IV SA/Wa 242/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia WSA Wojciech Mazur Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "O." w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "O." w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego o wysokości pięciu kondygnacji z garażem podziemnym na działce przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. –na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), który obowiązywał do dnia [...] grudnia 2003 r., gdyż w W. istnieje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego na podstawie uchwały Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz Uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1999 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia "Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu W. i K." obejmująca teren planowanej inwestycji. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenów w otoczeniu [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.) wynika, że teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem C5, przeznaczonym pod rozwój funkcji mieszkaniowo-usługowych: przeznaczenie terenu - teren zabudowy mieszkaniowej osiedlowy dom kultury, dom zakonny; ustalenia funkcjonalne – funkcja podstawowa mieszkaniowa, funkcja uzupełniająca usługowa i kultury; w ustaleniach przestrzennych i wskaźnikach ustala się zwiększenie ilości pomieszczeń usługowych i biurowych kosztem powierzchni mieszkalnej z możliwością zabudowy oraz wymianę istniejącej zabudowy blokowej, zaleca się także likwidację boksów garażowych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że mogą one być skutecznie podnoszone w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym organ ocenia m.in. czy projektowany obiekt budowlany z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił zagrożenia dla nieruchomości sąsiedniej oraz czy będzie spełniał normy przewidziane przepisami prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła Spółdzielnia Budowlano Mieszkaniowa "O." w W., zarzucając rażące naruszenie prawa i wnosząc o uchylenie, jako zagrażającej interesowi spółdzielców w przedmiocie: zakłóceń płynących z funkcji usługowej w każdym rozmiarze, zagrożenia posadowienia budynku Spółdzielni "O." przez budowę garażu podziemnego w projektowanym budynku w każdym rozmiarze, pozbawienia spółdzielców możliwości korzystania ze światła naturalnego. Zdaniem skarżącej należało w decyzji wykluczyć możliwość budowy boksów garażowych pod budynkiem, nie sprecyzowano w niej funkcji usługowej i kulturalnej, pominięto w ocenie wielkość terenu oraz otaczającej go infrastruktury drogowej oraz strukturę pomieszczeń na cele usługowe i kultury. Inwestycja zagraża stabilności posadowienia budynku Spółdzielni przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosło, że w decyzji wyraźnie wskazano jakie są ustalenia planu w przedmiocie powierzchni funkcji uzupełniających dla tego obszaru, która wynosić ma 3000 m², powierzchni ogólnej przekształceń parteru dla usług, która wynosić ma 400 m². W decyzji wskazano również jaki ma być maksymalny, zgodny z ustaleniami planu wskaźnik intensywności zabudowy ( 2,6 ). Plan, w związku z deficytem miejsc parkingowych na tym terenie zaleca budowę garaży podziemnych i likwidację garaży boksowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Poczucie krzywdy skarżących, czy też względy celowości nie mogą być brane pod uwagę. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że istotą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa zabudowa może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest to decyzja, która stanowiłaby podstawę rozpoczęcia prac budowlanych, nie przesądza też o prawach cywilnych, tj. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 40 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego – poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę. W każdym z tych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych, istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględnienia wymowy art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mającej zastosowanie w sprawie na mocy art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717). Stosownie do jego treści, określającej zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalenia zasad ich zagospodarowania, organ orzekający nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro zamierzenie inwestycyjne nie było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. oraz Planem Zagospodarowania Przestrzennego Terenów w otoczeniu [...] na odcinku od [...] do ul. [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.). Zauważyć należy, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym), na którą powołuje się skarżąca Spółdzielnia (dotyczących zakłóceń płynących z funkcji usługowej w każdym rozmiarze, zagrożenia posadowienia budynku Spółdzielni "O." przez budowę garażu podziemnego w projektowanym budynku w każdym rozmiarze, pozbawienie spółdzielców możliwości korzystania ze światła naturalnego, brak wykluczenia możliwość budowy boksów garażowych pod budynkiem, nie sprecyzowanie funkcji usługowej i kulturalnej, pominięcie w ocenie wielkości terenu i otaczającej go infrastruktury drogowej oraz struktury pomieszczeń na cele usługowe i kultury, zagrożenie stabilności posadowienia budynku Spółdzielni przy ul. [...]) może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku tego planu. Natomiast określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych (art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy) oznacza w postępowaniu o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek wskazania ograniczeń inwestowania i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora na podstawie tych przepisów. To bowiem pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1998 r. IV SA 1584/96 – ONSA 2000/1/15). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie warunki wynikające z ustaleń planu, z przepisów szczególnych, w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, dotyczące osób trzecich, zaś na mapie, stanowiącej integralną część decyzji w stosownej skali wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Kwestie podnoszone przez skarżącą, dotyczące m.in. usytuowania budynku i jego kształtu, zacienienia rozstrzygać będą organy właściwe do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.