IV SA/Wa 240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o zwrot kosztów sądowych sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić wniosek. W dniu 27 października 2017r. J. K. występując bez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2017r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2014r. [...] oraz z [...] maja 2016r. [...]. Skarga nie zawierała wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. Pismem z dnia 25 maja 2018 r. zawiadomiono skarżącego o wyznaczeniu rozprawy na dzień 6 lipca 2018r. Zawiadomienie to zawierało pouczenie, iż stosownie do art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W piśmie z dnia 25 czerwca 2018r. skarżący - uzupełniając wniesioną skargę również nie zawarł wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2018r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę jednak nie zażądał zwrotu kosztów sądowych. W dniu 6 lipca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy na rozprawie wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. W dniu 6 lipca 2018r. – po wydaniu wyroku skarżący złożył wniosek o zwrot poniesionych kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., nr 1302) zwanej dalej P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie (art. 210 § 1 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o terminie złożenia wniosku w doręczonym jej zawiadomieniu o rozprawie. Dlatego też należało uznać, że składając wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych już po wydaniu wyroku, skarżący stracił uprawnienie do domagania się ich zwrotu, pomimo uwzględnienia przez Sąd skargi. W tej sytuacji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 200 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.