IV SA/Wa 2411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipa 2013 r nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Dz. U. 2013 r. poz. 267 zwanej dalej kpa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez przewoźnika T. z siedzibą we L. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] orzekającą o nałożeniu na w/w przewoźnika kary administracyjnej w wysokości 6.000 EUR, co w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wynosi 24.951,60 PLN. Stan faktyczny sprawy był następujący: Wnioskiem z dnia 5 listopada 2012 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. wystąpił do Wojewody [...] o wymierzenie kary administracyjnej przewoźnikowi W. z siedzibą we L. wskazując, iż w dniu [...]-10-2012 r. w Placówce Straży Granicznej w K. na kierunku wjazdowym do Polski zgłosiła się obywatelka U. W.T. wraz z synem I.T., którzy podróżowali jako pasażerowie autobusu kursowego marki [...] o nr rej. [...], relacji [...] i którzy nie legitymowali się ważnymi tytułami pobytowymi uprawniającym ich do wjazdu na terytorium Polski. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] nałożył na w/w przewoźnika karę administracyjną w wysokości 6.000 EUR, co w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wynosiło 24.951,60 PLN. Podstawę ww decyzji stanowił art. 138 ust. 1-3 w związku z art. 135 ust. 1-2 oraz art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) Przewoźnik T. z siedzibą we L. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. Rozpoznając odwołanie organ II instancji stwierdził, że stosownie do art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu, na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Ponadto art. 135 ust. 2 ustawy stanowi, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Zgodnie zaś z art. 138 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500.000 euro. Przywołując treść art. 138 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 4 pkt. 9 i art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organ dodatkowo wskazał, że art. 135 ww ustawy nakłada na przewoźników określonego typu obowiązki. Przewoźnik jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Ustawodawca wyraźnie przesądził, że obowiązek ten dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego, (art. 138 ust. 2 ustawy) Organ podkreślił, iż nie jest wystarczający sam fakt posiadania przez cudzoziemca jakiejkolwiek wizy, ale wizy wymaganej, tj. uprawniającej cudzoziemca do wjazdu i pobytu na terytorium RP. Według organu, przewoźnik chcąc wykonywać usługi przewozu osób nie będących obywatelami polskimi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest zapoznać się z przepisami dotyczącymi przekraczania granic i pobytu w Polsce, jak również w krajach, do których wykonuje transport. Z uwagi na wstąpienie Polski do strefy Schengen podstawowe znaczenie dla przewoźnika wykonującego usługi w zakresie takim, jak odwołujący się, było zapoznanie się z właściwymi przepisami regulującymi ruch w tej strefie, w tym z rozporządzeniem (WE) NR 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (Kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. UE L Nr 105 poz. 1 ze zm.), Konwencją Wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Linii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. UE.L. z 2000r. Nr 239 poz. 19 ze zm.), jak również z przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Ryzyko nieznajomości przepisów obowiązujących, w tym zakresie obciąża przewoźników. Zdaniem organu obowiązki kontrolne przewoźnika względem cudzoziemców wynikające z art. 135 ustawy o cudzoziemcach mają odpowiednie przełożenie na obowiązki pracowników wykonujących usługi przewozu w mieniu przewoźnika. Czynnością, która umożliwia stwierdzenie jaki jest okres ważności wizy, a tym samym, czy uprawnia ona cudzoziemców do wjazdu i pobytu na terytorium RP, jest wgląd w naklejkę wizową. Zachowanie przewoźnika musi charakteryzować się wysokim stopniem staranności, który jest jednak współmierny do zakresu kontroli, wynikającego z art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Jeżeli zatem analiza treści dokumentu wskazuje, że jest on nieważny, ponieważ wygasł termin jego ważności lub ważność dokumentu jeszcze się nie rozpoczęła, przewoźnik bądź działająca w jego imieniu osoba powinna to stwierdzić. Jednocześnie organ podał, że sprawdzenie daty początkowej i końcowej ważności wizy oraz jej typu należy w świetle art. 135 § 1 ustawy do elementarnych obowiązków przewoźnika. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż cudzoziemka nie spełniała warunków wjazdu na terytorium Polski, a także do strefy Schengen, określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i art. 5 ust. 1 Kodeksu granicznego Schengen. W konsekwencji w ocenie organu II instancji, materiał dowodowy sprawy wskazuje, że przewoźnik T. z siedzibą we L. nie dołożył należytej staranności w celu upewnienia się, czy cudzoziemcy zamierzający w dniu [...] października 2012 r. wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadali wymagane wizy, uprawniające ich do wjazdu do Polski. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przewoźnik T. z siedzibą we L. (dalej jako "skarżący"). Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 lit. b Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartej między Rządami Państw Linii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach w zw. z art. 135 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz art. 28 ust. 2 i ust. 3 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w zw. z art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 26 ust. 1 lit. b Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w zw. z art. 9 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997r. 2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 75, 77§ 1, 78 § 1 i art. 80 oraz art. 8, 11 (zasady przekonywania) i art. 107 § 3 kpa Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako ppsa), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że nie naruszają one prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm. zwanej dalej ustawą), zgodnie z którym na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3.000 do 5.000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500.000 euro. Stosownie do art. 138 ust. 2, przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Przesłanki odpowiedzialności przewoźnika zostały sprecyzowane w Rozdziale 12 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 135 ust. 1 w zw. z ust. 2 tej ustawy, wykonujący regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym przewoźnik, który przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że obywatelka U. w dniu zgłoszenia się do odprawy granicznej nie legitymowała się wymaganymi do przekroczenia granicy dokumentami. Była wraz z synem pasażerką jadącego do W. autokaru należącego do przewoźnika T. z siedzibą we L. Kurs odbywał się w międzynarodowym transporcie drogowym. Komendant właściwej Placówki Straży Granicznej odmówił W.T. i jej synowi wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (decyzja nr [...]) a następnie wystąpił do właściwego wojewody z wnioskiem o wymierzenie . przewoźnikowi kary administracyjnej. W tym miejscu, acz marginalnie, należy odnieść się do zarzutów proceduralnych skargi wskazujących na nieprzesłuchanie wszystkich wnioskowanych osób oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zarzuty te Sąd uznał za niezasadne i w znacznej mierze wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony pełnomocnik skarżącego zarzucał, że pracownikowi dokonującemu kontroli dokumentów w imieniu przewoźnika przy kontroli granicznej nie okazano karty pobytu cudzoziemki z datą ważności ekspirującą w 201Or. a z drugiej strony zarzucał, że przedstawiony przez nią dokument zawierał ślady przerabiania na rok 2013, co mogło wprowadzać w błąd kierowcę i co powinno być rozstrzygane na korzyść skarżącego. Zarzuty te nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Z zeznań kierowcy wynika bowiem, że sporna karta pobytu ([...]) z datą ważności do 29-01-201Or. została mu okazana podczas przesłuchania jak i podczas wsiadania cudzoziemki do autokaru a ten nie zauważył jej daty ważności i jednocześnie oświadczył, że nie zna dotyczących kart pobytu przepisów dotyczących wjazdu na terytorium RP i innych państw strefy Schengen. Trzeba podkreślić, że ponieważ cudzoziemka i kierowca autobusu zostali przesłuchani przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej a ich zeznania nie budzą wątpliwości, nie było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Pozostałe zarzuty proceduralne sprowadzają się do przytoczenia ogólnych zasad postępowania w szczególności do zasady pogłębiania zaufania do organów państwa ale w aspekcie przedmiotowym niniejszej sprawy nie miały one znaczenia dla jej wyniku. Formułując zarzuty skargi wskazano na naruszenie art 26 ust. 1 lit b Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. U. L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 1). Zgodnie z tym przepisem "Przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lotniczą, morską lub lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron". W ww art. 26 Konwencji umawiające się Strony zobowiązały się do wprowadzenia do przepisów krajowych zasady, iż przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron. Stosownie do art. 26 ust. 2 Konwencji wykonawczej Strony zobowiązały się do nakładania kar na przewoźników przewożących drogą lotniczą lub morską z państwa trzeciego na ich terytoria cudzoziemców, którzy nie posiadają niezbędnych dokumentów podróży. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 3 Konwencji Wykonawczej, ust. 1 lit. b i ustęp 2 stosuje się również do przewoźników międzynarodowych przewożących grupy pasażerów drogą lądową autokarami, z wyjątkiem ruchu granicznego. Wskazane postanowienia Konwencji wykonawczej znalazły rozwinięcie w dyrektywie Rady 2001/51 AA/E z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. U. L 187 z dnia 10 lipca 2001 r., s. 45). Z materiału zgromadzonego w sprawie oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wskazanej tam podstawy prawnej nie wynika aby ww przepisy Konwencji wykonawczej zostały naruszone. Z kolei art. 28 Konwencji został zastąpiony przez przepisy Konwencji Dublińskiej (Dz. Urz. WE L 316 z 15.12.2000). Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku tranzytem. Podobne uregulowanie zawiera art. 5 ust. 1 Kodeksu granicznego Schengen (Warunki wjazdu obywateli państw trzecich) w przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym. Obywatele państw trzecich mogą wjechać na obszar Schengen jeżeli: a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy; b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) NR 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową; c) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem; d) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS; e) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z Państw Członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na. tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich. W świetle art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na co słusznie zwrócił uwagę organ, postępowanie przewoźnika, powinno charakteryzować się wysokim stopniem staranności. W niniejszej sprawie analiza treści dokumentów pasażerów nie potwierdziła ich ważności, czego przewoźnik prawidłowo nie sprawdził a ostatecznie pracownik skarżącego okoliczności tej nie zaprzeczył. Przywiezienie do granicy cudzoziemca nie posiadającego wymaganej karty pobytu musiało skutkować sankcją określoną w art. 138 ust. 1 cytowanej ustawy, tj. nałożeniem na przewoźnika kary administracyjnej. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w art. 138 ust. 1 ustawy, tj. "nakłada się karę administracyjną", podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne jednocześnie nie jest zależne od winy przewoźnika. Do uznania organu pozostawiono natomiast wysokość samej kary - od 3000 - 5000 euro za każdą przywiezioną osobę. Nakładanie kar administracyjnych na przewoźników stanowi wyraz implementacji dyrektywy WE. Jak już wskazano aktem prawnym przewidującym obowiązek nakładania tych kar jest Konwencja Wykonawcza (art. 26 ust. 2 w zw. z ust. 3), przy czym rozwinięcie zawartej tam regulacji znajduje się w dyrektywie 2001/51/WE (Dz.UrzUEL.2001.187.45), która z założenia ma uzupełniać postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej. Choć dyrektywa 2001/51/WE deklaruje cel w postaci skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji (w motywie 1 i 2 preambuły), to cel ten ma być osiągnięty przez działania prewencyjne. Jednym z takich działań jest m.in. nakładanie kar administracyjnych na przewoźników, które jak stanowi art. 4 ust. 1 dyrektywy, mają być odstraszające, skuteczne i proporcjonalne. Kara administracyjna ma zatem w pierwszej kolejności wymusić skuteczniejsze działania przewoźnika w przyszłości przy realizacji jego obowiązków, nie zaś stanowić sankcję mającą na celu stworzenie stanu dolegliwości dla niego. Celem tej regulacji jest przeciwdziałanie sprzyjaniu przewoźników nielegalnej imigracji. Skoro zatem kara administracyjna ma realizować cel prewencyjny, bez znaczenia jest ryzyko migracyjne związane z osobą, która została przez przewoźnika przywieziona do granicy bez odpowiednich dokumentów, jak również ewentualne zagrożenie związane z przewożoną osobą. W sprawie niniejszej kara administracyjna została nałożona na przewoźnika prawidłowo, wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przy zachowaniu określonego ustawą minimalnego jej poziomu. Kontrolując tok postępowania, Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie dopełnienia przez organy administracji obowiązków określonych w szczególności w art. 7 i 77 § 1 kpa. Organy obu instancji prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Powyższe pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy przy chybionym zarzucie braku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Nadto, uzasadnienie kwestionowanej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa oddalono skargę.