IV SA/Wa 2425/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: - przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 13 sierpnia 2013 r. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy nadania skarżącemu statusu uchodźcy w RP. Skarżący dołączył do skargi wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja, jak wynika z akt sprawy, została doręczona skarżącemu w dniu 20 maja 2013 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że nieprawidłowo zrozumiał treść pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że tłumaczenie [...] tego pouczenia, różni się od pouczenia w języku polskim. Skarżący przyjął, że skoro decyzja jest ostateczna, oznacza to, że nie przysługuje od niej odwołanie oraz skarga do sądu. Strona skarżąca podkreśliła we wniosku, że znajduje się w obcym kraju, nie zna polskiego prawa oraz języka polskiego. G. P. wyjaśnił, że w dniu 6 sierpnia 2013 r. udzielił pełnomocnictwa r.pr. P. J. i wówczas pełnomocnik udzielił mu informacji w przedmiocie przebiegu postępowania, treści pouczenia i praw przysługujących skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu, złożony przez G. P., jest uzasadniony. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Sąd podkreśla, że strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest zobowiązana do udowodnienia braku swej winy w uchybieniu terminu. Wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uprawdopodobnienie jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (zob. postanowienie NSA z 5 października 2011 r., sygn. akt I OZ 745/11). Wymóg uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu nie jest tożsamy z wymogiem udowodnienia wszystkich okoliczności faktycznych, przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 992/12). Uprawdopodobnienie istnienia przesłanki braku winy jest więc środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2009 r., II FZ 238/09; M. Iżykowski, Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym, "Nowe Prawo" 1980, nr 3, s. 75). Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania Sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Sąd podkreśla jednoczenie, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Okoliczności przedstawione przez stronę skarżącą uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i zachowanie należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zauważyć należy, że skarżący będący cudzoziemcem, w dniu otrzymania ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy działał bez pełnomocnika. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący nie posługuje się językiem polskim w wystarczającym stopniu. Zaskarżona decyzja zawiera co prawda pouczenie w języku ojczystym skarżącego ([...]), jednak Sąd dał wiarę twierdzeniom strony, że tłumaczenie to nie było jednoznaczne, a w konsekwencji skarżący nie posiadał wiedzy o możliwości (terminie i sposobie) jego zaskarżenia. Sąd stwierdza, że nieznajomość polskiego prawa, przebywanie w obcym środowisku oraz ograniczona znajomość języka polskiego nie może bowiem pozostać pominięta przy ocenie jego zdolności do dokonywania czynności procesowych. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] maja 2013 r. Tym samym w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.