IV SA/Wa 2423/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2006r. sprawy ze skargi H.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę IV SA/Wa 2423/05 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...].06.2005 r. (nr [...]) mocą, której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na terenie gospodarstwa rolnego, znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy [...] w W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazano, że decyzja organu l-ej instancji jest prawidłowa, albowiem nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nie można bowiem odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Rozwinięcia powyższej zasady ustawodawca dokonał w przepisie art. 61 ust. 1 w/w ustawy zgodnie, z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie. Organ ll-ej instancji zwrócił uwagę również na to, że stosownie do art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ust. 1 pkt 1 tegoż artykułu nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotowa inwestycja budowlana realizowana jest bowiem w ramach zabudowy siedliskowej gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,8559 ha przewyższającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie W. wynoszącą 3,18 ha. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w konsekwencji przesądzało o braku konieczności poprzedzenia decyzji organu l-ej instancji analizą sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji przeprowadzanej w trybie przewidzianym przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ ll-ej instancji przytoczył również treść przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie, z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie znalazł zastosowanie jedynie pkt 9 w/w przepisu. Żadne inne przepisy nie wymagały wydania zaskarżonej decyzji w uzgodnieniu z innym organem. Spełniony został również wymóg określenia rodzaju inwestycji, wynikający z przepisu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ l-ej instancji wskazał bowiem, że inwestycja dotyczyć będzie realizacji budynku gospodarczego. Określone zostały także warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej. Wykazano także, że uzgodnienie inwestycji w zakresie gospodarki wodno-ściekowej nastąpi na etapie pozwolenia budowlanego. SKO stwierdziło także, iż brak jest podstaw do uznania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a to oznacza, że nie można mówić o naruszeniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję organu ll-ej instancji zaskarżyła H.N., zarzucając jej sprzeczność z przepisami prawa materialnego. Z uzasadnienia skargi wynika, że zdaniem skarżącej organ naruszył przepis art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska. Naruszenie pierwszego z wymienionych przepisów polegało na tym, że spełnienie warunku uzbrojenia terenu w infrastrukturę techniczną było niewykonalne ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, której dotyczą decyzje organów obu inwestycji. Brak takiego planu stanowi-zdaniem skarżącej-przyczynę braku projektu z zakresu budowy całej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej łącznie z budową zbiorczego kanału ścieków sanitarnych. W kwestii sprzeczności z przepisem art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska skarżąca stwierdziła, że planowana inwestycja powinna zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei wymagało przeprowadzenia stosownego postępowania. W skardze podkreślono również, że organy powinny wziąć pod uwagę warunki faktycznie istniejące na gruncie, w tym m.in. brak sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki sanitarne do zbiorczych kanałów ogólno spływowych, oraz brak wodociągu. Poza tym nie uwzględniono tego, że teren ten jest "zielonym zagłębiem" W. produkującym uprawy warzywne. Z treści skargi wynika, iż jej autorka zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie pozwalają na stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przez organy przepisów obowiązującego prawa. Niezależnie jednak od treści skargi Sąd oceniając legalność kwestionowanej decyzji z urzędu nie dopatrzył się takich uchybień ze strony organów, które winny skutkować jej uchyleniem, bądź stwierdzeniem nieważności. Należy w szczególności stwierdzić, iż błędny jest pogląd skarżącej, jakoby nie było możliwe uzbrojenie terenu, na którym ma być realizowana sporna inwestycja. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi tu przeszkody zwłaszcza, iż na terenie o którym mowa były w przeszłości realizowane inne inwestycje, w tym także te, które należy uznać za obiekty budowlane. Ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie już istniejącego budynku gospodarczego położonego na terenie gospodarstwa rolnego było więc prawnie dopuszczalne i faktycznie możliwe. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tegoż artykułu. Jednym z nich jest istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy). Do powyższych kwestii odnosi się decyzja organu l-ej instancji w pkt. 2.3. traktując o warunkach obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Otóż organ ten stwierdził, że zapotrzebowanie na media, ich podłączenie do istniejącej infrastruktury oraz kolizje z istniejącym i projektowanym uzbrojeniem terenu należy uzgodnić z odpowiednimi jednostkami branżowymi. W zakresie gospodarki wodno-ściekowej inwestycja wymaga uzgodnienia z Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu W. dzielnicy B. W przypadku natomiast budowy kanalizacji w ulicy [...] należy planowaną inwestycję podłączyć do miejskiej sieci inżynieryjnej. W ocenie Sądu powyższe zapisy, które zawiera decyzja Prezydenta W. uznać należy za wystarczające na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ich swoista konkretyzacja, a zarazem i późniejsza realizacja nastąpi na etapie późniejszym, który zakończy się ewentualnym uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu nie jest trafny zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącej planowana inwestycja powinna zostać uznana za mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza konieczność przeprowadzenia stosownego postępowania uzgodnieniowego. Owego oddziaływania skarżąca upatruje w jej gabarytach. Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w katalogu przedsięwzięć określonym w przepisach § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257/2004 poz. 2573 ze zm.). Otóż organ l-ej instancji wypowiada się również i w tej materii (pkt 2.2. decyzji) podnosząc dodatkowo, że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest zobowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. To oczywiście nie oznacza jednak, iż winno zostać przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Decyzja organu l-ej instancji wskazuje również na warunki wynikające z przepisów szczególnych, jakie winna spełniać inwestycja, precyzując jednocześnie o jakie przepisy chodzi. W ocenie Sądu jej analiza pozwala na stwierdzenie, iż określa ona to wszystko czego wymagają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosi się to również do załącznika graficznego nr 1 w postaci mapy sporządzonej w skali 1:1000, który stanowi integralną część decyzji. Na mapie tej naniesione zostały bowiem linie rozgraniczające teren inwestycji, które oznaczono literami ABCDA. Treści zawarte na tejże mapie uznać należy za wystarczające z uwagi na to, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/2003, poz. 1588), o czym nadmieniono już wcześniej. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest przepis art. 151 ppsa.