IV SA/Wa 240/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].11.2016 r. nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...].04.2016 r., nr [...] (zwanego dalej RDOŚ), którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - z wniosku M. S. - polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr. ew. [...], obręb [...], gmina D. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Organ I. instancji uznał, że zamierzona inwestycja jest niezgodna z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]), zgodnie z którym na omawianym obszarze obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Projektowana inwestycja znajduje się w pasie 100 m od zbiornika wodnego, położonego w obrębie działki o nr. ew. [...]. Występowanie tego zbiornika potwierdzono m. in. w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2015 r. Nie zachodzą też odstępstwa od powołanego zakazu, wymienione w końcowej części § 4 ust. 1 pkt 8 cyt. uchwały. W sprawie nie miały również zastosowania pozostałe odstępstwa, wymienione w uchwale Sejmiku Województwa [...]. Organ odwoławczy ustalił, że z treści projektu decyzji wynika, iż teren działki o nr. ew. [...] w S., w przeważającej części znajduje się w pasie 100 m od oczka wodnego położonego na działce [...]. Podkreślił, że na działce nr ew. [...], znajduje się zbiornik wodny, a istnienie tego zbiornika jest bezsprzeczne. Występowanie zbiornika wodnego potwierdza również treść protokołu oględzin przeprowadzonych przez Regionalnego Dyrektora w dniu [...] kwietnia 2015 r. Nadmienił również, że w projektowanej decyzji zachowano natomiast odległość 100 m od rozlewiska znajdującego się na działkach o nr: [...]. W pierwszej kolejności GIOŚ wyjaśnił, że w tej sprawie nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], które powołał Inwestor formułując zarzuty. Utraciły one bowiem moc z dniem wejścia w życie uchwały Sejmiku Województwa [...]. GIOŚ podzielił stanowisko RDOŚ, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych został wprowadzony uchwałą Sejmiku Województwa [...] w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na postawie art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody (przed zmianą jego brzmienia). Następnie, przepis art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody, z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774), zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody. Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Dlatego też, do czasu wprowadzenia zmian aktów wykonawczych regulujących funkcjonowanie danego obszaru chronionego krajobrazu przez odpowiednie sejmiki województwa, w trakcie rozpatrywania spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego, regionalni dyrektorzy ochrony środowiska obowiązani są do stosowania tych uchwał sejmików województwa (rozporządzeń wojewodów), które obowiązują w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ odwoławczy, zobowiązany był do stosowania przepisów uchwały, zgodnie z którymi zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Z tych okoliczności GIOŚ wyprowadził wniosek, że pochodzenie zbiornika wodnego, sposób jego powstania nie ma zatem znaczenia dla jego oceny pod kątem przepisów z zakresu ochrony przyrody (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11.06.2013 r. sygn. akt II OSK 343/12 oraz z dnia 22.08.2013, sygn. akt II OSK 783/12, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5.09.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1099/13). Organ odwoławczy nie zgodził się też z argumentacją inwestorów, że identyczna inwestycja została już raz uzgodniona (milczące uzgodnienie). Wskazał, że – wbrew stanowisku Inwestora - uprzedni projekt decyzji o warunkach zabudowy przewidywał odmowę wydania warunków zabudowy, na co zresztą wskazała treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 389/15, powołanego przez Stronę na inną okoliczność. W związku z tym, skoro rozstrzygnięcia obu projektów są różne, GIOŚ zarzut ten uznał za bezpodstawny. Stwierdził także, iż z powołanego wyroku WSA w Olsztynie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 389/15 nie wynika, że na działce nr ew. [...] znajduje się obiekt stanowiący urządzenie wodne w fazie likwidacji, a że "urządzenie wodne" znajdujące się na działce nr [...] powstało bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i wymaga albo legalizacji, albo likwidacji. Postanowieniem z dnia [...].12.2015 r., nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. odmówił bowiem jego likwidacji wskazując, iż wymieniony obiekt hydrograficzny zlokalizowany na działce o nr, ew. [...], obręb [...] posiada linię brzegu, lustro wody oraz wykształconą naturalną strefę roślinności przybrzeżnej, co jednoznacznie wskazuje, że stanowi zbiornik wodny, a nie jak wskazano w projekcie decyzji urządzenie wodne. GDOŚ podzielił również ocenę dokonaną przez Organ I. instancji w zakresie możliwości zastosowania przepisów derogacyjnych (stanowiących odstępstwa od zakazu) w zakresie zakazu zabudowy w pasie 100 m od zbiorników wodnych, które znajdują się w końcowej części § 5 ust. 1 pkt 8 oraz w § 5 ust. 5 i 6 cyt. uchwały. Stwierdził, że żadne z tych odstępstw nie zachodzą. Przedmiotowa inwestycja to budynek mieszkalny. W sposób oczywisty – jak podkreślił GIOŚ - nie znajdują zastosowania odstępstwa odnoszące się do innego charakteru obiektów (§ 5 ust. 1 pkt 8, § 5 ust. 5 pkt: 2, 6, 7 i 8). Zgodnie z treścią § 5 ust. 5 pkt 1 cyt. uchwały ten zakaz zabudowy nie ma zastosowania w przypadku, gdy jedynym zbiornikiem wodnym, w stosunku do którego odległość lokalizowanego obiektu budowlanego nie przekracza 100 m, jest urządzenie wodne w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne o powierzchni do 0,5 ha wykonane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Przepis ten w sposób oczywisty stawia warunek legalności urządzenia wodnego. Tymczasem w sprawie ta okoliczność nie zachodzi. Natomiast, zgodnie z pismem Starosty O. z dnia [...] października 2015 r., znak [...], zbiornik ten powstał bez wymaganego pozwolenia. Obszar zwartej zabudowy, o którym mowa w odstępstwie ustanowionym w § 5 ust. 5 pkt 3, określany jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zwartość zabudowy, o której mowa w tym przepisie, nie wynika z uwarunkowań faktycznych, lecz z treści tego dokumentu. Udostępnione na stronie internetowej Urzędu Gminy D. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. nie obejmuje omawianej działki obszarem zwartej zabudowy. Działka nr ew. [...] oznaczona jest jako "tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej". Studium nie określa w tym miejscu obszaru zwartej zabudowy, nie jest to także obszar wskazany w studium jako teren zabudowany, zatem odstępstwo to nie zachodzi. Działki przylegające do działki Skarżącego, to działki nr [...]. Z mapy stanowiącej załącznik do projektowanej decyzji wynika, że są one niezabudowane. W sprawie nie ma zatem zastosowania odstępstwo dotyczące uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających (§ 5 ust. 5 pkt 4). Odstępstwo ustanowione w § 5 ust. 5 pkt 5 cyt. uchwały także nie znajduje zastosowania, ponieważ działka [...] jest niezabudowana. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obszaru, w warunkach określonych w § 5 ust. 6 uchwały w sprawie, nie mają zastosowania odstępstwa tam zawarte, dotyczące ustaleń miejscowego planu zagospodarowania. We wniesionej skardze M. S. zarzucił: 1/. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: • art.7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a i art. 107 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie przy załatwieniu sprawy słusznego interesu obywateli; art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, nie wyczerpującego rozpatrzenia wszystkich zebranych w sprawie dowodów oraz pominięcie kluczowych dla załatwienia sprawy okoliczności, dowodów i faktów znanych już wcześniej dobrze organowi, wynikających z kilkuletniego prowadzenia sprawy; 2/. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.: • § 5 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. i uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez nieuwzględnienie faktu, że zapis tego artykułu jest nieważny z mocy prawa; • art. 24 ust. 1 pkt.8 lit.a ustawy o ochronie przyrody poprzez błędne przyjęcie, że ten artykuł odnosi się do wodopoju (oczka wodnego) znajdującego się na działce nr ew. [...], które nie jest naturalnym zbiornikiem wodnym, a urządzeniem wodnym wybudowanym nielegalnie w 2010 r. Skarżący podniósł, że zapis § 5 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody nie może być sprzeczny z zapisem art. 24 ust. 1 pkt. 8 lit. a ustawy o ochronie przyrody. Skarżący wyraził pogląd, że § 5 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia nr 160 Wojewody [...] jest nieważny z mocy prawa, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasady Techniki Prawodawczej - § 32 pkt. 1,2,3; §23a ; §24). Skarżący wyjaśnił, że na obszarze nieruchomości składającej się z działek o nr. ew.: [...] nie ma "innych naturalnych zbiorników wodnych". Na działce nr [...] jest obiekt stanowiący wodopój (oczko wodne), urządzenie wodne w fazie likwidacji, wybudowane bez pozwolenia wodnoprawnego przez właścicieli sąsiedniej działki nr ew. [...] - B. i K. Z. Organy zaś nie wykazały w sposób bezsporny, że obiekt ten pełni jakichkolwiek funkcje ekologiczne. Wodopój ten nie ma związku ze zlewnią rzeki [...] i nie pełni w tym ekosystemie żadnej funkcji po za funkcja czysto techniczną dla działań rolniczych. M. S. zaznaczył, że w obszarze 100 m, który został wyznaczony przez RDOŚ do potencjalnej ochrony w obrębie działki nr ew. [...], znajdują się działki zabudowane o nr. ew. [...], droga - działka nr [...], stanowiąca istotną barierę odgradzająca działkę nr [...] od działki nr [...], gdzie jest zlokalizowany wodopój. Dodatkowo znajdują się tam działki z wydanymi warunkami zabudowy o nr. ew. [...]. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - Wojewódzkie sądy administracyjne uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny legalności kwestionowanych postanowień obu instancji należało stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, nie budzą one zastrzeżeń z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym. Należy nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 3 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w rozpoznawanej sprawie – jak trafnie zauważyły Organy obu instancji - zastosowanie znajdowały jedynie przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]). Nie było zatem trafne powoływanie się przez Skarżącego na regulacje zawarte w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], skoro akt ten nie obowiązywał w dacie wystąpienia przez Wójta Gminy D. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina D., a mianowicie w dniu [...] marca 2016 r. Sąd podziela argumentację Organów obu instancji, iż wobec treści § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], który zabrania lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów m. in. "innych zbiorników wodnych", nie miało znaczenia czy na działce o nr. ew. [...] występuje zbiornik naturalny czy też sztuczny. Choć kwestia ta nie jest w sprawie sporna, należy zauważyć, że zarówno ustawa o ochronie przyrody jak i rozporządzenie wykonawcze, nie zawierają definicji legalnej pojęcia "innego zbiornika wodnego". W świetle braku definicji legalnej tego terminu oraz braku odesłania w tej kwestii do innych przepisów (np. do ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne), odwołać się należy do ogólnego znaczenia, jakie termin ten ma w języku polskim. I tak w świetle definicji zawartej w Uniwersalnym słowniku języka polskiego (pod red. S. Dubisza, PWN 2003, tom 4, s. 932), przez zbiornik (w aspekcie geograficznym) rozumieć należy "naturalne lub sztuczne utworzone zagłębienie terenu wypełnione wodą". Nadmienić też należy, że tak szeroką definicję zbiornika wodnego przyjmuje się również w hydrografii (por. np. klasyfikacje i literaturę fachową podawane w opracowaniu Prawo wodne z komentarzem, pod red. J. Rotki, Wrocław 1998, s. 33), gdzie wyróżnia się między innymi następujące kategorie zbiorników wodnych: a) małe zbiornik wodne (np. stawy, sadzawki, wyrobiska z wodą, zapadliska z wodą), b) jeziora; c) jeziora sztuczne (np. zbiornik zaporowe lub zbiorniki retencyjne). Trzeba również mieć na uwadze, że prawidłowość tezy o objęciu terminem "inne zbiorniki wodne" różnego rodzaju zbiorników wodnych, w tym innych niż naturalne, potwierdza reguła interpretacyjna lege non distinguente. Ponadto, również w oficjalnych interpretacjach Ministerstwa Środowiska przyjmowano dopuszczalność szerokiej wykładni pojęcia "inny zbiornik wodny" (por. np. odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska na interpelację poselską nr 23201, VI kadencja, dostępną pod adresem: http://orka2.sejm.gov.pl/IZ6.nsf/main/0711207F oraz odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska na interpelację poselską nr 21468, ,http://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/InterpelacjaTresc.xsp?key=507BF6D1) - VII kadencja). Podobne stanowisko zajmowano w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r.( sygn. akt II OSK 343/12, CBOSA) wskazano: "Nie jest trafny pierwszy z zarzutów skargi odnoszący się do naruszenia § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że po pierwsze - inne zbiorniki wodne to również stawy, a także inne wody znajdujące się w zagłębieniach terenu powstałe w wyniku działalności człowieka, a po drugie że dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, jakim symbolem oznaczony jest teren w ewidencji gruntów. Sąd prawidłowo odwołał się do klasyfikacji wód przyjętej w art. 5 ust. 1-4 Prawa wodnego, a także właściwie przyjął, że dla zastosowania zakazu zabudowy istotne znaczenie ma rzeczywite zagospodarowanie, a raczej ukształtowanie i stan istniejącej przyrody. Wywody skargi nie podważają skutecznie w tym zakresie stanowiska Sądu I instancji. Skoro wprowadzony na obszarze chronionego krajobrazu zakaz ma służyć ochronie walorów przyrodniczych objętych nim terenów, to decydujące znaczenie należy przypisać właśnie tym walorom, a nie oznaczeniom w ewidencji, które niekiedy mogą nie odzwierciedlać zmian zachodzących stale w przyrodzie. Przykład wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (niezgodne z prawem wybudowanie zbiornika wodnego) jako argument przemawiający za wyższością danych z ewidencji gruntów nad rzeczywistym stanem przyrody nie podważa stanowiska Sądu I instancji w tym przedmiocie". Niewątpliwie zatem, na działce o nr. ew. [...] występuje sztucznie utworony zbiornik wodny. Należy zgodzić się ze Skarżącym, że dotychczasowe brzmienie przepisu art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody, z dniem 11 września 2015 r. zostało zmienione przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774), zmieniającej m.in. tę ustawę. Zgodnie z nowym brzemieniem art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o ochronie przyrody, możliwe jest wprowadzenie zakazu wznoszenia nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Ponadto, z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że na działce o nr. ew. [...] występuje sztuczny, a nie naturalny zbiornik wodny, zrealizowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Nie oznacza to jednak, że zapis kwestionowanej uchwały ulega automatycznej modyfikacji, zgodnej z intencją Skarżacego. Obecnie obowiązujący przepis art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a o ochronie przyrody, wprowadzony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, winien być bowiem czytany, a więc i wykładany łącznie z art. 12 ust. 4 tej ustawy. Wskazany art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu stanowi, że "Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województw na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 oraz art. 23 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Należy przy tym nadmienić, że projekt wskazanej ustawy zmieniającej, przedłożony przez Prezydenta RP w ówczesnym art. 11 przewidywał odmienny zapis w tym zakresie stanowiący, że "Uchwalone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez sejmiki województw zakazy właściwe dla poszczególnych parków krajobrazowych lub obszarów chronionego krajobrazu, lub dla ich części zachowują moc w zakresie w jakim są niesprzeczne z nadawanym niniejszą ustawą brzmieniem art. 17 i art. 24 ustawy zmienianej art. 9." Parlament nie przyjął jednak takiego brzmienia. Uchwalił go w innym brzmieniu. Tekst ten został zmieniony podczas prac legislacyjnych Podkomisji Nadzwyczajnej, wyłonionej z Komisji Kultury i Środków Przekazu, Komisji Infrastruktury, Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej. W efekcie projekt wskazanej regulacji, przyjęty przez Podkomisję 18.02.2015 r., odpowiadał aktualnemu brzmieniu art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu. Reasumując, skoro oba przepisy - art. 9 pkt 8 lit. a ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, nadający art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a o ochronie przyrody wskazane brzmienie oraz art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu winny być czytane łącznie, nie można zgodzić się ze Skarżącym, że wolą ustawodawcy było pozostawanie w mocy jedynie tych zakazów przyjętych dla poszczególnych parków krajobrazowych lub obszarów chronionego krajobrazu, lub dla ich części i w takim zakresie, w jakim są niesprzeczne z nadawanym ustawą zmieniającą brzmieniem art. 24 ustawy zmienianej art. 9. Wprost przeciwnie, wolą ustawodawcy było, aby do czasu przyjęcia przez Sejmiki poszczególnych województw nowych uchwał wyznaczających poszczególne obszary chronionego krajobrazu i dostosowujących je m. in. do aktualnego brzmienia art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a o ochronie przyrody, pozostawały w mocy w całości dotychczasowe regulacje, także te tyczące zakazu zabudowy w 100 metrowej strefie, tak od zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Skoro zatem art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu stanowi, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa w całości zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, to zarówno Organy administracji, jak i obecnie badający legalność ich rozstrzygnięć Sąd - nie mogą przyjąć, że przedmiotowy zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od innych zbiorników wodnych, może odnosić się tylko do zbiorników naturalnych, skoro przedmiotowa uchwała stanowi inaczej. Z tego względu trafnie przyjął GIOŚ, że do czasu wprowadzenia zmian aktów wykonawczych regulujących funkcjonowanie danego obszaru chronionego krajobrazu przez odpowiednie sejmiki województwa, w trakcie rozpatrywania spraw z zakresu zagospodarowania przestrzennego, Organy obowiązane są do stosowania tych uchwał sejmików województwa (rozporządzeń wojewodów), które obowiązują w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego. Organy obu instancji były więc uprawnione i zarazem zobowiązane do zastosowania § 5 ust. 1 pkt. 8 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...], poz. [...]), podobnie jak i pozostałych przepisów tej uchwały w pełnym ich brzmieniu. Stan sprawy został zatem prawidłowo wyjaśniony i ustalony. Nie doszło zatem do zarzuconego naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. W tym kontekście, w realiach rozpatrywanej sprawy, obecnie bez znaczenia pozostawała zmiana treści art. 24 ust. 1 pkt.8 lit. a ustawy o ochronie przyrody i ustalenie, że zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie, dotyczy jedynie zbiorników naturalnych. Skarżący winien zatem zaczekać, aż Sejmik województwa podejmie stosowną uchwałę i dostosuje dotychczasową treść uchwały w zakresie zakazów przyjętych dla przedmiotowego obszaru chronionego krajobrazu, do aktualnej treści art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a o ochronie przyrody. Co się zaś tyczy kwestii przewidzianych w uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] odstępstw od przyjętych zakazów, Sąd w całości podziela argumentację i wywody GIOŚ w tym zakresie, i przyjmuje je za własne. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma fakt, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne miało polegać na realizacji budynku mieszkalnego, a nie zabudowy o innym charakterze. Co się zaś tyczy zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce ew. nr [...], Sąd potwierdza trafność stanowisko GIOŚ, że nie jest to urządzenie wodne, a zbiornik wodny wykonany bez uprzedniego uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Stanowisko takie potwierdza postanowienie RDOŚ z dnia [...].12.2015 r., nr [...], odmawiające jego likwidacji z uwagi na to, że wymieniony obiekt hydrograficzny zlokalizowany na działce o nr, ew. [...], obręb [...] posiada linię brzegu, lustro wody oraz wykształconą naturalną strefę roślinności przybrzeżnej. Co do podnoszonej w odwołaniu kwestii zwartej zabudowy nadmienić należy, że jako działek zabudowanych nie uwzglednia się tych, dla których wydano jedynie warunki zabudowy (o nr. ew. [...]). Jest to bowiem stan potencjalny, a nie istniejący. Wobec tego Sąd uznaje za trafne stanowisko Organów, że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisów derogacyjnych (stanowiących odstępstwa od zakazu), w zakresie zakazu lokalizowania zabudowy w pasie 100 m od zbiorników wodnych, które znajdują się w końcowej części § 5 ust. 1 pkt 8 oraz w § 5 ust. 5 i 6 cyt. uchwały. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. -należało orzec jak w sentencji.