IV SA/Wa 2396/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Chustecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. L. i H. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1) i art. 127 §1 i §2 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 63 ust. 2 i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.L. oraz H.L. reprezentowanych przez adwokata P.J., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, nakładającej karę pieniężną na P.L. oraz H.L., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Z. s. c., ul. [...], będących odbiorcami odpadów przywiezionych nielegalnie, w wysokości 50.000 zł, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: w dniach od 12 lipca do 4 sierpnia 2011r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę firmie Z. s. c. prowadzonej przez P.L. i H.L. zam. pod adresem: ul. [...], pod kątem przestrzegania przepisów z zakresu ochrony środowiska. Zgodnie z treścią zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Strony prowadzą działalność m.in. w zakresie sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów samochodowych oraz konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. Z protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż podczas oględzin na placu magazynowym na działce nr [...] ujawniono siedem pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz trzy połówki karoserii. Ponadto na kontrolowanej posesji znajdowały się części samochodowe tj. drzwi, tylne mosty i belki. W trakcie kontroli w dniu 4 sierpnia 2011 r. P.L. i H.L. złożyli ustną informację do protokołu kontroli nr [...]. Po pouczeniu o karnej odpowiedzialności za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy wyjaśnili, że pojazdy marki Ford Transit, Opel Movano, Fiat Ducato, Renault Master oraz Renault Kangoo, zostały zakupione w Niemczech, w stanie wskazanym na fotografiach. Pojazdy znajdujące się na działce nr [...], zgodnie ze złożona ustną informacją do protokołu, nie posiadały elementów wyposażenia i części niebezpiecznych, tzn. silnika, akumulatora, płynów oraz olejów eksploatacyjnych i zostały zakupione z przeznaczeniem do sprzedaży w całości lub jako elementy cięte. Odnośnie karoserii samochodowych znajdujących się na działce nr [...], wyjaśniono, że zostały zakupione w Niemczech z przeznaczeniem do późniejszej odsprzedaży jako elementy cięte. W dniu 2 września 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 32 ust.1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, administracyjnej kary pieniężnej za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci trzech połówek karoserii samochodowych oraz pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W dniu [...] września 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron, z której sporządzono protokół. W toku rozprawy organ przytoczył ustalenia kontroli, która wykazała wewnątrzwspólnotowe nabycie odpadów w postaci trzech połówek karoserii samochodowych oraz pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto P.L. i H.L. wyjaśnili, że przedmioty postępowania zostały zagospodarowane. Pismem z dnia 21 października 2011 r. P.L.i H.L.złożyli dodatkowe wyjaśnienia w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym w sprawie nałożenia kary, załączając do ww. pisma kopie dowodów rejestracyjnych pojazdów objętych tym postępowaniem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na P.L. oraz H.L. zam. pod adresem: ul. [...], prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: [...]s. c., ul. [...], jako odbiorcę w/w odpadów, przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia wymaganego na podstawie przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Jako podstawę wydania w/w decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 3 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. W uzasadnieniu decyzji w/w organ przytoczył okoliczności ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przedmiotowe częściowo zdemontowane pojazdy oraz połówki karoserii wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) ww. przedmioty postępowania jako odpady, organ zakwalifikował do podgrupy 16 01 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (włączając maszyny pozadrogowe), odpady z demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów (z wyłączeniem grup 13 i 14 oraz podgrup 10 08)". W przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił również, że P.L.oraz H.L.stali się odbiorcami odpadów sprowadzonych z Niemiec na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które na podstawie art.2 pkt 35(a) ww. rozporządzenia stanowi nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odnotował, iż przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił ilość wwiezionych do kraju odpadów, tj. pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji i trzech połówek karoserii samochodowych, brak potwierdzenia rzeczywistych istotnych szkód w środowisku spowodowanych przez odpad oraz brak informacji o wcześniejszym łamaniu przepisów rozporządzenia 1013/2006 przez Stronę spowodowało wymierzenie kary w minimalnej wysokości ustawowej tj. 50.000zł. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie uznał iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Pismem z dnia 27 sierpnia P.L.i H.L.wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów poprzez jego błędną wykładnię i nałożenie na skarżących kary pieniężnej, mimo braku wystąpienia przesłanki do jej nałożenia, gdyż skarżący nie dopuścili się zarzucanego mu czynu, tj. sprowadzenia odpadu. W pierwszej kolejności skarżący zwrócili uwagę, iż pojazdy oraz trzy połówki karoserii o których mowa w decyzjach nie są pojazdami wycofanymi z eksploatacji, a tylko i wyłącznie karoseriami zakupionymi na fakturę zakupu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej celem dalszej odsprzedaży. W przypadku pojazdu wycofanego z eksploatacji zostaje wycięty numer VIN oraz zabrany dowód rejestracyjny BRIF. W przypadku dotyczącym skarżących natomiast, wszystkie karoserie posiadały zarówno numery VIN jak i dowody rejestracyjne BRIF. W trakcie kontroli skarżący okazali dowody zakupu oraz przekazali organowi orzekającemu kserokopie dowodów rejestracyjnych. Ponadto Piotr i H.L.poinformowali inspektora w trakcie kontroli, że w/w nadwozia nie posiadały elementów wyposażenia i części niebezpiecznych, tzn. silnika, akumulatorów oraz płynów i olejów eksploatacyjnych. Wobec powyższego zdaniem skarżących uznać należy, iż sporne karoserie należy traktować jako dostawy wewnątrzwspólnotowe części zamiennych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą Z. w S. Skarżący wyjaśnili także, że w/w karoserie zostały zakupione na giełdzie w P. od obywatela niemieckiego prowadzącego działalność gospodarczą jako [...]. Opis zawarty na fakturze (elementy blacharki) wskazuje, że poprzedni posiadacz tych przedmiotów dostrzegał wartość handlową elementów karoserii (blacharki). Tym samym dowodzi to, że zbywał ww. częściowo zdemontowane pojazdy jako źródło części zamiennych. Przedmioty objęte fakturami, określone jako "elementy blacharki" różnych pojazdów, w rzeczywistości stanowiły częściowo zdemontowane pojazdy. Trzy połówki karoserii sprowadzone z terenu Niemiec to części pojazdu, które mogły stanowić części zamienne. Z tej przyczyny przedmiotowych połówek karoserii oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji nie można zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym oraz kategorii Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku, określonych w załączniku nr 1 do ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zdaniem skarżących decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu za odpad ma jego stan w chwili sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. W przedmiotowej sprawie poprzedni właściciel mając świadomość, że w/w pojazdy oraz połówki karoserii będą mogły być używane w sposób jaki nakazuje ich przeznaczenie, wyzbył się ich na rzecz strony. Wobec powyższego, w ocenie skarżących, w przedmiotowej sprawie nie została wypełniona przesłanka "wyzbycia się", a tym samym trzy połówki karoserii samochodowych oraz pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji, nie stanowią odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. W świetle powyższego brak jest spełnienia obydwu przesłanek do uznania przedmiotu za odpad, gdyż przedmiotowe pojazdy oraz połówki karoserii nie należą do żadnej z kategorii określonej w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach oraz brak jednoznacznego stwierdzenia, iż nastąpiło ich "wyzbycie się". Z uwagi na powyższe brak było przesłanek koniecznych do wymierzenia skarżącym kary administracyjnej w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów uznać należy, że Wojewódzki [...] Inspektor Ochrony Środowiska w S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012r. poz. 270 z późniejszymi zmianami ), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora nakładającą karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na P.L. oraz H.L. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Z. s. c., jako odbiorcę w/w odpadów, przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia wymaganego na podstawie przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące przepisy orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż organy administracji nie naruszyły prawa wymierzając skarżącym karę pieniężną za nielegalnie przywiezienie odpadów bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W trakcie przeprowadzonej w niniejszej sprawie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach od 12 lipca do 4 sierpnia 2011 r., kontroli na terenie prowadzonej przez P.L. oraz H.L., działalności ujawniono odpady w postaci trzech połówek karoserii samochodowych oraz pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ww. organ ustalił, że pojazdy marki: Ford Transit, Opel Movano, Fiat Ducato, Renault Master, Renault Kangoo oraz trzy połówki karoserii sprowadzone zostały z terenu Niemiec. Ze złożonych przez skarżących wyjaśnień wynika, że pojazdy oraz połówki karoserii zidentyfikowane na terenie w/w podmiotu w dniu 12 grudnia 2009 r. zostały przywiezione do Polski z Niemiec. Wyjaśniono, że ww. przedmioty postępowania zostały zakupione w Niemczech w stanie wskazanym na fotografiach, z przeznaczeniem do sprzedaży w całości lub jako elementy cięte. Powyższe wyjaśnienia, iż transakcja dokonana została poza terytorium Polski potwierdzają dwa rachunki w języku niemieckim z dnia 3 lutego 2011 r. oraz dnia 9 marca 2011 r. wystawione w miejscowości E. w Niemczech. Przetłumaczone rachunki włączone zostały do materiału dowodowego. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżących z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie zatem wynika, że zakupione w Niemczech trzy połówki karoserii samochodowych oraz pięć pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowiły odpady. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pojęcie pojazdu wycofanego z eksploatacji określone zostało w słowniku zawartym w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz.202 ze zm.). Zgodnie z nim ilekroć w ustawie jest mowa o pojeździe wycofanym z eksploatacji rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy (kategorie Q), których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Fakt, iż przedmiotowe pojazdy były wycofane z eksploatacji potwierdzają nadesłane przez skarżących kserokopie ośmiu dowodów rejestracyjnych pojazdów. Analiza tłumaczenia przedstawionych dowodów rejestracyjnych wykazała, że pojazdy, z których pochodzą przedmioty objęte postępowaniem zostały wyrejestrowane na terenie Niemiec. Powyższe potwierdza także analiza dokumentów zakupu, które przedstawiają zakup elementów blacharki różnych pojazdów, a nie pojazdów które mogą być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Tym samym na terenie Niemiec uzyskały status pojazdów wycofanych z eksploatacji, które bezpowrotnie utraciły możliwość użytkowania ich zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Jednocześnie zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się z interpretacją pojęcia odpady - dokonaną przez skarżących. W ocenie skarżących warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad (poza zaliczeniem go do odpowiedniej kategorii) jest ustalenie, iż posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Poprzedni właściciel nie pozbył się natomiast przedmiotowych pojazdów i części lecz sprzedał je, były więc przedmiotem transakcji handlowej. W ocenie Sądu rozumowanie skarżącego jest błędne i gdyby zgodzić się z interpretacją przepisów dokonaną przez skarżącego prowadziłoby to do sytuacji, gdy danego przedmiotu nie można zakwalifikować jako odpadu, jeżeli stanowi on przedmiot obrotu handlowego. W literaturze podkreśla się, iż decydującym momentem w którym dany przedmiot uznać należy za odpad jest ten kiedy następuje zasadnicza zmiana sposobu jego użytkowania. Pozbyciem się będzie, więc przekazanie przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie przedmiot ten wykorzystywał w odmienny sposób. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że sprowadzone niekompletne pojazdy oraz połówki karoserii nie nadają się do eksploatacji i nie będą mogły być wykorzystane w takim stanie, w jakim obecnie się znajdują, gdyż wymagać będą demontażu. Pojazdy, które zostały zbyte na rzecz skarżących, jeszcze na terenie Niemiec zostały zdekompletowane, tzn. z ich przednich części usunięto silniki oraz części zawieszenia. Powyższe nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotowe pojazdy marki: Ford Transit, Opel Movano, Fiat Ducato, Renault Master oraz Renault Kangoo jeszcze na terenie Niemiec uzyskały status odpadów z pojazdów. Podmiot niemiecki zbył na rzecz P.L.i H.L. pojazdy poddane częściowemu procesowi odzysku (tj. demontażowi). Opis na fakturze (elementy blacharki) wskazuje, że poprzedni posiadacz tych przedmiotów dostrzegał wartość handlową elementów karoserii (blacharki). Tym samym dowodzi to, że zbywał ww. częściowo zdemontowane pojazdy jako źródło części zamiennych. Przedmioty objęte fakturami, określone jako "elementy blacharki" różnych pojazdów, w rzeczywistości stanowiły częściowo zdemontowane pojazdy. Trzy połówki karoserii sprowadzone z terenu Niemiec to części pojazdu nienadające się do użycia, gdyż jako takie nie stanowią części zamiennych Z tej przyczyny przedmiotowe połówki karoserii oraz pojazdy wycofane z eksploatacji należy zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym oraz kategorii Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku, określonych w załączniku nr 1 do ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Powyższe nie wyklucza możliwości wprowadzenia do obrotu części powstałych po ich zdemontowaniu. Nie zmienia to jednak faktu, iż mamy do czynienia z odpadem. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, z którego jednoznacznie wynika iż: - pojęcie odpadu w żadnym przypadku nie może nie obejmować substancji lub przedmiotów możliwych do powtórnego użycia lub recyklingu (sprawa C-442/92), - odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok TS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-342/94 i C-224/95, publ. ECR 1997/6/I-03561), - pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok TS z dnia 15 stycznia 2004 r. C-235/02, publ. ECR 2004/1B/I-01005), - przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok TS z dnia 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, LEX nr 82853), - odpadami nie są wszelkie materiały wymienione w Europejskim katalogu odpadów; o ich zaliczeniu do odpadów decyduje spełnienie przesłanek określonych w definicji odpadu (wyrok TS z dnia 29 kwietnia 2004 r. C-194/01, publ. ECR 2004/4B/I-04579). Mając na uwadze, iż sprowadzone z Niemiec do Polski pojazdy marki: Ford Transit, Opel Movano, Fiat Ducato, Renault Master oraz Renault Kangoo oraz trzech połówek karoserii stanowiły odpady, winno się to odbyć z zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów stosownie do treści art. 63 ust. 2 w/w rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.). Według art. 63 ust. 2 w/w rozporządzenia, do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 35 lit. a w/w rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowi nielegalne przemieszczenie. Z uwagi na fakt, ze przedmiotowe odpady zostały sprowadzone z Niemiec do Polski bez zastosowania tej procedury, przemieszczenie to nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Wobec powyższego zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, który obliguje wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do nałożenia na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Ustalając wysokość kary należy zastosować kryteria określone w art. 34 w/w ustawy, tj. należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia Nr 1013/2006. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił karę w wysokości 50.000 zł, a uzasadniając tę wysokość wyjaśnił, iż kierował się ilością sprowadzonych odpadów w postaci pięciu pojazdów wycofanych z eksploatacji i trzech połówek karoserii samochodowej, brakiem potwierdzenia rzeczywistych istotnych szkód w środowisku spowodowanych przez odpady oraz brakiem informacji o wcześniejszym łamaniu przepisów z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów spowodowało, że wymierzono minimalną karę pieniężną. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi podnoszone również na etapie postępowania odwoławczego, iż ww. karoserie nie zostały sprowadzone z Niemiec ale zakupione na giełdzie w P. od obywatela niemieckiego, prowadzącego działalność gospodarczą jako [...]. Jak wynika bowiem z akt sprawy w szczególności podpisanego przez P.L.oraz H.L. protokołu kontroli, skarżący po wcześniejszym uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, wyjaśnili, że przedmioty postępowania zostały zakupione na terenie Niemiec. Fakt przedmiotowego zakupu na terenie Niemiec został również potwierdzony fakturami zakupu wystawionymi w miejscowości E. w Niemczech. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.