IV SA/Wa 2405/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę. K. N., w imieniu którego działała E. Z., wniósł do Sądu skargę na postanowienie z [...] lipca 2016 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 27 października 2016 r. Sąd wezwał E. Z. do nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego oraz wykazania, że może być jego pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądem administracyjnym zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a."). Wobec nie udzielenia odpowiedzi przez E. Z. na powyższe pismo, zarządzeniem z 9 grudnia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi w budynku Sądu bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja została wysłana na adres wskazany we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie została zwrócona do tut. Sądu wobec niepodjęcia jej w terminie. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na przesyłce wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 23 grudnia 2016 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka została powtórnie awizowana 2 stycznia 2017 r. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, w stosunku do której nie uzupełniono braków formalnych w terminie, podlega odrzuceniu. Natomiast zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe – na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Upływ terminu określonego w art. 73 § 3 p.p.s.a. skutkuje powstaniem fikcji prawnej doręczenia – za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy Sąd uznał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi w budynku Sądu bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi do Sądu zostało doręczone skarżącemu 9 stycznia 2017 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Wezwanie zawierało pouczenie o konsekwencjach jego niewykonania w siedmiodniowym terminie. Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie w 16 stycznia 2017 r. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skoro skarżący braków formalnych skargi nie uzupełnił, to skarga podlega odrzucenia, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.