IV SA/Wa 2423/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi V. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez V. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015r. nr [...] o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Decyzja obejmuje małżonkę cudzoziemca I. I. oraz dwójkę małoletnich dzieci. Stan faktyczny sprawy jest następujący: V. G. w dniu 23 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Przed przyjazdem do Polski zamieszkiwał w miejscowości J., obwód [...], na [...], gdzie ma prawo stałego pobytu. Wnioskodawca ma wykształcenie średnie i jest bezrobotny. W ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku V. G. wjeżdżał do [...] (2012 r.), gdzie bezskutecznie ubiegał się o status uchodźcy. Uprzednio tj. w 2004 r. wnioskodawca opuścił [...] i zamieszkał na [...], gdzie ożenił się z obywatelką [...] w 2008 r. i uzyskał kartę stałego pobytu. Jako powód ubiegania się o status uchodźcy podał, że przybył do Polski prosić o status uchodźcy z powodu niespodziewanych zmian sytuacji w [...], a konkretnie wtargnięcia [...] żołnierzy, którzy uciskają i naruszają prawa obywateli. Ojciec żony skarżącego jest wojskowym i do niego zwrócili się ludzie przysłani ze strony [...], którzy żądali za określoną opłatą okazania im pomocy, a dokładnie przekazywania wszelkich informacji. Po otrzymaniu odmowy współpracy osoby te użyły groźby, a dokładnie groziły zabiciem jego córki – żony skarżącego i jego małoletnich wnuków, czyli dzieci skarżącego. Cudzoziemiec twierdził także, że osoby te spaliły sklep, który prowadził. Zwrócił się o ochronę do milicji, ale ta uznała ten pożar jako samospalenie. Wnioskodawca oświadczył, że w kraju pochodzenia był prześladowany i poddany przemocy fizycznej i psychicznej. Przesłuchany w dniu 21 lipca 2014 r. wnioskodawca w zasadzie potwierdził informacje podane we wniosku, w tym, że pochodzi z [...], a na [...] przeniósł się w 2004r.. W 2009 r. wziął ślub z obywatelką [...] i otrzymał [...] stycznia 2013r. kartę stałego pobytu. Potwierdził, że do ojca żony przyszedł do domu człowiek, który był zwolennikiem [...]. Chciał by ojciec żony przekazywał [...] [...] informacje, które posiadał w związku ze swoją funkcją. Zastraszył teścia, który nie chciał podjąć współpracy. Ten sam mężczyzna próbował przekonać żonę cudzoziemca, aby ta z kolei przekonała do współpracy swego ojca. Stwierdził, że został wraz z rodziną po tym zdarzeniu napadnięty przez nieznane osoby. Stwierdził, że w związku z tym pobiciem byli nawet w szpitalu, ale krótko, tylko w celu opatrzenia. Było też zdarzenie włamania do domu, gdzie skarżący zastał swojego psa z odciętą głową. Obok leżała kartka z informacją, że następne będą dzieci. Po kilku dniach od wtargnięcia do domu i zabicia psa, spalono także sklep skarżącego. Obok karnistrów z benzyną znalazł kartkę, że następny będzie dom. Znów przyjechała milicja, spisali wszystko i stwierdzili, że to jednak nie podpalenie. Wnioskodawca stwierdził, że powodem tych prześladowań był ojciec żony, gdyż odmówił współpracy z siłami [...]. Przyznał, że żona ma siostrę – N., która mieszka z mężem w W., ale nie mają podobnych problemów, gdyż nie mają dzieci i mieszkają w innym mieście. Pytany o los rodziców żony, stwierdził, że zostali na miejscu, ale teraz żona nie ma z nimi kontaktu. W dniu 7 sierpnia 2014 r. została przesłuchana żona wnioskodawcy, I. I. Przesłuchanie dotyczyło tych samych kwestii, o które pytany był w dniu 21 lipca 2014 r. małżonek. Zdaniem organu miała ona kilkanaście dni na zapoznanie się z kopią zeznań męża, co dyskwalifikuje jej zeznania. W dniu [...] lutego 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podjął decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o nie udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców wnioskodawca nie spełnia ustawowych wymogów do uzyskania statusu uchodźcy. Wnioskodawca nie wykazał w trakcie postępowania dowodowego, że prześladowania, których doznał, miały związek z rzekomym namawianiem jego teścia, majora armii [...] do współpracy z [...] [...]. W związku z tym prześladowania jakich doznał na [...] nie mają powodów wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 13 ust. 1 ustawy. Ponadto, organ I instancji uznał, że nie ma przeszkód, żeby wnioskodawca wraz z rodziną przeniósł się w bezpieczniejsze miejsce na [...] lub do swojego kraju pochodzenia, tzn. do [...]. Brak jest także okoliczności wymienionych w art. 15 ustawy, od których zależy udzielenie ochrony uzupełniającej, a także przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazanych w art. 97 ustawy. Wskutek odwołania wniesionego przez cudzoziemca Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I Instancji. Organ dołączył do akt szczegółowo wymienione analizy i opinie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...]. W oparciu o nie stwierdzono, że na [...] zorganizowano różne formy pomocy dla osób, które zdecydowały się na opcję ochrony wewnętrznej. Pomoc dla ubiegających się o ochronę wewnętrzną jest udzielana przez władze [...], zarówno na poziomie centralnym, jak lokalnym, organizacje pozarządowe, organizacje międzynarodowe, inne państwa, a nawet osoby prywatne. Zasadnicze znaczenie dla sytuacji wewnętrznie przesiedlonych ma ustawa z [...] października 2014 r. uchwalona przez parlament [...], która przewiduje m.in. prawo do bezpłatnego wynajmu mieszkań przez sześć miesięcy, zapomogi wypłacane przez pół roku, prawo do opieki zdrowotnej, edukacji dzieci i inne świadczenia. Władze zobowiązane zostały ustawą do stworzenia centralnego systemu rejestracji przesiedleńców. Wcześniej zagwarantowano przesiedleńcom prawo do korzystania z dotychczas pobieranych emerytur i rent niezależnie od miejsca zamieszkania na [...] w wyniku przesiedlenia. Dalej Rada stwierdziła, analizując stan faktyczny w kontekście normy art. 13 ust. 1 ustawy, że z zeznań cudzoziemca nie można dowiedzieć się konkretnie przez kogo był prześladowany. Informacja natomiast, że był prześladowany przez żołnierzy [...] obecnych na [...] są niewiarygodne w najwyższym stopniu. Opisane przez wnioskodawcę prześladowania miały być dokonywane przez tzw. inne podmioty, zgodnie z klasyfikacją przyjętą w art. 16 ust. 1 ustawy. Podmioty te, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 3 mogą być uznane za dopuszczające się prześladowań pod warunkiem, że organy władzy publicznej kraju pochodzenia nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony prześladowanemu. Zeznania wnioskodawcy wskazują, że jego prześladowcy kierowali się jednoznacznie zamiarem zmuszenia [...] armii [...], jego teścia, do współpracy z [...] i agentami [...] wywiadu. Biorąc to pod uwagę, zachowanie [...] armii [...], podobnie jak wnioskodawcy, których nachodzą agenci jest całkowicie nieracjonalne. Wątpić należy, żeby agent, któremu [...] odmawia współpracy zostawiał swój numer telefonu, umożliwiając tym samym [...] kontrwywiadowi jego namierzenie. Podobnie nie sposób pojąć jak agenci/żołnierze [...] mogli zostawiać numer telefonu wnioskodawcy. Zachowanie wnioskodawcy po doznanych kolejnych prześladowaniach jest nielogiczne. Za każdym razem gdy do nich dochodziło zawiadamiał o nich milicję, tak jakby chodziło o zwykłe przestępstwa kryminalne, a nie o działalność służb obcego państwa. Wnioskodawca o składanych mu groźbach i doznanych aktach przemocy nie zawiadamia SB[...], jedynej służby, która jest powołana do prowadzenia takich spraw. Brak powiadomienia SB[...] oznacza, że wnioskodawca nie zwrócił się do właściwego organu władz [...] o ochronę. Dalej Rada na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy zbadała, czy wnioskodawca może otrzymać ochronę uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany i stwierdziła, że brak jest podstaw do udzielenia ochrony uzupełniającej. Również w kwestii zastosowania art. 97 ust. 1 ustawy organ doszedł do wniosku, że cudzoziemcowi nie grozi naruszenie praw, o których mówi art. 97 ust. 1 ustawy. Brak również podstaw do przyjęcia, że pan V. G. mógłby, po powrocie do kraju pochodzenia, zostać pozbawiony wolności lub bezpieczeństwa osobistego, czy to w trybie określonym przez prawo [...], czy też bezprawnie. Zebrany materiał dowodowy, odnoszący się do indywidualnej sytuacji wnioskodawczyni, nie daje podstaw do uznania takiego zagrożenia za realne i pozwalające udzielić mu zgody na pobyt tolerowany. Również brak jest zasadnych przyczyn do przyjęcia, że wnioskodawcy grożą po powrocie do kraju pochodzenia pozostałe ryzyka wymienione w art. 97 ust. 1. Nie ma również wystarczającego uzasadnienia dla przyjęcia, że w wypadku wnioskodawcy spełnione są przesłanki art. 97 ust. 1 pkt 1a do udzielenia zgody na pobyt z przyczyn rodzinnych. Powrót do kraju pochodzenia nie stwarza zagrożenia dla rozwoju psychofizycznego dzieci w stopniu istotnym. Wiek dzieci (5 i 6 lat), jak długość okresu pobytu w Polsce nie dają podstaw do przyjęcia, że proces ich aklimatyzacji w nowym środowisku może spowodować zagrożenie dla ich rozwoju psychofizycznego w stopniu istotnym. V. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji (art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a,) oraz naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących udzielenia statusu uchodźcy: - art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r.. Nr 128. poz. 1176 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do nadania statusu uchodźcy i uznanie w konsekwencji, iż nie wykazał zasadności obawy przed prześladowaniem; - art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i uznanie, iż w kraju zamieszkania nie będzie narażony na doznanie poważnej krzywdy z przyczyn wymienionych w tym artykule; - art. 97 ust. 1 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że nie spełnia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarga wnosi o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. ([...]) oraz decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. ([...]). W uzasadnieniu skargi podkreślił, organ nie rozpatrzył w sposób wystarczający okoliczności ewentualnego powrotu skarżącego do kraju stałego zamieszkiwania. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że zarzuty w niej podniesione nie są zasadne, a jednocześnie nie stwierdzono, aby wystąpiły przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji niezależnie od argumentacji przytoczonej w skardze. Trzeba przypomnieć, że w skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego (art. 13, art. 15 ust. 1 pkt 1, art. 97 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W istocie zarzuty te sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek do określenia sytuacji skarżącego jako uchodźcy oraz do ich nieadekwatności w stosunku do aktualnej sytuacji politycznej na [...]. Zdaniem bowiem skarżącego, spełnia on przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej. Podstawową przesłanką decydującą o możliwości uzyskania statusu uchodźcy jest "uzasadniona obawa przed prześladowaniem". Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy). Trzeba podkreślić, że dla stwierdzenia prześladowania nie wystarcza subiektywne przekonanie strony o stanie zagrożenia - takie przekonanie musi być uzasadnione sytuacją obiektywną, ustaloną m.in. w oparciu o informacje dotyczące warunków panujących w kraju pochodzenia. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, organy wypowiedziały się odnośnie braku uwarunkowań osobistych nakazujących przyznanie skarżącemu ochrony w postaci statusu uchodźcy, jak też oceniły sytuację w kraju pochodzenia cudzoziemca pod kątem potrzeby przyznania mu ochrony uzupełniającej. Sąd podziela te ustalenia i oceny. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął, że skarżący nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji genewskiej. Przede wszystkim organy dokonały oceny przedłożonych przez skarżącego dowodów oraz przeprowadzonych przesłuchań w sposób odpowiadający dyspozycji art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wskazano dokładnie jakie okoliczności zostały przyznane jako udowodnione, natomiast istotne dla strony ustalenia zostały zanegowane przez organ jako nieuprawdopodobnione. Ocena ta jest uzasadniona, bowiem wersja wydarzeń przedstawiona przez skarżącego nie jest prawdopodobna. Obwód [...] znajduje się w dużej odległości od zaanektowanej części [...] jaką jest [...]. W rejonie tym w sposób efektywny sprawowana jest władza przez rząd w [...], działają wszystkie instytucje państwowe. Nie może być uznane za wiarygodne tłumaczenie strony jakoby siły [...] w tej części [...] były tak silne, że oddziaływałyby na życie obywateli mających [...] poglądy. Ponadto nie byłoby przeszkód aby poszukiwać ochrony organów właściwych dla tego rodzaju prześladowań. Tymi organami zaś byłaby jak wskazał organ SB[...], jedyna służba, która jest powołana do prowadzenia takich spraw, nie zaś organ powołany do ścigania przestępstw o charakterze kryminalnym. Zdaniem Sądu słusznie organ stwierdził, że brak powiadomienia SB[...] oznacza, że wnioskodawca nie zwrócił się do właściwego organu władz [...] o ochronę. Poza wszystkim w ocenie Sądu jest to wersja zdarzeń, które nie miały miejsca, a zostały podane wyłącznie w celu wykorzystania procedury uchodźczej. Zwłaszcza, że sam bezpośrednio zainteresowany, czyli ojciec żony cudzoziemca pozostał na terenie [...], jak również jego druga córka. Przyczyną przyjazdu skarżącego do Polski wraz z rodziną była w istocie obawa przed niespodziewanymi zmianami sytuacji na [...], a konkretnie przed wtargnięciem [...] żołnierzy na terytorium [...] i ewentualną wojną. Obawy te z punktu widzenia ludzkiego mogły być w pełni zrozumiałe, ale nie spełniają one kryteriów Konwencji genewskiej. Podany przez cudzoziemca sekwens zdarzeń przyznany przez organ tj. pobicie na ulicy, włamanie do domu, spalenie sklepu w marcu 2014r. nie stanowiły czynów określanych jako prześladowanie z przyczyn wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy. Skarżący nie wykazał, aby te działania były działaniami skierowanymi konkretnie na jego osobę, a podyktowane motywami mającymi swe podłoże w rasie, religii wyznawanej przez skarżącego, jego narodowości, przekonaniach politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej. Przede wszystkim nie wykazał, aby zdarzenia te miały jakikolwiek związek z jakoby odmową współpracy teścia skarżącego z [...] służbami. Organ zatem słusznie wywiódł, że ustalony stan faktyczny nie daje podstaw do uznania, że cudzoziemiec był na [...] prześladowany z przyczyn konwencyjnych. Wyjechał on natomiast z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją na całej [...] i obawami, że konflikt zbrojny może rozszerzyć się na obwód [...]. Stosownie do art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organ uznał, że w miejscu zamieszkania cudzoziemca nie występują okoliczności uzasadniające zastosowanie ochrony uzupełniającej. Stwierdzono zasadnie, że miejscowość J. w obwodzie [...] nie jest objęta konfliktem zbrojnym. Nie ma zatem tam zagrożeń, o którym mowa w art. 15 pkt 3 ustawy. Organ słusznie odmówił zastosowania tego przepisu, gdyż w świetle poczynionych ustaleń odnośnie sytuacji w kraju pochodzenia sytuacja bezpieczeństwa w rejonach zachodnich jest stabilna i nie różni się od stanu sprzed protestów społecznych na przełomie 2013 i 2014r.. Podobnie sytuacja kształtuje się w rejonach środkowych [...]. Obwód [...] jest w pełni kontrolowany przez władze w [...]. Sąd stwierdza ponadto, że decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym przepisem, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie : 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżący stanąłby w obliczu zagrożeń wymienionych w art. 97 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby cudzoziemcowi groziły tego rodzaju represje w chwili opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jeszcze raz stanowczo podkreśla, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy nie można przyjąć, iż skarżący nie ma realnej możliwości powrotu do miejsca zamieszkania na [...], do miejscowości, w której zamieszkiwał bezpośrednio przed opuszczeniem [...]. W obwodzie tym sytuacja jest w pełni stabilna i kontrolowana przez państwo [...]. Jak słusznie podkreślił organ nie ma też przeszkód, aby wrócił do kraju swego pochodzenia tj. [...]. Organy przeanalizowały sytuację w kraju pochodzenia w oparciu o uzyskane informacje o kraju pochodzenia i ustalenia faktyczne co do sytuacji na [...] znajdują pełne oparcie w tych materiałach. Subiektywna ocena tej sytuacji przez skarżącego nie ma znaczenia przy badaniu przesłanek ochrony międzynarodowej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.