IV SA/Wa 2416/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 lutego 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Środowiska z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019r. znak [...] Minister Środowiska (dalej organ), po rozpatrzeniu zażalenia P. K. (dalej skarżący) na postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w obrębie siedliska rolniczego, na terenie działki o nr ew. [...], we wsi R., gm. L. na obszarze [...] Parku Narodowego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Stan sprawy był następujący: Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. Wójt Gminy L. wystąpił do Dyrektora [...] Parku Narodowego z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w obrębie siedliska rolniczego, na terenie działki o nr ew. [...], we wsi R., gm. L. Dyrektor [...] Parku Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nie uzgodnił przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., znak: [...]. DW Minister Środowiska uchylił w/w postanowienie Dyrektora Parku oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia podkreślając m.in, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien ustalić czy ewentualny rozwój inwestycji może mieć negatywny wpływ na walory przyrodnicze Parku Narodowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] Dyrektor Parku ponownie nie uzgodnił przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że działka nr ew. [...] we wsi R. usytuowana jest w granicach [...] Parku Narodowego - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 1997 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz. U Nr 132, poz. 876), a jednocześnie w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków i Specjalnym Obszarze Ochrony Siedlisk Natura 2000 o nazwie: "Puszcza [...]" ([...]). Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z Uchwałą Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] lipca 1975 r. grunty wsi R. zostały objęte programem wykupów gruntów prywatnych na rzecz Skarbu Państwa, a cały ten obszar oznaczony został jako teren zieleni w granicach KPN, bez wyróżniania poszczególnych form zagospodarowania w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L.". Dyrektor KPN stwierdził, że wprowadzanie w powyższy rejon nowej zabudowy nie jest zgodne z prowadzoną przez Park polityką dla omawianego obszaru oraz stanowiłoby realne zagrożenie dla przyrody [...]PN. Zdaniem Dyrektora Parku biorąc pod uwagę odmienne funkcje obiektu, który ma powstać oraz przeznaczonego do rozbiórki (Inwestor planuje likwidację jednego z istniejących budynków gospodarczych, tj. starej stodoły), planowane zamierzenie należy traktować, jako zagrożenie w postaci dogęszczania siedliska zabudową mieszkaniową, a ewentualna realizacja inwestycji z pewnością wyzwoli w przyszłości kolejne próby lokowania domów na sąsiednich działkach. Sama działka jest otoczona bezpośrednio przez łąki przesuszone oraz zadrzewienia, w których występują gatunki związane z ekstensywnym rolnictwem, zarastającymi łąkami i krzewami oraz zadrzewieniami śródpolnymi w niedalekiej odległości od niej występują cenne gatunki ptaków: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Na powyższe orzeczenie zostało złożone zażalenie, a zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019r. znak [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że przedsięwzięcie, którego dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...], położonej we wsi R., gm. L., w obszarze ochrony krajobrazowej [...] Parku Narodowego. Na terenie gminy L., wyznaczono pięć obszarów ochrony ścisłej w tym dwa w okolicy wsi R. (Z. oraz R.), w związku z powyższym ponad wszelką wątpliwość miejscowość R. należy uznać za obszar cenny przyrodniczo. Nadmienić należy, że ww. obszary podlegają ochronie ścisłej – Z. od 1977 roku (w odległości 1300m od działki) oraz R. od 1949 roku (950m). Zgodnie z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. (uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] lipca 2015 r.) działka położona jest w strefie funkcjonalnej jako Strefa [...], scharakteryzowanej jako obszar "dominacji funkcji ochronnych, gdzie w użytkowaniu terenu wyraźnie dominują tereny lasów", a główną funkcją pasma północnego pozostanie funkcja przyrodnicza - teren zieleni kompleksu głównego [...] Parku Narodowego. W przeznaczenie terenów zieleni objętej formami ochrony włącza się istniejące na terenie kompleksu leśnego [...]PN pojedyncze zabudowania, a także wieś R. Docelowo obszar enklawy R. oraz pojedynczych zagród na terenie parku, a także innych nieruchomości pozostających własnością osób prywatnych, przewiduje się do wykupu przez Skarb Państwa na rzecz [...]PN. Organ wskazał, że 50 % gruntów w tej miejscowości zostało do końca roku 2018 wykupionych przez [...]PN w ramach pierwokupu, którego celem jest odzyskanie dla przyrody całego tego obszaru ze względu na jego walory przyrodnicze. Potrzeba zachowania i ochrony różnorodności biologicznej oraz odtworzenie zniekształconych siedlisk przyrodniczych jest kwestią przeciwstawiającą się możliwości dokonania uzgodnienia danej inwestycji. Wskazane zagadnienia wynikają z przywołanej wyżej normy art. 8 ust. 2 Ustawy, toteż ich dopełnienie również stanowi obowiązek Dyrektora Parku na podstawie art. 8b ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z uwagi na brak możliwości pogodzenia planowanego przekształcenia z celem parku, niezależnie od ich subiektywnego odbioru przez Inwestora, nie można było uzgodnić przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy - w tym zakresie należało utrzymać postanowienie Dyrektora Parku. W ocenie organu, posadowienie nowego budynku mieszkalnego, nie stanowi kontynuacji gospodarczego wykorzystania terenu w rozumieniu art. 15 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ na działce [...] znajdują się jedynie budynki gospodarcze. Odnosząc się do kwestii przekształcenia budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, Minister Środowiska stwierdził, że oczywistym jest inne oddziaływanie na środowisko budynku gospodarczego czy wiaty, a inne budynku mieszkalnego, bowiem realizacja uzgadnianego projektu pogłębi zniekształcenie siedlisk przyrodniczych, powstanie kolejne siedlisko. Organ stanął na stanowisku, że ustawodawca formując obowiązek dokonywania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z dyrektorem parku narodowego uznał, że realizacja takiej inwestycji może prowadzić do czynności lub działań, które mogą oddziaływać na "zasoby, twory i składniki" parku narodowego w sposób ujemny, a każde ujemne działanie może przeszkodzić w osiągnięciu celów, o których mowa w art. 8 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Realizacja zabudowy opisanej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, w ocenie organu będzie wiązała się z dalszym, pogłębiającym zniekształceniem siedlisk przyrodniczych oraz będzie pogarszała stan zachowania "zasobów, tworów i składników" parku narodowego, z których każdy bez wyjątku, choćby najmniejszy i najpowszechniejszy, podlega ochronie prawnej (w fine art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Z tego puntu widzenia realizacja decyzji o warunkach zabudowy spowoduje dalszą degradację składników przyrody Parku, oddziałując na otoczenie intensywniej aniżeli aktualny sposób wykorzystania. Taka sytuacja jest nie do pogodzenia z celami Parku, jako że jest sprzeczna z dyrektywami, dla których tenże utworzono. Z takim stanowiskiem nie zgodził się P. K. zaskarżając w całości postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019r. znak [...]. Zdaniem skarżącej postanowienie zostało wydana z rażącym naruszeniem: 1) art.10 §1, §2, §3 kpa i art.79a §1, §2 kpa (brak ze strony organu I instancji informacji o możliwości wypowiedzenia się i wskazania okoliczności pozwalających na pozytywne rozstrzygnięcie sprawy) w zw. z art.80 kpa i art.81 kpa (brak stanu udowodnienia) - przez błędne nieuwzględnienie braku umożliwienia skarżącemu przez organ I instancji przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym np. przez zawiadomienie ze strony organu I instancji o możności zapoznania się z materiałem sprawy, a tym samym także przez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w tym jako prowadzące do braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji, a w związku z tym także przez organ II instancji, a także przez błędne i bezpodstawne przyjęcie okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu przed organem I instancji (wbrew art.81 kpa); a wreszcie przez błędne wydanie orzeczenia merytorycznego zamiast orzeczenia o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (m.in. art. 138 §2 kpa), a tym samym skarżący został także pozbawiony prawa do rzetelnego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 15 kpa),  2) art.52 kpa i art.53 kpa w zw. z art.8 §1 kpa w zw. z art. 15 kpa, wraz z przepisami o wyłączeniu organu i pracowników organu - przez niewłaściwe posłużenie się przez organ II instancji pomocą w zakresie postępowania dowodowego ze strony organu I instancji, a tym samym przez naruszenie nakazu bezstronności, zasady zaufania uczestników do władzy publicznej oraz zasady dwuinstancyjności postępowania, 3) naruszenie art.8 §1 kpa, art.9, art.10 §1 kpa, art.11 kpa oraz art.77 §1 kpa - przez nieustosunkowanie się do zarzutów zażalenia lub do istoty zarzutów zażalenia, a tym samym także przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz naruszenie wymogów uzasadnienia orzeczenia (art. 107 §3 kpa), 4) naruszenie art.7 kpa, art.77 §1 kpa, art.80 kpa - przez przyjęcie domniemań zamiast dowodów, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.77 §1 kpa), a tym samym brak stanu niewadliwego udowodnienia i ustalenia stanu faktycznego (art. 80 kpa), 5) naruszenie art.8 la §1 kpa oraz art.7a §1 kpa - przez nieuwzględnienie ewentualnych wątpliwości na korzyść skarżącego, 6) naruszenie art.8 §1 i §2 kpa - przez prowadzenie postępowania i orzekanie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, przy naruszeniu zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także wobec odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 7) naruszenie art.80 kpa w zw. z art.6 kpa, art.7 kpa, art.8 §1 i §2 kpa, art.9 kpa, art.10 §1 i §2 i §3 kpa (w zw. z art.79a §1 kpa), art. 11 kpa, a także art.77 §1 kpa w zw. z art.81 kpa, art.8 la §1 kpa, a także art. 107 §1 pkt 6 i §3 kpa - przez błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym wskutek naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego (w tym wobec naruszenia zasady działania na podstawie przepisów prawa, praworządności i prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, zasady równego traktowania, zasady przekonywania, zasady informowania, zasady zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, a także zasady dwuinstancyjności postępowania), a także wskutek błędnej oceny dowodów i braku wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, a ponadto także przez wadliwe uzasadnienie zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia, z przytoczeniem przepisów prawa, 8) naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody i art. 15 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, i art.33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, i art.5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody - przez błędne przyjęcie istnienia okoliczności do odmowy uzgodnienia, w tym zakazów, 9) naruszenie art.87 ust.1 i ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.64 ust.1, ust.2, ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - przez powoływanie się jako na podstawy odmowy uzgodnienia także na akty nie stanowiące aktów prawa powszechnie obowiązującego, tj. na akty, które nie mogą stanowić podstaw ograniczenia praw i wolności, w tym prawa własności, 10) naruszenie art.60 ust.1 pzp w zw. z art.53 ust.4 pkt 7 pzp w zw. z art. 15 ust.1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody i art. 15 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art.32 ust.1 Konstytucji - przez nierówne (gorsze) traktowanie skarżącego w stosunku do sąsiadów i nieruchomości sąsiednich (i tak dokonane ograniczenia praw skarżącego, w tym prawa własności), 11) naruszenie art.64 ust.1, ust.2, ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym w zw. z art.31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - przez bezpodstawne naruszenie prawa własności, a co najmniej przez niekonieczne i nieproporcjonalne naruszenie prawa własności. W związku z powyższymi naruszeniami skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości (z uwagi na przyczyny wskazane w art. 156 §1 pkt 2 kpa i wydanie skarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, w tym z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. zastosowanie art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie: ppsa) względem postanowienia wydanego w granicach sprawy - postanowienia z dnia [...].12.2018 r. ([...]) wydanego przez Dyrektora [...] Parku Narodowego, odnośnie którego niniejszym wskazywane są co do zasady takie same zarzuty jak odnośnie skarżonego postanowienia. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Z treści art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz.1945 ze zm.) wynika, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. W odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny decyzje takie, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 7 powyższej ustawy, wydawane są po uzgodnieniu z dyrektorem parku narodowego. Z treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że każdy ma prawo w granicach określonych ustawami, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Sąd podziela stanowisko organu, że istotną okolicznością w sprawie jest okoliczność, że działka nr ew. [...] we wsi R., na której ma być realizowana inwestycja usytuowana jest: - w granicach [...] Parku Narodowego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 1997 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz. U Nr 132, poz. 876), - w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków i Specjalnym Obszarze Ochrony Siedlisk Natura 2000 o nazwie: "Puszcza [...]" ([...]). Zgodnie z Uchwałą Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] lipca 1975 r. grunty wsi R. zostały objęte programem wykupów gruntów prywatnych na rzecz Skarbu Państwa, a cały ten obszar oznaczony został jako teren zieleni w granicach [...]PN, bez wyróżniania poszczególnych form zagospodarowania w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L.". W art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U.z 2018r. poz.1614 ze zm.) ustawodawca wyraźnie wskazuje, że obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Norma ta zobowiązuje wszystkich do dbałości o przyrodę, gdyż w świetle Konstytucji, Rzeczpospolita Polska strzeże dziedzictwa narodowego (art. 5 Konstytucji RP). Szczególny nacisk położono na organy administracji publicznej, zobowiązując je do uwzględniania ochrony przyrody w swojej działalności niezależnie od działu gospodarki, którym się zajmują. Ochronę przyrody realizuje się, między innymi, poprzez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody formami ochrony przyrody, w tym poprzez tworzenie parków narodowych, najwyższej formy ochrony przyrody w Polsce. Art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że park narodowy jest obszarem wyróżniającym się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. W celu niedopuszczenia do degradacji walorów przyrodniczych objętych ochroną (także ochroną krajobrazową) ustawodawca w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, określił katalog zakazów obowiązujących w parkach narodowych. Jednym z nich jest zakaz budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego. Jak wynika z akt sprawy, działka na której miałaby powstać inwestycja jest otoczona bezpośrednio przez łąki przesuszone oraz zadrzewienia, w których występują gatunki związane z ekstensywnym rolnictwem, zarastającymi łąkami i krzewami oraz zadrzewieniami śródpolnymi w niedalekiej odległości od niej występują cenne gatunki ptaków: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Są to głównie gatunki rzadkie podmokłych oraz okresowo podmokłych łąk, występujące w większości w kompleksie oddalonym o ok. 700 m od działki. Dla większości tych gatunków na terenie parku prowadzone są projekty ochrony ich siedlisk. Na zachód od inwestycji leży działka rolna nr [...], a na południe działka zadrzewiona. Najbliższa zabudowa sąsiedzka to siedliska na działkach nr 30 - w odległości ok. 70m od omawianej działki oraz działka nr [...] - ok. 50m. W tych okolicznościach należało uznać za słuszną ocenę organu, że wprowadzanie w rejon [...] Parku Narodowego nowej zabudowy nie jest zgodne z prowadzoną przez Park polityką dla omawianego obszaru oraz stanowiłoby realne zagrożenie dla przyrody [...]PN. Biorąc pod uwagę odmienne funkcje obiektu, który ma powstać oraz przeznaczonego do rozbiórki (Inwestor planuje likwidację jednego z istniejących budynków gospodarczych, tj. starej stodoły), planowane zamierzenie należy traktować, jako zagrożenie w postaci dogęszczania siedliska zabudową mieszkaniową. Posadowienie nowego budynku mieszkalnego, nie stanowi kontynuacji gospodarczego wykorzystania terenu w rozumieniu art. 15 ust 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ na działce [...] znajdują się jedynie budynki gospodarcze. Sąd podzielił stanowisko organu, że inwestycja we wskazanym miejscu utworzy kolejne siedlisko co pogłębi zniekształcenie siedlisk przyrodniczych oraz pogorszy stan zachowania zasobów, tworów i składników parku narodowego, z których każdy bez wyjątku podlega ochronie prawnej (in fine art. 8 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Realizacja decyzji o warunkach zabudowy spowoduje posadowienie nowego budynku mieszkalnego zatem oddziaływanie na otoczenie będzie bardziej intensywne niż przy aktualnym sposobie wykorzystania nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 10 kpa, Sąd uznał, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a strona w żaden sposób nie poniosła jego negatywnych skutków. Podobnie za bezzasadny Sąd uznał zarzut powierzenia przez organ II instancji, organowi I instancji dodatkowych czynności w zakresie postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 136 § 1 organ odwoławczy zlecić przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów organowi, który wydał decyzję w I instancji. Ocena czy zakres postępowania wyjaśniającego jest na tyle duży, że uzasadnia uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, który ją wydal należy do organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie Minister Środowiska nie dopuścił się żadnych nieprawidłowości w tym zakresie, w szczególności nie naruszył zasady dwuinstancyjności, pomocy prawnej, o której mowa w art. 52 w zw. z art.53 kpa, czy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutu nierównego traktowanie obywateli, Sąd uznał za słuszne wyjaśnienia organu, że istnienie siedlisk rolniczych w granicach parku narodowego do czasu ich wykupienia jest prawnie usankcjonowana, jednak należy przeciwdziałać powstawaniu nowej zabudowy za jaką należy uznać inwestycje na działce [...]. Dodatkowo, należy wskazać, że każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie i jeżeli nawet – czego w kontrolowanej sprawie Sąd nie stwierdził – dla innych, podobnych inwestycji warunki zabudowy zostały uzgodnione, to nie jest to przesłanka do takiego samego załatwienia wniosku skarżącego. Odnosząc się do zarzutu ograniczenie prawa własności przede wszystkim należy wskazać, że nie jest to prawo bezwzględne i może podlegać regulacjom ograniczającym, m.in. - jak w niniejszej sprawie - przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ostatnio powołanej ustawy, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. O ochronie przyrody, szczególnie w kontekście zasobów chronionych przez utworzenie parków narodowych była już mowa we wcześniejszej części uzasadnienia. Reasumując; w ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie zakazu ustanowionego w art. 15 ust.1 ustawy o ochronie środowiska. Charakter planowanej inwestycji, tj. budowa budynku mieszkalnego, jednoznacznie wskazuje, że nie mają w tym przypadku zastosowania również odstępstwa ujęte w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, gdyż planowana inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego. Organ uzgadniający dokonując uzgodnienia na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może jedynie zaakceptować projekt uzgadnianej decyzji w przypadku jej zgodności z przepisami odnoszącymi się do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, bądź odmówić jej uzgodnienia w przypadku gdy projekt decyzji nie gwarantuje takiej zgodności. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ w ocenie Sądu w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Organy procedowały w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami bezstronności, równego traktowania, proporcjonalności i pewności prawa. W toku postępowania strona była informowana o jego przebiegu, co pozwoliło jej na czynny udział w nim, m.in. w wizji lokalnej w dniu [...] listopada 2018r. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.