IV SA/Wa 242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji "[...]" z siedzibą w J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska dla zwierząt postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Dnia 29 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) Fundacja "[...]" z siedzibą w J., zwana dalej "Fundacją" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska dla zwierząt i skreślenia z rejestru podmiotów nadzorowanych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że statutową misją Fundacji jest zapewnienie schronienia i wyżywienia bezdomnym zwierzętom oraz niesienie im pomocy. Schronisko w J. funkcjonuje od 1996 r., zapewniając opiekę kilkuset bezdomnym psom i kotom. Do schroniska trafiają zwierzęta z okolicznych gmin (z którymi Fundacja ma podpisane stosowne umowy), od osób prywatnych oraz w rezultacie wypadków losowych. Wskazano, że Fundacja nigdy nie odmówiła pomocy żadnemu zwierzęciu, co więcej cieszy się uznaniem społeczności lokalnej. Wszystkie zebrane środki finansowe, które wykraczają ponad bieżące potrzeby schroniska, natychmiast są inwestowane w prace remontowe boksów dla zwierząt oraz porządkowe na terenie placówki. Konsekwencje jakie rodzi zaskarżona decyzja dla Fundacji, wynikają z faktu skreślenia podmiotu z listy jednostek nadzorowanych przez powiatowego lekarza weterynarii. Powyższe faktycznie uniemożliwia podpisanie jakichkolwiek umów z gminami na przyjmowanie bezpańskich zwierząt z ich terenów. A środki przekazywane przez gminy stanowią podstawę egzystencji schroniska w J. i w całości rozdysponowywane są na utrzymanie zwierząt (pokarm, opieka weterynaryjna). Bez tych pieniędzy schronisko nie będzie w stanie zapewnić wyżywienia trzystu przebywającym na jego terenie psom. Zaprzestaniu ulegną także szczepienia, sterylizacja i "czipowanie" zwierząt. W ocenie Fundacji wykonanie decyzji spowoduje eutanazję zwierząt, gdyż w innych tego typu placówkach brak jest wolnych miejsc dla trzystu psów. Zauważono również, że Fundacja otrzymała od darczyńców ok. 70.000 zł na ratowanie schroniska, lecz pieniądze te w całości przeznaczone zostały na dostosowanie jednostki do obowiązujących przepisów prawa (boksy, zadaszenia, ogrodzenia, budy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Fundacja uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wykonanie decyzji zakazującej prowadzenia schroniska rodzi obawy o przyszłość znajdujących się aktualnie na terenie ośrodka zwierząt. W sytuacji bowiem przepełnienia innych schronisk i przytulisk, trafnie Fundacja zwraca uwagę na brak możliwości zapewnienia zwierzętom odpowiednich warunków do egzystencji. Powyższe zaś w ocenie Sądu, skutkować będzie trudnymi do odwrócenia skutkami dla zwierząt, uzasadniającymi udzielenie Fundacji ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 220/10, ogólnodostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem wskazać należy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności statutowej przez Fundację w J., a w konsekwencji brakiem zapewnienia bezpańskim zwierzętom opieki, stanowi spełnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 ppsa. Na koniec wskazać należy, że jedną z konsekwencji zakazu prowadzenia schroniska jest skreślenie Fundacji z rejestru podmiotów nadzorowanych. Powyższe oznacza, iż zainteresowana nie może uzyskiwać środków finansowych na bieżącą działalność (wyżywienie i opiekę weterynaryjną dla zwierząt) od gmin. Brak tych środków uniemożliwi prawidłowe wykonywanie zadań przez schronisko. Oczywistym jednak jest, że w sytuacji zakazania prowadzenia schroniska, finansowanie jego działalności jest kwestią drugoplanową i istotną wyłącznie w sytuacji dopuszczalności dalszego prowadzenia działalności w tym zakresie. Mając na uwadze, że żądanie Fundacji jest zasadne z przyczyn opisanych w akapicie powyżej, dlatego też argumentacja podniesiona w części wniosku, w której wskazuje się na sposób gospodarowania środkami finansowymi (w szczególności pochodzącymi od gmin) i konsekwencjami ich utraty, jest trafna w zakresie, w jakim uzasadnia konieczność wstrzymania wykonania aktu w całości. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.