez pełnomocnika - radcę prawnego M. O., Stowarzyszenie [...] w B. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] w B. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2012 r., który stał się prawomocny od dnia 18 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu drugie; instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd wskazał, iż organ drugiej instancji nie dokonał w zaskarżonej decyzji oceny, który z wariantów projektowanej inwestycji jest korzystniejszy także przez pryzmat czynników ekonomicznych. Organ orzekający poprzestał jedynie na analizie czynników przyrodniczych i społecznych rozważanych wariantów, pomijając, wskazane uprzednio przez Sąd w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., czynniki ekonomiczne, jako także istotne dla wyniku sprawy. W konsekwencji Sąd stwierdził naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270), z którego wynika związanie oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu Sądu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ administracji i sąd administracyjny. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający uwzględni wytyczne wyrażone w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/ 10, w szczególności odnośnie oceny wyboru korzystniejszego wariantu projektowanej inwestycji dla środowiska także przez pryzmat czynników ekonomicznych. W myśl wyroku Sądu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 136 kpa, pismem z dnia 3 grudnia 2012 r., znak: [...], wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień oraz uzupełnienia dokumentacji. W dniu 15 marca 2013 r. do siedziby organu drugiej instancji wpłynęło pismo inwestora, znak: [...] wraz załączonymi dwoma egzemplarzami: aneksu nr 2 do raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia. Po analizie przedłożonej przez inwestora dokumentacji organ odwoławczy skierował do inwestora wezwanie z dnia 9 kwietnia 2013 r. w celu uzupełnienia dokumentacji. Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. inwestor przedłożył stosowne wyjaśnienia. Po zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał za konieczne zapewnienie społeczeństwu możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy. W związku z powyższym, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 33 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 ustawy obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], poinformował społeczeństwo o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy w terminie od dnia 8 maja 2013 r. do dnia 29 maja 2013 r. w Wydziale Ocen Oddziaływania na Środowisko Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska B. W wyznaczonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski w sprawie. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, w celu zapewnienia czynnego udziału stronom postępowania, organ odwoławczy, w myśl art. 10 kpa, w związku z art. 49 kpa, zawiadomieniem z dnia 7 czerwca 2013 r., poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami zgromadzonymi w przedmiotowej sprawie. W trakcie wyznaczonego terminu z całością dokumentacji w sprawie zapoznała się, w dniu 17 czerwca 2013 r., skarżąca-A. K. Strona nie wniosła żadnych nowych uwag i wniosków do prowadzonego postępowania oraz zgromadzonej w sprawie dokumentacji. W tym miejscu należy nadmienić, iż decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze dla Stowarzyszenia [...] w B. Organ drugiej instancji, stwierdził wypełnienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w zw. z likwidacją Stowarzyszenia [...] w B. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, oparł się na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz stosownych opiniach organów, wnioskach i informacjach przedstawionych przez strony postępowania, materiałach zebranych w wyniku procedury udziału społeczeństwa oraz wyjaśnieniach inwestora przedłożonych w trakcie kolejnych postępowań odwoławczych, tj., przy pismach z dnia 16 czerwca 2011 r., 12 marca 2013 r. oraz 15 kwietnia 2013 r. Dokumentacja została zgromadzona w stopniu wystarczającym do pełnego i prawidłowego rozpoznania sprawy. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał analizy i oceny w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi. Po wnikliwym zbadaniu poprawności postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i stwierdzeniu braku uchybień i naruszenia prawa, organ odwoławczy w dalszej kolejności szczegółowo rozpatrzył i ustosunkował się do zarzutów stron. Podkreślenia wymaga, iż ze względu na skomplikowany charakter postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla fragmentu drogi ekspresowej [...] od km [...], organ drugiej instancji był zobligowany do wzięcia pod uwagę następstw prawnych związanych z wejściem w życie z dniem 23 października 2012 r. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia I października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Na jego podstawie zostały zmienione dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane przez poszczególne grupy źródeł hałasu, wyrażone wskaźnikami ŁACq D LAeq N w odniesieniu do jednej doby, w stosunku do konkretnych rodzajów terenu. W związku z brakiem przepisów przejściowych w ww. rozporządzeniu, zapisy w nim zawarte należy stosować bezpośrednio po jego wejściu w życie. Zatem wszystkie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydawane po 22 października 2012 r. powinny uwzględniać normy zawarte w rozporządzeniu z dnia 1 października 2012 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w sytuacji, kiedy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia został sporządzony przed wejściem w życie ww. rozporządzenia, oparciu o normy wskazane w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz U. 2007.120.826), inwestor może, lecz nie musi, dokonać aktualizacji zawartych w nim informacji pod kątem nowych przepisów wynikających z Rozporządzenia z dnia I października 2012 r., ze względu na fakt, iż nowe normy zostaną spełnione również w granicach określonych pierwotnym wnioskiem. W związku z opisaną powyżej zmianą stanu prawnego w zakresie zagadnień akustycznych koniecznym było wezwanie inwestora do zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi wnioskodawca przy piśmie z dnia 12 marca 2013 r., znak: [...], przedłożył nową analizę akustyczną uwzględniająca normy hałasu wynikające z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. Z analizy przedłożonej dokumentacji wynika, iż parametry ekranów akustycznych zaplanowanych w związku z rozbudową drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od km [...], uległy zmianom. W konsekwencji, organ drugiej instancji mając na uwadze powyższe, uchylił pkt III. 11. Zadanie I od tiret piąte do tiret jedenaste z sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., w którym określono parametry ekranów przeciwhałasowych na odcinku planowanej trasy [...] od km [...] i w tym zakresie ustalił ich nowe brzmienie, czego efektem jest zapis punktu I niniejszej decyzji. W tym miejscu nadmienić należy, iż w przedłożonej dokumentacji, w tabeli (tabela nr 6 na str. 17 opracowania p.n.: Analiza oddziaływania akustycznego wykonanego przez firmę [...] Sp. z o.o. Sp. k.) zawierającej zestawienie ekranów akustycznych projektowanych w sąsiedztwie przedmiotowej trasy [...], w zakresie strony drogi, po której ma zostać zlokalizowany ekran [...], wystąpił błąd pisarski. Zgodnie z pismem inwestora z dnia 4 lipca 2013 r., znak: [...] (pismo przesłane faxem), ekran ten, powinien zostać zlokalizowany po stronie prawej drogi, a nie tak jak wskazano w dokumentacji po stronie lewej. Oczywisty charakter zaistniałego błędu pisarskiego potwierdza załącznik graficzny do opracowania (rysunek nr 04.05), na którym ekran [...] został zlokalizowany po stronie prawej drogi, i który potwierdza zasadność lokalizacji ww. zabezpieczenia akustycznego właśnie po tej stronie planowanej drogi ekspresowej, z racji ochrony znajdującej się tam zabudowy. W konsekwencji, organ odwoławczy w pkt I sentencji niniejszej decyzji wskazał, iż ekran zlokalizowany na odcinku od km [...] przebiegu drogi [...] ma być posadowiony po stronie prawej. Analizując zarzuty podniesione przez A. K. i I. K. prowadzących działalność pn. [...] Spółka Jawna organ drugiej instancji ustosunkował się do nich w oparciu o dokumentację zgromadzoną na etapie wydawania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla trasy [...]. jak również w oparciu o aneks nr I do raportu ooś przedłożony przez inwestora w dniu 16 czerwca 2011 r., aneks nr 2 do raportu ooś przedłożony w dniu 15 marca 2013 r. oraz wyjaśnienia przedłożone w dniu 19 kwietnia 2013 r. Po przeprowadzonej analizie organ odwoławczy stwierdził, co następuje. Odwołujący podnoszą kwestię nieprzydzielenia statusu MOP ich nieruchomości oraz zarzucają, iż organ wydający decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach nie rozpatrzył wniosku o budowę bezpośredniego zjazdu z planowanej drogi [...] na posesję stanowiącą ich własność. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu określenie warunków korzystania z zasobów środowiskowych, tzn. ma określić warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz wskazać wymagania w zakresie ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Zgodnie z 110 ust. I rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w prawie "warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi pubIiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 1999.43.430), "droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu. Do obiektów tych i urządzeń zalicza się w szczególności MOP(...)." W związku z powyższym kwestie ustalenia lokalizacji MOP leżą w gestii inwestora, a nie organu środowiskowego. Z faktu, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy oos") wynika, iż to inwestor proponuje warianty, w jakich może być zrealizowane przedsięwzięcie. Elementami proponowanych do realizacji wariantów, w przypadku przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od km [...], są m.in. Miejsca Obsługi Podróżnych. Organ drugiej instancji, prowadząc pierwotne postępowanie odwoławcze od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r., bazował na zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym na raporcie o oddziaływaniu ww. inwestycji na środowisko. Z informacji zawartych w raporcie wynikało, iż inwestor dla każdego z zaproponowanych wariantów przebiegu planowanej trasy [...] przewidział różną ilość MOP. I tak w wariancie I zadania I przewidziano do realizacji MOP II "[...]", MOP III "[...]", MOP I "[...]", MOP I "[...]", a dla zadania II tego samego wariantu MOP II "[...]", MOP III "[...]", MOP II "[...]", MOP I "[...]" oraz MOP II ",[...]". Natomiast dla wariantu II zadania I przyjęto do realizacji MOP III "[...]" oraz MOP I "[...]", a dla zadania II - MOP II "[...]", MOP III "[...]", MOP I "[...]" oraz MOP II ",[...]". W trakcie toczącego się ponownie postępowania odwoławczego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, m.in. w kwestii ilości przewidzianych do realizacji MOP w zależności od wariantu przebiegu planowanej inwestycji. Z informacji przedstawionych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział B. jednoznacznie wynika, iż niezależnie od wariantu przebiegu inwestycji w zadaniu I przewidziano do realizacji dwa MOP: MOP III ‚"[...]" oraz MOP I "[...]". Natomiast w zadaniu II (obejmującym odcinek [...]), bez względu na wariant, wyznaczono cztery MOP: MOP II ‚"[...]", MOP III "[...]", MOP I "[...]" oraz MOP II "[...]". W zaistniałej sytuacji obydwa warianty przebiegu planowanej trasy [...], w szczególności na odcinku od km [...], nie różnią się pod względem ilości MOP przewidzianych do realizacji. Tak więc podniesiony w tym zakresie zarzut jest bezzasadny. Podkreślenia wymaga również fakt, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie może wykraczać poza kompetencje związane z realizacją przedsięwzięcia, które określone są przepisami ustawy ooś w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Zarówno Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie ma podstaw, by ingerować w kwestie lokalizacji MOP, o ile brak jest konkretnych przesłanek przemawiających za realizacją bądź rezygnacją z MOP w określonym miejscu, z przyczyn związanych z ochroną środowiska. Teza ta znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/10. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nierozpatrzenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. wniosku dotyczącego budowy bezpośredniego zjazdu z planowanej drogi [...] na teren obiektu [...], stanowiącego własność odwołującej się spółki, organ odwoławczy przedstawił poniższe wyjaśnienia. Na stronie 18 decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., w części dotyczącej rozpatrzenia uwag i wniosków złożonych w procedurze udziału społeczeństwa, organ pierwszej instancji pkt VII odniósł się do poruszonej powyżej kwestii. Fakt, iż nie została ona rozstrzygnięta zgodnie z intencją wnioskującej strony, nie jest przesłanką do stwierdzenia nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Złożony wniosek został rozpatrzony, a w ramach wyjaśnień organ, bazując na informacjach dostarczonych przez inwestora w piśmie z dnia 8 października 2009 r., znak: [...], poinformował składającego wniosek, iż nie ma możliwości realizacji bezpośredniego połączenia problemowego obiektu z projektowaną drogą ekspresową. Jednakże zaznaczył, iż obsługa komunikacyjna obiektu będzie realizowana poprzez dodatkową drogę dla komunikacji autobusowej i węzeł na [...]. Ponadto należy podkreślić, iż kwestie usytuowania zjazdów z planowanej drogi [...] nie leżą w kompetencjach organu środowiskowego. Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż zarzuty podnoszone w powyższych kwestiach wykraczają poza zakres jego kompetencji i są one niezasadne na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odpowiadając na zarzut opisany w punkcie 4, wyjaśnił, iż zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, nie miały wpływu na postępowanie inwestora kwestii informowania organów Gminy [...] o zmianach w zakresie ilości MOP. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej trasy [...] zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2009 r., tj. w momencie złożenia przez podmiot planujący realizację przedsięwzięcia, kompletnego wniosku do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Dopiero od tego momentu organ pierwszej instancji był odpowiedzialny za informowanie społeczeństwa i stron postępowania o kolejnych etapach postępowania, ale jedynie w zakresie informacji jakie mają być podane na podstawie wymogów prawa. Stosowne zawiadomienia były wywieszane na tablicach ogłoszeń urzędów gmin właściwych ze względu na przedmiot prowadzonego postępowania. Obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., jak i obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. podał do publicznej wiadomości m.in. informację o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, o możliwości składania uwag i wniosków, jak również wskazał miejsce i wyznaczył 21 dniowy termin na ich składanie. Z pism, które wpłynęły do organu pierwszej instancji, m.in. z Urzędu Gminy [...] wynika, iż powyższe obwieszczenia były wywieszone na tablicy ogłoszeń zarówno tego urzędu, jak i sołectw: [...] oraz zostały one zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Gminy S. W związku z powyższym, należy stwierdził, iż zarówno władze Gminy S., jak i zainteresowana społeczność z tego regionu została poinformowana o możliwościach zapoznania się z ze zgromadzoną dokumentacją. W ocenie organu odwoławczego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. w prowadzonym przez siebie postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, nie dopuścił się żadnych uchybień w zakresie informowania społeczeństwa, w tym również stron postępowania. Na zakres działania i kontaktowanie się inwestora m.in. z władzami urzędów gmin właściwych ze względu na przebieg planowanej inwestycji przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przed wszczęciem postępowania, organ nie miał żadnego wpływu. W związku z powyższym podniesiony w tym zakresie zarzut należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się do kwestii zgodności z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, organ podniósł, że zapis wynikający z art. 80 ust 2 ustawy ooś. wskazuje, iż decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy wydaje po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ustawodawca zaznaczył jednak, iż warunek ten nie dotyczy m.in. postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej. Zgodnie z zapisem art. 2 ust. 1 pkt I ustany dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (D U. 20 13.260 j.t.,), drogi krajowe ze względu na funkcje w sieci drogowej stanowią jedną z kategorii dróg publicznych. Zatem biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, iż obowiązek wynikający z art. 80 ust. 2 ustawy ooŚ, nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia, które będzie polegało na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, a zarzut podniesiony przez odwołujących w tym zakresie jest bezpodstawny. Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, iż w aneksie nr 2 do raportu ooś, została poruszona kwestia dotycząca dokumentów planistycznych obowiązujących na terenach, na których będzie realizowana przedmiotowa inwestycja (str. 68-69 aneksu nr 2 do raportu ooś). Pośród wymienionych w aneksie dokumentów planistycznych, przytoczona została także informacja o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Z., w którym dla wsi K. wyznaczono tereny zabudowy handlowej i usługowej z zakresu obsługi podróżnych komunikacji samochodowej. W ocenie organu odwoławczego przytoczone w aneksie informacje na temat dokumentów planistycznych obowiązujących na terenach, na których będzie realizowane planowane przedsięwzięcie, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej Urzędu Gminy S. W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż zarówno władze Gminy S., jak i zainteresowana społeczność z tego regionu została poinformowana o możliwościach zapoznania się z ze zgromadzoną dokumentacją. W ocenie organu odwoławczego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. w prowadzonym przez siebie postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, nie dopuścił się żadnych uchybień w zakresie informowania społeczeństwa, w tym również stron postępowania. Na zakres działania i kontaktowanie się inwestora m.in. z władzami urzędów gmin właściwych ze względu na przebieg planowanej inwestycji przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przed wszczęciem postępowania, organ nie miał żadnego wpływu. W związku z powyższym podniesiony w tym zakresie zarzut należy uznać za bezzasadny. Nawiązując do zarzutu opisanego w punkcie 6, organ odwoławczy ponownie wyjaśnia, iż kwestia lokalizacji MOP oraz określenia ich rodzajów, jest uwarunkowana przepisami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz U. 1999.43.430) i nie leży w gestii organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ, analizując dokumentację zgromadzoną w trakcie prowadzonego postępowania, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazuje wariant dopuszczony do realizacji i określa dla niego warunki, których spełnienie pozwoli na ochronę środowiska zasięgu bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji. Nieodłącznymi elementarni wariantów inwestycyjnych analizowanych w raporcie były m.in. Miejsca Obsługi Podróżnych, jednak ze względu na fakt, iż na części przewidzianych do realizacji MOP nie zaplanowano jeszcze konkretnych inwestycji, a więc na obecnym etapie został wyznaczony jedynie teren pod ich przyszłe zagospodarowanie, zasadne jest stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż z punktu widzenia ochrony środowiska ich oddziaływanie na środowisko, w chwili obecnej, jest marginalne w stosunku do oddziaływania na środowisko całego analizowanego przedsięwzięcia. Jednakże podkreślenia wymaga fakt, iż w momencie, gdy na terenie MOP będą już zaplanowane konkretne przedsięwzięcia, to w sytuacji, gdy będą się one kwalifikowały do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ich realizacja będzie poprzedzona postępowaniem sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Biorąc pod uwagę powyższe, organ drugiej instancji uznał zarzut skarżących za niezasadny. Odnosząc się do zarzutów A. K. organ drugiej instancji przedstawił następujące wyjaśnienia. Odpowiadając na opisany punkcie 7 zarzut rażącego naruszenia prawa, organ odwoławczy stwierdził, iż z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji została przeprowadzona zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy ooś Obwieszczeniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. poinformował społeczeństwo m.in. o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, miejscem, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwością składania uwag i wniosków oraz wskazał jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. Zgłoszone przez społeczeństwo uwagi i wnioski zostały rozpatrzone przez organ oraz opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Fakt, iż nie zostały one rozpatrzone zgodnie z intencją stron, nie jest przesłanką do stwierdzenia nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji i nie można uznać, iż organ nie uwzględnił ich w wydanym rozstrzygnięciu. Ponadto organ drugiej instancji nie znalazł podstaw by uznać, iż w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu doszło do naruszenia art. 7 i 77 kpa. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., w ramach uzupełnienia braków merytorycznych w przedłożonym wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach raporcie, wezwał inwestora do ich uzupełnienia pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wyjaśnienia zostały złożone przez inwestora pismem z dnia I września 2009 r., znak: [...]. Dodatkowo w celu ustalenia stanu faktycznego w kwestii przebiegu planowanej drogi [...] w rejonie miejscowości K., organ w dniu [...] września 2009 r. przeprowadził wizję lokalną, o której zainteresowani mogli dowiedzieć się z treści obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zgromadzeni podczas wizji mieszkańcy, przedstawiciele samorządów lokalnych i przedstawiciele inwestora złożyli wyjaśnienia i uwagi dotyczące planowanego przedsięwzięcia. Z przeprowadzonej wizji została sporządzona stosowna notatka służbowa, uwzględniająca złożone uwagi. Dodatkowo w celu zagwarantowania stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., działając na podstawie art. 10 I kpa, zawiadomieniem z dnia 2 listopada 2009 r. poinformował zainteresowanych o takiej możliwości. W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł nieprawidłowości w przeprowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. postępowaniu. Organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji po analizie w pełni zgromadzonego materiału dowodowego, zapewniając czynny udział zainteresowanej społeczności w prowadzonym postępowaniu. Nawiązując do kwestii niedokładnego i nieprecyzyjnego raportu ooś, organ wyjaśnił, iż przywołany przez odwołującą art. 2 ust.1 pkt 6 ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. ochronie przyrody, wskazujący, iż torfowiska stanowią formy ochrony przyrody, został błędnie zinterpretowany. Artykuł ten definiuje pojęcie "ochrony przyrody" w rozumieniu ustawy: wyjaśniając, iż "polega ona na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: w tym m.in. tworów przyrody żywej i nieożywionej oraz kopalnych szczątków roślin i zwierząt". W związku z powyższym nie można zdaniem organu uznać, iż torfowiska są wymienione w tym artykule jako formy ochrony przyrody, ale jedynie jako jeden z jej składników. Formy ochrony przyrody są natomiast wymienione w art. 6 ust. I przywołanej ustawy. Analizując treść powyższego przepisu nie można wnioskować, iż torfowiska jako jeden z ekosystemów środowiska stanowią formy ochrony obszarowej. Ponadto nie można uznać, iż w raporcie został zupełnie pominięty fakt ich występowania. W raporcie w rozdziale dotyczącym pokrywy glebowej występującej w przebiegu zadnia I wariantu II wyraźnie wskazano, iż m.in. na odcinku [...] w wariancie II występują gleby torfowe, murszowo-torfowe, murszowo-mineralne i murszowate. Ponadto w tabeli nr I na str. 36 raportu podano kilometraż drogi, w którym stwierdzono występowanie zwierciadła wód gruntowych o charakterze wód swobodnych. Jedną z wymienionych w ww. tabeli pozycji dla wariantu II zadania I jest km [...] planowanej trasy [...], obejmujący okolice miejscowości O. W związku z powyższym nie ma podstaw, by stwierdzić, iż inwestor pominął te kwestie w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., analizując zgromadzony materiał, w celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego, w miejscach gdzie głębokość zwierciadła wody gruntowej w utworach piaszczystych wynosi " 5 m p.p.t., nałożył na inwestora obowiązek zastosowania geowłókniny w określonym kilometrażu drogi [...] (pkt. 111.6. decyzji z dnia [...] listopada 2009 r.). Oceniając postępowanie organu pierwszej instancji, należy stwierdzić, iż przewidział on stosowne działania, które mają na celu zabezpieczenie środowiska gruntowo-wodnego przed zagrożeniami związanymi z realizacją i eksploatacją trasy [...]. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych xy tym punkcie konieczne jest odwołanie się do materiałów uzyskanych przez organ drugiej instancji od inwestora w toku prowadzonego postępowania odwoławczego. W przedłożonym w dniu 15 marca 2013 r. aneksie nr 2 do raportu ooś, uzupełnionym pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r., inwestor przedstawił analizę wielokryterialną, na podstawie której dokonał porównania wariantu I i II przebiegu planowanej trasy [...] na odcinku od km [...]. W sporządzonej analizie uwzględniono sugestie organu w zakresie doboru kryteriów oraz wartości wag, i tak do oceny wpływu poszczególnych wariantów planowanej drogi na środowisko przyrodnicze wykorzystano następujące wskaźniki: długość odcinków o płytkim zaleganiu zwierciadła wód gruntowych (w tym torfy) zajęcie terenów leśnych , zajęcie terenów lasów ochronnych , miejsca cenne przyrodniczo- powierzchnia niszczonych siedlisk płazów oraz powierzchnię zajęcia gruntów przydatnych rolniczo (wysokie kompleksy glebowe). Jako wskaźniki do oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko społeczne przyjęto: długość trasy, ilość budynków przeznaczonych do wyburzenia, ilość osób narażonych na oddziaływanie ponadnormatywnego hałasu oraz ilość budynków narażonych na drgania. Ponadto, zgodnie z zaleceniami z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2052/11, w analizie wielokryterialnej został uwzględniony wskaźnik ekonomiczny, obrazujący szacunkowy koszt planowanej inwestycji [tys. PLN]. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w całościowym ujęciu kosztów planowanej inwestycji uwzględniono koszty budowy związane z: robotami przygotowawczymi, w tym rozbiórką obiektów kubaturowych, usunięciem drzew i krzewów, zdjęciem warstwy humusu oraz przebudową istniejącej infrastruktury technicznej; robotami ziemnymi, w tym wykonaniem wykopów i nasypów oraz wymianą gruntów słabonośnych - torfów; odwodnieniem korpusu drogowego, w tym wykonaniem kanalizacji deszczowej, drenów, przepustów drogowych oraz umocnień rowów; wykonaniem nawierzchni planowanej trasy, obiektów inżynierskich, urządzeń bezpieczeństwa ruchu, w tym oznakowania pionowego i poziomego, barier ochronnych, ogrodzeń drogi, oświetlenia i środków łączności, urządzeń ochrony środowiska, w tym ekranów akustycznych. Podsumowując wyniki przedstawionej w aneksie analizy wielokryterialnej należy stwierdzić, iż na odcinku planowanej trasy [...], czyli od km [...], wariant II przedsięwzięcia jest korzystniejszy, pod względem społecznym, od wariantu I. Natomiast w kwestii oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze oraz aspekty ekonomiczne wariant I został wskazany jako korzystniejszy w stosunku do wariantu II. W tym miejscu należy więc przyznać rację skarżącej, iż po uwzględnieniu zaproponowanych przez nią w odwołaniu wskaźników dotyczących elementów środowiskowych, wyniki analizy wielokryterialnej w aspekcie oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze przemawiają na korzyść wariantu I. Jednak z całościowej oceny wariantów, uwzględniającej zarówno aspekty środowiskowe, społeczne jak i ekonomiczne wynika, iż to wariant II przebiegu planowanej trasy [...] jest nieznacznie, ale jednak korzystniejszy od wariantu I. Tak jak wskazano w aneksie, zadecydowały o tym przede wszystkim analizowane czynniki społeczne, głównie z uwagi na odsunięcie przebiegu planowanej drogi od zabudowy miejscowości O. Należy jednak nadmienić, iż organ wybierając wariant, w którym ma być realizowane przedsięwzięcie, bierze pod uwagę nie tylko jego oddziaływanie na środowisko przyrodnicze, ale w myśl zasady zrównoważonego rozwoju, wyrażonej w art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 1ust.1 pkt 1 przywołanego aktu prawnego, uwzględnia wszystkie aspekty jego oddziaływania w tym społeczne, ekonomiczne i techniczne. Taki pogląd został również przedstawiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/10, który dotyczył przedmiotowej inwestycji, gruntów przydatnych rolniczo (wysokie kompleksy glebowe) [ha]. Jako wskaźniki do oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko społeczne przyjęto: długość trasy [m], ilość budynków przeznaczonych do wyburzenia, ilość osób narażonych na oddziaływanie ponadnormatywnego hałasu oraz ilość budynków narażonych na drgania. Ponadto, zgodnie z zaleceniami z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2052/11, w analizie wielokryterialnej został uwzględniony wskaźnik ekonomiczny, obrazujący szacunkowy koszt planowanej inwestycji [tys. PLN]. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w całościowym ujęciu kosztów planowanej inwestycji uwzględniono koszty budowy związane z: robotami przygotowawczymi, w tym rozbiórką obiektów kubaturowych, usunięciem drzew i krzewów, zdjęciem warstwy humusu oraz przebudową istniejącej infrastruktury technicznej; robotami ziemnymi, w tym wykonaniem wykopów i nasypów oraz wymianą gruntów słabonośnych — torfów; odwodnieniem korpusu drogowego, tym wykonaniem kanalizacji deszczowej, drenów, przepustów drogowych oraz umocnień rowów; wykonaniem nawierzchni planowanej trasy, obiektów inżynierskich, urządzeń bezpieczeństwa ruchu, w tym oznakowania pionowego i poziomego, barier ochronnych, ogrodzeń drogi, oświetlenia i środków łączności, urządzeń ochrony środowiska, w tym ekranów akustycznych. Podsumowując wyniki przedstawionej w aneksie analizy wielokryterialnej należy stwierdzić, iż na odcinku planowanej trasy [...], czyli od km [...], wariant II przedsięwzięcia jest korzystniejszy, pod względem społecznym, od wariantu I. Natomiast kwestii oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze oraz aspekty ekonomiczne wariant I został wskazany jako korzystniejszy w stosunku do wariantu II. W tym miejscu należy więc przyznać rację skarżącej, iż po uwzględnieniu zaproponowanych przez nią w odwołaniu wskaźników dotyczących elementów środowiskowych, wyniki analizy wielokryterialnej w aspekcie oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze przemawiają na korzyść wariantu I. Jednak z całościowej oceny wariantów, uwzględniającej zarówno aspekty środowiskowe, społeczne jak i ekonomiczne wynika, iż to wariant II przebiegu planowanej trasy [...] jest nieznacznie, ale jednak korzystniejszy od wariantu I. Tak jak wskazano w aneksie, zadecydowały o tym przede wszystkim analizowane czynniki społeczne, głównie z uwagi na odsunięcie przebiegu planowanej drogi od zabudowy miejscowości O. Należy jednak nadmienić, iż organ wybierając wariant, którym ma być realizowane przedsięwzięcie, bierze pod uwagę nie ty]ko jego oddziaływanie na środowisko przyrodnicze, ale w myśl zasady zrównoważonego rozwoju, wyrażonej w art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 1 usta. 1 pkt 1 przywołanego aktu prawnego, uwzględnia wszystkie aspekty jego oddziaływania w tym społeczne, ekonomiczne i techniczne. Taki pogląd został również przedstawiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/10, który dotyczył przedmiotowej inwestycji. Podsumowując organ stwierdził, iż w świetle przedłożonych przez inwestora uzupełnienia zarzut skarżącej dotyczący rodzaju wskaźników uwzględnionych w analizie wielokryterialnej uległ dezaktualizacji. Organ drugiej instancji, dokonując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, wziął pod uwagę nie tylko wytyczne Sądu w zakresie analizy wielokryterialnej, ale także sugestie skarżącej dotyczące rodzaju wskaźników jakie powinny zostać uwzględnione w tej analizie. Na podstawie uzyskanych od inwestora aneksów do raportu ooś, organ drugiej instancji samodzielnie ocenił przyjęte w analizie wielokryterialnej wskaźniki oraz przyporządkowane im wartości wag, uznając je za wystarczające do oceny wyboru korzystniejszego wariantu projektowanej inwestycji. Odpowiadając na zarzut dotyczący nieprawidłowo dobranej skali, w której sporządzono mapy geologiczne i hydrogeologiczne stanowiące załączniki do raportu, organ wskazał, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 14 ustany ooś, raport powinien zawierać m.in. "przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Z treści ww. artykułu nie wynika, iż dołączone do raportu mapy powinny być sporządzane w ściśle określonej skali. Ponadto, w ocenie organu, nie można uznać, iż mając na uwadze charakter przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi, zgromadzona dokumentacja, w tym mapy i informacje zamieszczone w raporcie, dotyczące charakterystyki warunków hydrogeologicznych i geologicznych panujących na trasie planowanej drogi [...], jest niekompletna i uniemożliwia dokonanie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Nawiązując do kwestii parametrów ekranów akustycznych, organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., którym w pkt. 1 i 5 została uchylona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska 5 w zakresie w jakim utrzymano nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r. Zgodnie z sentencją przywołanego wyroku, Sąd uchylił decyzję organu drugiej instancji jedynie na odcinku od km [...]. Zatem na etapie postępowania odwoławczego organ drugiej instancji mógł jedynie przeanalizować zapisy dotyczące ekranów akustycznych zlokalizowanych na ww. odcinku planowanej trasy [...]. Z racji przedłożenia przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego, nowej analizy akustycznej sporządzonej w odniesieniu do norm wynikających z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał reformacji zapisów określających parametry ekranów akustycznych na ww. odcinku planowanej trasy [...], co znalazło odzwierciedlenie w pkt 1 sentencji niniejszej decyzji. Odnosząc się do kwestii wypisów i wyrysów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, organ wyjaśnia, iż zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 5 wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wymagany jako niezbędny załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Należy jednak podkreślić, iż druga część ww. artykułu wyraźnie wskazuje, iż wymóg ten me dotyczy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. dla drogi publicznej. Zgodnie z zapisem art. 2 ust. I pkt 1 ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach pubIicznych, drogi krajowe ze względu na funkcje w sieci drogowej stanowią jedną z kategorii dróg publicznych. W związku z powyższym dla przedmiotowego przedsięwzięcia, które będzie polegać na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, nie jest wymagany jako załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na zarzut strony podniesiony w tym punkcie, organ odwoławczy wyjaśnia, co następuje. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji stwierdził iż: "Zgodnie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy ooś, organem właściwym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. " Istotnie należy uznać, iż przywołany art. 71 ust. 2 pkt 1 nie odnosi się do poruszonej kwestii, a w zaistniałej sytuacji organ powinien powołać się na art. 75 ust. 1 pkt 1a tiret pierwsze, na co słusznie zwróciła uwagę odwołująca. Należy jednak zauważyć, iż tego typu błąd organu pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji nie ma wpływu na całokształt i charakter rozstrzygnięcia wydanej przez niego decyzji, która określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Błąd ten nie ma również wpływu na prawidłowo przyjętą właściwość organu do wydania decyzji. W opinii organu odwoławczego nieścisłość tę należy potraktować jako błąd pisarski Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., który nie miał wpływu na wynik sprawy i nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Odnosząc się do zarzutów dotyczących m.in. ilości Miejsc Obsługi Podróżnych przewidzianych do realizacji w zależności od wybranego do realizacji wariantu przebiegu planowanej trasy [...] organ wskazał, że tak jak zostało to opisane w odpowiedzi na zarzuty, o których mowa w pkt 1, 2 i 3 niniejszej decyzji, inwestor na etapie ponownego postępowania odwoławczego został zobligowany przez organ do wyjaśnienia kwestii związanej z ilością MOP przewidzianych do realizacji zarówno dla wariantu 1, jak i wariantu II przebiegu planowanej trasy [...] w obydwu zadaniach inwestycyjnych. Z wyjaśnień przekazanych przez inwestora przy piśmie z dnia 16 czerwca 2011 r., znak: [...], wynika, iż w pierwotnym raporcie sporządzonym dla inwestycji polegającej na Rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinkach: granica [...] istniejącego kilometrażu drogi krajowej nr [...]) - [...], pojawiły się błędy dotyczące ilości MOP przewidzianych dla realizacji wariantu I w obydwu zadaniach inwestycyjnych. Z uaktualnionych informacji, wynika iż MOP II "[...]", MOP I "[...]" oraz MOP II "[...]" nie są uwzględnione jako elementy wyposażenia planowanej do realizacji trasy [...], bez względu na wybrany wariant inwestycyjny. Zatem w zaistniałej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw, by na etapie ponownego postępowania odwoławczego odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu A. K., a dotyczących kwestii ściśle powiązanych z różną ilością MOP, w zależności od wybranego do realizacji wariantu inwestycyjnego przebiegu trasy [...] na odcinku od km [...]. Ze względu na fakt, iż m.in., MOP I "[...]" nie jest uwzględniony jako element wyposażenia planowanej trasy [...] zarówno w wariancie 1, jak i w wariancie II, niezasadne są zarzuty podniesione w tym kontekście. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, iż tak jak zostało to już wyjaśnione, kwestia lokalizacji MOP oraz określenia ich rodzajów, jest uwarunkowana przepisami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej dnia 2 marca 1999 r. u" sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (D U. 1999 Nr 43, poz. 430). Zagadnienie to nie leży w gestii organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy brak jest konkretnych przesłanek przemawiających za realizacją bądź rezygnacją z MOP w określonym miejscu, z przyczyn związanych z ochroną środowiska. Organ, analizując dokumentację zgromadzoną w trakcie prowadzonego postępowania, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazuje wariant dopuszczony do realizacji i określa dla niego warunki, których spełnienie pozwoli na ochronę środowiska w zasięgu bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji. Reasumując, organ uznał, iż zarzuty podniesione w punktach 12, 13, 14 i 15 są bezpodstawne i na obecnym etapie postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K., zarzucając jej naruszenie art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 15, art. 107 §3 k.p.a oraz art. 62 i 66 ust. 1 pkt 7 i 14 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z 2008 r. ze zm., dalej: "ustawa"), które to naruszenia w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] listopada 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od km [...]". W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w wyroku z dnia 23 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "wbrew (..) wytycznym Sądu ujętych w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/10 - organ odwoławczy w żaden sposób nie dokonał oceny w zaskarżonej decyzji, który z wariantów projektowanej inwestycji jest korzystniejszy przez pryzmat skutków ekonomicznych," Sąd wskazał ponadto, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający uwzględni wytyczne Sądu wyrażone w wyroku z dnia 8 listopada 2010 roku, sygn. akt IV SA/Wa 929/10 w szczególności odnośnie oceny wyboru korzystniejszego wariantu projektowanej inwestycji dla środowiska także przez pryzmat czynników ekonomicznych. W świetle art. 153 p.p.s.a. oraz przywołanego powyżej stanowiska Sądu w wyroku z dnia 23 lipca 2012 r. w przedmiocie konieczności uwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., GDOŚ w dalszym postępowaniu powinien; (a) dokonać analizy ekonomicznej realizacji Przedsięwzięcia w różnych wariantach; (b) zidentyfikować koszty społeczne (wyburzenia budynków itp.); (c) dokonać szacunku rentowności Przedsięwzięcia w wybranym wariancie; (d) przy wyborze wariantu zastosować kryteria weryfikowalne merytorycznie; (e) przy ocenie wariantów w sposób właściwy uwzględnić kwestię obszarów bagiennych i wód gruntowych oraz odnieść się do zarzutów dotyczących nieprawidłowej oceny wariantów polegającej na nieuwzględnieniu istotnych elementów jak przejście przez tereny bagienne w kontekście szkód w środowisku i kosztów realizacji przedsięwzięcia w takim terenie, potencjalne zagrożenie wód podziemnych; (f) odnieść się do zarzutu, iż przyjęta metodyka oceny była niewłaściwa (błędnie szacowano szkody przyrodnicze poprzez kryterium długości przecięcia terenów leśnych zamiast obszarów wylesianych, błędnie rozważono kryteria oceny - zbyt dużą wagę przypisano oddziaływaniu akustycznemu); (g) rozważyć, czy zgromadzony materiał dowodowy może stanowić podstawę do orzekania, czy też zachodzą przesłanki wskazane w art. 138 § 2 kpa. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, który uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie . Zdaniem skarżącej : a) brak jest racjonalnych przesłanek do realizacji drogi krajowej nr [...] na odcinku będącym przedmiotem Decyzji według wariantu nr II. W przypadku bowiem przeprowadzenia analizy wariantów w sposób należyty, w szczególności z uwzględnieniem wszystkich wytycznych Sądu, realizacja drogi krajowej nr [...] w wariancie I jest korzystniejsza od wariantu nr II forsowanego przez Inwestora. (b) nie zostały uwzględnione wszystkie z przywołanych powyżej wskazań Sądu, które należało wziąć pod uwagę przy ponownej ocenie wariantów przebiegu drogi krajowej nr [...]. (c) Sąd w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 929/10 wskazał, że skoro Inwestor nie proponuje wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jest obowiązany przedstawić w raporcie przesłanki przemawiające za realizacją preferowanego wariantu, w tym analizę ekonomiczną. GDOŚ uwzględnił wprawdzie kryterium ekonomiczne, podkreślić jednakże należy, że analiza ekonomiczna przemawia za realizacją drogi krajowej w wariancie I, a zatem za realizacją drogi w wariancie I nie przemawiają tylko aspekty środowiskowe, ale również ekonomiczne. Zaskakujący w ocenie Skarżącej jest fakt, że GDOŚ wydając w 2011 r. decyzję (uchyloną następnie przez Sąd) stwierdził, że nieznacznie korzystniejsza jest realizacja drogi w wariancie II niż w wariancie 1, a następnie w 2013 r. po uwzględnieniu dodatkowego kryterium (tj. kryterium ekonomicznego) przemawiającego za realizacją Przedsięwzięcia w wariancie 1, w dalszym ciągu stwierdza, że Przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie II. (d) Odnosząc się do kwestii przejścia przez torfowiska, GDOŚ podkreślił, że torfowiska nie stanowią formy ochrony przyrody. Jak już słusznie wskazał na to wcześniej Sąd, okoliczność powyższa nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż są one cennymi elementami przyrodniczymi. Ponadto, ograniczenie się przez GDOŚ do stwierdzenia, że nie został zupełnie pominięty fakt ich występowania, nie oznacza automatycznie, że uwzględniono właściwie ich występowanie przy ocenie wariantów. Pomimo wyraźnych wskazań Sądu w tym zakresie, w ponownie przeprowadzonej analizie wielokryterialnej nie uwzględniono powierzchni torfowisk, przez które przebiegają analizowane warianty. W analizie zawarto jedynie powierzchnię niszczonych siedlisk płazów. Siedliska płazów stanowią jednak odrębne kryterium i w taki właśnie sposób było ono do tej pory traktowane. W wariancie I nie występują torfowiska, które mogą ulec degradacji. Biorąc pod uwagę, że w ocenie GDOŚ realizacja drogi w wariancie II jest nieznacznie korzystniejsza od wariantu I - w przypadku uwzględnienia ww. kryterium zgodnie ze wskazaniami Sądu - okoliczność powyższa stanowiłaby dodatkowy istotny argument przemawiający za realizacją drogi krajowej w wariancie I. W związku z tym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem GDOŚ, że w świetle przedłożonych przez Inwestora uzupełnień, zarzut Skarżącej dotyczący rodzaju wskaźników uwzględnionych w analizie wielokryterialnej uległ dezaktualizacji. Jak wskazuje na to dr P. R. z [...] Ochrony Środowiska i Zasobów [...] w opinii z dnia [...] września 2013 r. (dalej: "Opinia"), zgodnie z załącznikiem do aneksu do raportu środowiskowego, w przypadku realizowania Przedsięwzięcia w wariancie II (postulowanym przez Inwestora) konieczne będzie wyburzenie budynków. Podważa to wyniki dotychczas przedstawianych przez Inwestora analiz (w tym ostatniej, którą wziął pod uwagę GDOŚ przy wydaniu Decyzji), w świetle których w wariancie II nie zachodziła konieczność wyburzania budynków, a jednocześnie wskaźnik ilości budynków do wyburzenia był kryterium przesądzającym o wyborze wariantu (tak GDOŚ na str. 31 decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r.). Decyzja została zatem oparta na aneksie do raportu środowiskowego zawierającym sprzeczne informacje w sprawie mającej kluczowe znaczenie dla wyboru wariantu realizacji Przedsięwzięcia. Nie doszło zatem do należytego zidentyfikowania kosztów społecznych. W konsekwencji podnieść należy, że GDOŚ nie dokonał należytej oceny zgromadzonych dowodów, skoro stwierdził, że dokumenty przedłożone przez Inwestora były wystarczające do utrzymania w mocy decyzji RDOŚ. GDOŚ bezkrytycznie przyjął przedstawione przez Inwestora dokumenty pomimo faktu, że zostały one przygotowane w sposób, który pomija wskazania Sądu oraz są wewnętrznie sprzeczne. Niezależnie od powyższego, w Opinii przedstawiono szereg argumentów, z których wynika, że analiza wariantów nie została przeprowadzona z pełnym uwzględnieniem wytycznych Sądu, a sposób jej przeprowadzenia poddaje w wątpliwość uzyskane rezultaty. GDOŚ odnosząc się do kwestii zarzutu, że mapy geologiczne i hydrogeologiczne stanowiące załączniki do raportu zostały przygotowane w skali, która nie pozwała na dokonanie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do stwierdzenia, że art. 66 ust. 1 pkt 14 ustawy o udostępnianiu informacji nie określa ściśle skali, w której powinny zostać przygotowane stosowne załączniki. Należy jednakże wskazać, że przepis ten wymaga, aby zastosowana skała odpowiadała przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiała kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W świetle argumentów wyrażonych w załączonej Opinii dokumentacja powinna zostać sporządzona w bardziej szczegółowy sposób. Zastosowana przez Inwestora skała uniemożliwia bowiem dokładne przeanalizowanie oddziaływania przedsięwzięcia, w tym dokonanie oceny jego wpływu na obszar Natura 2000 . Skarżąca wskazała również, że na przedsięwzięcie składa się wiele elementów, w tym miejsca obsługi podróżnych. GDOŚ w uzasadnieniu Decyzji podnosi, że kwestia ilości miejsc obsługi podróżnych została wyjaśniona z Inwestorem. Tymczasem zauważyć należy, że nie tyle doszło do wyjaśnienia tej kwestii, ile do zmiany Przedsięwzięcia (poprzez zmianę miejsc obsługi podróżnych w ramach Przedsięwzięcia), którego warianty realizacji rozpoznawano pierwotnie w ramach analiz. Doszło do zmiany przedmiotowej postępowania administracyjnego tzn. przedmiotem oceny RDOŚ (z uwagi na informacje zawarte w raporcie) nie były dokładnie te same warianty Przedsięwzięcia, które były przedmiotem oceny dokonywanej przez GDOŚ, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 kpa. Sprawa rozstrzygana w postępowaniu odwoławczym musi być tożsama ze sprawą rozpatrzoną i rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji; przy tym tożsamość ta musi dotyczyć tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zmiana któregokolwiek z nich będzie skutkować pojawieniem się nowej sprawy, której rozpoznanie i załatwienie przez organ drugiej instancji stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. art. 15 k.p.a. Ponadto, w świetle uwag przedstawionych w niniejszej skardze i załączonej do niej Opinii, stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził należycie postępowania wyjaśniającego i nie można sanować tego uchybienia w postępowaniu odwoławczym. Nie może budzić żadnych wątpliwości, że konieczne jest należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w oparciu o dokumenty, które będą mogły stanowić podstawę do wyboru wariantu Przedsięwzięcia. Przeprowadzenie zaś całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowiłoby niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając strony służącego im prawa odwołania z tych względów zasadne jest uchylenie również decyzji wydanej przez RDOŚ. W ocenie skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem GDOŚ, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone bez naruszenia art. 7 i 77 kpa. Nie mogło bowiem dojść do prawidłowego przeprowadzenia postępowania przed organem I instancji, skoro ocena wariantów została przeprowadzona w sposób niemożliwy do zaakceptowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, iż wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydania została po ponownym rozpatrzeniu odwołań wskutek uchylenia uprzedniej decyzji tego organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. Akt IV SA/Wa 2052/11, w którym Sąd zawarł ocenę prawną uprzedniej decyzji i wytyczne konieczne do uwzględnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ orzekający. Sąd wskazał w nim, że rozstrzygając sprawę organ zobligowany był uwzględnić wytyczne jakie zawarł Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt IV SAlWa 929/10, w którym wskazał m.in., iż "musi nastąpić zidentyfikowanie wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska oraz ocena, czy proponowany przez inwestora wybór wariantu, którym nie musi być najkorzystniejszy dla środowiska, może być zaakceptowany (z uwzględnieniem kosztów środowiskowych, społecznych, ekonomicznych i innych). W tym zakresie Sąd powołał się na warunki wynikające z art. 1 ust. 1 pkt 1 w z. z rt. 3 pkt 13 i 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Oznacza to - zdaniem Sądu, który wydał wskazany wyrok - że inwestor, o ile nie proponuje wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jest obowiązany przedstawić w raporcie przesłanki przemawiające za realizacją preferowanego wariantu, w tym np. analizy ekonomicznej realizacji przedsięwzięcia w innych wariantach, identyfikację kosztów społecznych (np. wyburzenia budynków itp.), szacunek rentowności przedsięwzięcia w wybranym wariancie (np. jak w rozpatrywanym przypadku - lokalizacyjnym), to znaczy okoliczności potwierdzające zasadność dokonanego wyboru. Kwestie te w takim przypadku podlegają, co do meritum ocenie organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, jako istotne dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Wbrew przytoczonym wytycznym Sądu i jego ocenie ich istotnego znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy w żaden sposób nie dokonał oceny w zaskarżonej decyzji, który z wariantów projektowanej inwestycji jest korzystniejszy przez pryzmat skutków ekonomicznych. Na tę okoliczność Sąd bowiem uznał za konieczne dokonanie analizy ekonomicznej realizacji przedsięwzięcia w innych wariantach. W zaskarżonej decyzji ograniczono się natomiast do wskazania, że z całościowej oceny wariantów, uwzględniającej zarówno aspekty środowiskowe, jak i społeczne wynika, iż to wariant II przebiegu planowanej trasy [...] jest nieznacznie, ale jednak korzystniejszy od wariantu I. Tak jak wskazano w aneksie, zadecydowały o tym - w ocenie organu orzekającego - przede wszystkim analizowane czynniki społeczne. Organ orzekający poprzestał zatem na analizie czynników przyrodniczych i społecznych rozważanych wariantów, pomijając czynniki ekonomiczne wskazane uprzednio przez Sąd, jako także istotne dla wyniku rozpatrzenia sprawy. Stanowi to naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ administracji i sąd administracyjny". .... Jednocześnie w wyroku z dnia 23 lipca 2012r. Sąd wskazał, że.." cyt. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. Jakkolwiek w dwóch różnych miejscach uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano raz na korzystniejszy I wariant przedsięwzięcia, a drugim razem na II wariant tego przedsięwzięcia, to jednak organ jednoznacznie wskazał, iż wariant I jest korzystniejszy dla środowiska według elementów jedynie środowiskowych. Natomiast wariant II przedsięwzięcia jest nieco korzystniejszy dla środowiska przy uwzględnieniu nie tylko elementów środowiskowych, ale także elementów społecznych - w myśl wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2010 r. Również ocena organu orzekającego odnośnie doboru wskaźników uwzględnionych w analizie wielokryterialnej, jako stanowiąca kwestię indywidualną autorów raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczy pierwotnej treści tego raportu. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano bowiem na uzyskanie aneksu do raportu z uwzględnieniem wytycznych Sądu i w tym zakresie organ orzekający samodzielnie ocenił przyjęte przez autorów aneksu wskaźniki analizy wielokryterialnej uznając je za wystarczające do oceny wyboru korzystniejszego wariantu projektowanej inwestycji, aczkolwiek bez uwzględnienia czynników ekonomicznych". Mając na uwadze wytyczne Sądu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał inwestora do: zaktualizowania prognoz ruchu z uwzględnieniem wyników z przeprowadzonego w 2010 r. Generalnego Pomiaru Ruchu, zajęcia stanowiska w sprawie aktualizacji analizy akustycznej w związku z wejściem w życie z dniem 23 października 2012 r. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, uzupełnienia analizy wielokryterialnej o wskaźniki ekonomiczne, w szczególności z uwzględnieniem takich kryteriów jak koszty związane z: wyburzeniami budynków, budową ekranów akustycznych, poprowadzeniem trasy przez tereny podmokłe (torfowiska) czy z wykupem gruntów pod planowaną inwestycję, rozszerzenia listy wskaźników środowiskowych zastosowanych w analizie wielokryterialnej przedstawionej w Aneksie nr I do raportu ooś, m.in. o kryteria: długość planowanej trafy [...] w każdym z wariantów oraz powierzchnia obszarów cennych przyrodniczo (torfowiska), która może ulec degradacji w wyniku realizacji planowanej inwestycji, weryfikacji wskaźników p.n. ilość budynków mieszkalnych narażonych na oddziaływanie ponadnormatywnego hałasu oraz wyjaśnienia kwestii przyznania wskaźnikowi pn. konieczność budowy zabezpieczeń przeciwhałasowych.., najwyższej możliwej wagi. Na podstawie analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym przede wszystkim wyjaśnień dostarczonych przez inwestora przy piśmie z dnia 16 marca 2013 r., oraz przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., organ odwoławczy uznał zasadność przebiegu trasy [...] na odcinku wskazanym przez Sąd, tj. od km [...] według wariantu II. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał tym samym decyzję organu pierwszej instancji dla ww. fragmentu planowanej trasy [...]. W ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ uwzględnił wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tj. dokonał oceny planowanej inwestycji również przez pryzmat czynników ekonomicznych. Przeprowadzone badania wykazały zaś, iż wariant II w zestawieniu z wariantem I wypada korzystniej o czym jak wynika z ustaleń organu zadecydowały przede wszystkim czynniki i aspekty społeczne, tj. długość trasy, liczba budynków przeznaczonych do wyburzenia (w wybranym wariancie 0 zaś w I - 3), ilość osób narażonych na oddziaływanie ponadnormatywnego hałasu (w wybranym wariancie 28 zaś w I – 68 )oraz ilość budynków narażonych na drgania(w wybranym wariancie 0 zaś w I – 2 ). Wbrew zarzutom podniesionym w skardze opartym o ustalenia załączonej do niej opinii, orzekającemu w sprawie organowi nie można zarzucić, iż nie dołożył należytej staranności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Należy pamiętać, że zaskarżona decyzja wydawana jest przez organ orzekający w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, podstawowym dokumentem w oparciu który orzeka organ jest raport oddziaływania inwestycji na środowisko. W rozpoznawanej sprawie co należy podkreślić organ kilkakrotnie zwracał się do inwestora o dokonanie wyjaśnień w zakresie danych zawartych w raporcie w zakresie zarówno wskazanym przez Sąd, jak i podnoszonym przez odwołujących się. Zarówno w aneksie do Raportu z 2011r. jak i z w/w pisma z dnia 15 kwietnia 2013r. wynika, iż planowana do wyburzenia w wariancie I ilość budynków wynosi 3 ( w tym budynku [...]). Fakt niedołączenia do akt sprawy szczegółowej mapy, która obrazowały jakie budynki są narażone na wyburzenie, drgania, hałas związany z oddziaływaniem planowanej inwestycji w tym wariancie ocenie Sądu nie podważa ustaleń organu w tym zakresie. Wskazać bowiem należy, iż sam fakt konieczności wyburzenia m.in. budynku straży pożarnej czyli budynku charakterystycznego, pozwala na przyjęcie, że inwestor dokładnie przeanalizował planowane warianty przebiegu inwestycji i skutek jaki będą wywierać. Wydając zatem decyzję środowiskową, organ ma prawo opierać się na wskazanych przez autora raportu danych uznając je za wiarygodne, przyjęcie odmiennej koncepcji doprowadziłoby bowiem do podważenia sensu sporządzania raportu przez niezależne podmioty. Wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu nie można zarzucić również orzekającemu organowi, iż przyjął jako uzasadnioną analizę wielokryterialną, która uwzględnia także kwestię ilości budynków narażonych na drgania. Kwestia ta podobnie jak pozostałe wskazane we wskaźniku "środowisko społeczne" ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w zakresie lokalizacji inwestycji bowiem wpływa bezpośrednio na interes jednostki, której dotyczy. Rozpoznając przedmiotową sprawę w ocenie Sądu organ właściwie odniósł się także i zbadał kwestię występowania torfowisk na trasie planowanej inwestycji. Ich długość została uwzględniona w w/w analizie, w której przyjęto, że poprowadzenie trasy w wariancie 2 będzie miało zdecydowanie bardziej negatywny wpływ na środowisko niż poprowadzenie jej w wariancie 1. Wbrew zarzutom skargi, załączona zaś do niej opinia z dnia [...] września 2013r. dokonuje jedynie oceny, poprzez wskazanie, iż nie dokonano szczegółowej weryfikacji danych stanowiących podstawę do przeprowadzenia analizy wielokryterialnej. Autor nie przedstawia jednak dowodów, które by je podważały. Odnosząc się do kwestii nie uwzględnienia i odniesienia się do elementu składającego się na przedsięwzięcie tj. miejsca obsługi podróżnych, wskazać należy, iż zgodnie z przyjętymi do w/w ustaleń wytycznymi dla żadnego z zaproponowanych wariantów przebiegu drogi [...] na odcinku od km [...] jak wynika z akt sprawy w tym wyjaśnień inwestora nie jest przewidziany MOP "[...]", organ dokonując oceny wyboru wariantu realizacyjnego wziął zatem pod uwagę całościowe wnioski płynące ze sporządzonej dla tego fragmentu analizy wielokryterialnej, nie miał zaś podstaw do weryfikacji zasadności nielokalizowania w/w elementu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał również, iż wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy zgodnie z art. 136 k.p.a może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie organ skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. Uzupełnienie dokumentów jakie nastąpiło na żądanie organu odwoławczego w ocenie Sądu nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a, o czym świadczą najlepiej wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jakie wydane zostały w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy Sąd stoi na stanowisku, iż rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie wobec zagrożenia naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania na podstawie art. 135 p.p.s.a orzekły o uchyleniu również decyzji organu I instancji. Dodatkowo należy wskazać, iż przedmiotem rozważań i oceny w niniejszej sprawie jest jedynie fragment planowanej inwestycji tj. jej niewielki odcinek od km [...], co również w ocenie Sądu wskazuje na niezasadność podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia i to w stopniu rażącym art. 15 k.p.a. Sąd nie podzielił też zarzutów w zakresie naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów k.p.a tj. art. 7, 8, 77§ 1 k.p.a. W ocenie Sądu orzekający w sprawie organ podjął konieczne działań zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie dokonały rzetelnej i właściwej ich analizy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czego wyraz dał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia które sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Dodatkowo należy wskazać, iż przed wydaniem decyzji organ zgodnie z art. 49 ustawy oraz art. 10 k.p.a zawiadomił strony w drodze obwieszczeń dokonanych przez organ I i II instancji, Urząd Gminy S., Urząd Gminy Z. oraz indywidualnie strony postępowania w drodze indywidualnych zawiadomień, skarżąca jak wynika z akt sprawy z aktami zapoznała się osobiście w dniu 17 czerwca 2013r. Stosowne obwieszczenia i zawiadomienia ukazały się także po wydaniu decyzji. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.