IV SA/Wa 241/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w sprawie ze skargi R. C. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]" na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] Wraz ze skargą z dnia 27 grudnia 2012 r. R. C. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "[...]", złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...], oraz utrzymanej w niej w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin "[...]". Uzasadniając żądanie ochrony tymczasowej, skarżący wskazał, że zarówno on sam, jak również nabywcy detaliczni i hurtowi środka "[...]" są narażeni na szkodę, związaną z brakiem możliwości zbycia wskazanego preparatu. Podkreślił także, że w jego ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje natychmiastowe wstrzymanie produkcji, a w konsekwencji konieczność zwolnienia pracowników. Co więcej, skarżący narażony zostanie również na dodatkowe koszty – związane z likwidacją zapasów środka "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Norma wywodzona z art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, ponieważ może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z dokonanej przez Sąd analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, wynika że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin "[...]". Utrzymanie w mocy przez organ drugiej instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. Sąd stwierdza, że wykonanie powyższych decyzji, przed zbadaniem ich legalności przez właściwy sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, gdyż mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Brak zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin produkowanego przez skarżącego powoduje nieobecność tego produktu na rynku. Wycofanie środka "[...]" może spowodować dla skarżącego, będącego producentem wskazanego preparatu, poważne trudności w jego dalszej działalności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2096/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ewentualne uwzględnienie skargi nie będzie mogło zrekompensować strat z tego tytułu (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1642/10 i IV SA/Wa 1642/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Co więcej, w ocenie Sądu również potrzeba ochrony interesu pracowników zatrudnionych przez skarżącego powoduje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest celowe (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1841/12, I SA/Kr 1842/12. I SA/Kr 1843/12, I SA/Kr 1844/12, I SA/Kr 1845/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zachodzą wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.