IV SA/Wa 2425/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust.1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpatrzeniu odwołania A. B., utrzymał w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Niniejsza decyzja obejmuje również małżonkę T. K. i dziecko S. B.. W uzasadnieniu decyzji podano, że A. B., obywatel [...], narodowości [...], złożył w dniu [...] stycznia 2015 r. wniosek o nadanie jemu oraz jego żonie oraz ich małoletniemu synowi statusu uchodźcy w Polsce. We wniosku podał, że z kraju pochodzenia wyjechał, gdyż po ostatnim zamachu terrorystycznym w [...], zaczęli go nachodzić i zabierać na przesłuchania funkcjonariusze policji, informując go ponownym wszczęciu postępowania karnego w sprawie udzielania przez niego wsparcia bojownikom. Został wezwany na przesłuchanie w styczniu 2015 r. i grożono mu, że zostanie wysłany do [...] na wojnę, czego przed wszystkim się obawiał. Jednocześnie oświadczył, że w kraju pochodzenia nie był nigdy zatrzymany, aresztowany ani sądzony. Wnioskodawca oświadczył, że nie należał do żadnej partii politycznej, stowarzyszenia, lub innej podobnej organizacji, nie uczestniczył też w żadnym konflikcie zbrojnym. Organ podał, iż w latach 2004 i 2011 wnioskodawca starał się o status uchodźcy w Polsce. W 2004 r. przyjechał do Polski z [...], gdzie mieszkał kilka lat. Po złożeniu wniosku wniósł o umorzenie postępowania w związku z zamiarem powrotu do [...]. Wnioskodawca zamiast wrócić do kraju pochodzenia, wyjechał z Polski nielegalnie do [...], gdzie bezskutecznie aplikował o status uchodźcy. Z [...] wyjechał do [...], gdzie złożył wniosek o status uchodźcy. W [...] przebywał 7 lat, nie otrzymawszy ochrony międzynarodowej wrócił do Polski w 2011 r. i złożył ponownie wniosek o status uchodźcy. Następnie wniósł o umorzenie postępowania i w 2011 r. wrócił do [...]. W toku postępowania uchodźczego cudzoziemiec wyjaśnił, że opuścił kraj pochodzenia w związku [...] stycznia 2015 r. otrzymał z milicji wezwanie, z którego wynikało że ma się stawić na przesłuchanie jako świadek. Na wezwanie nie stawił, bo się bał, gdyż wiedział jak milicjanci traktują ludzi, z których chcą wyciągnąć informacje. Po otrzymaniu wezwania w dniu [...] stycznia 2015 r. wyjechał do [....], gdzie zatrzymał się u znajomych. Po kupieniu w dniu [...] stycznia 2015 r. biletów wraz z rodziną wyjechali najpierw do [...], a następnie do [...] i [...]. Do akt sprawy dołączono wezwanie wnioskodawcy na przesłuchanie w dniu [...] stycznia 2015 r. w charakterze świadka. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2015 r. odmówił skarżącemu i jego rodzinie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochron uzupełniającej. Zdaniem organu zeznania złożone przez wnioskodawcę są niespójne ( rozbieżność oświadczeń dotyczących prześladowań i ich powodów złożonych we wniosku oraz później w trakcie przesłuchania) i nie dowodzą, że spełnia on przesłanki nadania statusu uchodźcy lub uzyskania ochrony uzupełniającej. Zeznania wnioskodawcy i analiza sytuacji w kraju jego pochodzenia nie dały podstawy do przyznania mu ochrony międzynarodowej. W odwołaniu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznania mu jednej z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Rada do Spraw Uchodźców, rozpatrując sprawę stwierdziła, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o ponowne przesłuchanie, skoro nie podał jakie nowe okoliczności chciałby przedstawić w czasie przesłuchania. Rada stwierdziła, że powiązanie wezwania skarżącego na milicję w dniu [...] stycznia 2015 r. w charakterze świadka z rzekomym jego prześladowaniem opiera się wyłącznie na jego zeznaniach, w których wyraża przekonanie o charakterze spekulatywnym, że dotyczy go jako podejrzanego o współpracę z bojownikami, brak innych dowodów wskazujących na fakt, że jest powiązane z działaniami wymierzonymi w jego osobę. Z samego zeznania nie wynika w jakiej sprawie miały być on przesłuchiwany. Składane przez wnioskodawcę zeznania charakteryzuje, zdaniem Rady, duży stopień niewiarygodności. We wniosku statutowym z 2015 r. podał, że po zamachu – akcji bojowników z dnia [...] grudnia 2014 r. – zaczęli go nachodzić funkcjonariusze grożąc, że wyślą go na [...] na wojnę, za pomoc bojownikom w czasie pierwszej wojny [...]. Te wizyty miały zacząć się po jego powrocie w 2011 r., poinformowano go, że wznowiona zostaje sprawa o pomaganie bojownikom dla oddziału niejakiego [...]. Zabierano go na przesłuchania o stosowano wobec niego groźby. Natomiast we wniosku statutowym podał, że po powrocie do kraju w 2011 r. żył spokojnie, ożenił się, i do 2014 r. nie był niepokojony przez siły porządkowe. Podobne oświadczenie złożył w trakcie przesłuchania. We wniosku z 2011 roku podał, że był aktywnym bojownikiem w czasie pierwszej wojny [...], w 1997 r. miał być zatrzymany i bity za udział w działaniach wojennych, a nie za pomoc bojownikom. W czasie przesłuchania 2015 roku podał, że za pomoc bojownikom był w 2003 r. zatrzymany przez wojskowych, zawieziony do bazy w [...] i pobity. We wniosku statutowym z 2011 r. natomiast podał, że był ofiarą takiego wydarzenia , ale jego sprawcami nie byli wojskowi, lecz milicjanci i nie miało ono miejsce w 2003 r., ale w 1997 r. We wniosku statutowym w 2004 r. podał, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był poddawany przemocy fizycznej lub psychicznej, nie był nigdy aresztowany lub zatrzymany, ani skazany wyrokiem sądu. Organ stwierdził, że opis incydentu z 2003 r. kłóci się z zeznaniami cudzoziemca złożonymi w [...] Oddziale Straży Granicznej w dniu [...] lutego 2011 r., podając, że w 1998 r. wyjechał legalnie z [...] na [...], gdzie przebywał legalnie 6 lat, tam pracował, ożenił się z ob. [...], urodziło mu się dziecko. W 2004 r. wyjechał stamtąd do Polski i poprosił o status uchodźcy. Rada stwierdził, że nielogiczny jest wywód wnioskodawcy na przesłuchaniu i w odwołaniu, że nie zdradził miejsca pobytu szwagra, który mieszka w Polsce, gdyż obawiał się, że władze [...] go tu znajdą, sam zaś występuje o ochronę w Polsce, zaprzeczając tym samy obawom, jakie formułował pod adresem bezpieczeństwa szwagra. Zupełnie niewiarygodna jest, zdaniem Rady, groźba milicjantów, ze zostanie wysłany na front na [...]. Organ wskazał, że zasady poboru do armii [...], a także kontraktowych ochotników do walk w [...] nie przewidują werbowania do oddziałów walczących tam po stronie [...] na podstawie decyzji organów porządku wewnętrznego lub wyroków sądowych. W konkluzji Rada stwierdziła, że zeznania wnioskodawcy są niewiarygodne i niespójne w przedstawieniu okoliczności mających znaczenie dla uzyskania ochrony międzynarodowej. Zeznania wnioskodawcy złożone w trakcie postępowania nie spełniają wymogów określonych w art. 37a ustawy. Postępowanie dowodowe nie wykazało, że wnioskodawca był prześladowany w rozumieniu art. 13 ust.1 ustawy oraz, że powodem tego były przyczyny wymienione w sposób wyczerpujący w tym przepisie. Stan faktyczny ustalony w sprawie wskazuje, że wnioskodawca nie spełnia warunków ustalonych w art. 13 ustawy wobec powyższego Rada postanowiła na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy odmówić nadania statusu uchodźcy. Rada wskazała, że na podstawie art. 48 ustawy zbadała, czy wnioskodawca może otrzymać ochronę uzupełniającą. Organ przytoczył treść art. 15 ustawy i stwierdził, że zagrożenie ryzykiem orzeczenia kary śmierci lub wykonywaniem egzekucji w [...] nie występuje od wprowadzenia [...] listopada 2009 r. przez Sąd Konstytucyjny [...] memorandum na orzekanie i wykonywanie kary śmieci. Zagrożenie torturami, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem, albo karaniem, uzasadniają udzielenie ochrony uzupełniającej na podstawie art. 15 pkt 2 ustawy, gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić cudzoziemca na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Rada uznała, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie można przyjąć, że wnioskodawcy takie ryzyko zagraża. Ponadto opinie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Uchodźców oraz Ośrodka Studiów Wschodnich dołączone do akt wskazują, że na terenie [...] nie ma zagrożeń, o których mowa w pkt 3 tego artykułu. Rada wskazała, że na podstawie art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy postanowiła odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : 1) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 80 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiale dowodowego w jego sprawie i błędne przyjęcie, poparte swobodną i bezpodstawna oceną organu, że nie grozi mu niebezpieczeństwo w przypadku powrotu do Czeczeni, a także błędną ocenę jego zeznań, którym odmówiono wiarygodności; 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez niedoniesienie się w treści decyzji do twierdzeń, którym przypisuje on znaczenie w sprawie, a które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej udzielenia mi ochrony międzynarodowej, takich jak przyznanie jego siostrze oraz jej rodzinie zgody na pobyt tolerowany w Polsce; 3) art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, poprzez niesłuszną od mowę nadania mu statusu uchodźcy, pomimo słusznej obawy przed prześladowaniem ze strony organów milicji; 8) art. 15 pkt 2 i 3 powołanej ustawy poprzez ich nieudzielenie mu ochrony uzupełniającej, pomimo, iż spełnia on przesłanki udzielenia tej ochrony w związku z tym, iż powrotu do [...] narazi go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, zwłaszcza w postaci tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie trzeba przypomnieć, że cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Podstawową przesłanką warunkującą uzyskanie statusu uchodźcy jest "uzasadniona obawa przed prześladowaniem". Oznacza to, że dla stwierdzenia istnienia groźby prześladowania nie wystarcza subiektywne przekonanie strony o istnieniu takiego zagrożenia. Takie przekonanie musi być uzasadnione sytuacją obiektywną, odpowiednio udokumentowaną. Ustaloną nie tylko w oparciu o oświadczenia cudzoziemca, ale również znajdującą potwierdzenie w odpowiednich dokumentach oraz innych źródłach informujących o warunkach panujących w kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na osobie składającej wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywają obowiązki : przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te nie wyłączają obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego służącego wyjaśnieniu prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Niemniej jednak cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy i przedstawić wszelkie dostępne mu informacje niezbędne do ustalenia, czy zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia oraz ryzyko doznania poważnej krzywdy. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r., skarga M.E. przeciwko Francji nr 50094/10, Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że to przede wszystkim osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może ją narazić na prześladowania z powodów wskazanych w Konwencji genewskiej. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy wypowiedział się odnośnie braku przesłanek dotyczących osoby skarżącego które uzasadniałyby przyznanie mu ochrony międzynarodowej, jak też ocenił sytuację w kraju pochodzenia cudzoziemca pod kątem potrzeby przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej. Sąd podziela te ustalenia i oceny. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie był i nie jest prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji genewskiej. W konsekwencji nie spełnia przesłanek do przyznania ochrony przewidzianej w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Trzeba pamiętać, że prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne w świetle art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) – dalej zwanej "Konwencją Rzymską", po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (np. wyrok NSA z 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2000 r., sygn. akt V SA 1765/99, CBOSA, Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców ujmowanych w przepisach tej konwencji rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne – niż instytucja nadania statusu uchodźcy - procedury legalizacyjne. Przesłanką nadania statusu mogą być wyłącznie konkretne dowody prześladowania lub uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących stworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Zgodnie z art. 4 ust. 5 tzw. dyrektywy kwalifikacyjnej (dyrektywa Rady nr 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony – Dz. Urz. UE L z 2004 r. Nr 304, s. 12), w przypadku gdy Państwo Członkowskie stosuje zasadę, zgodnie z którą obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnić wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony i gdy forma stwierdzeń wnioskodawcy nie jest poparta dokumentacją lub innym materiałem dowodowym, to taka forma nie potrzebuje potwierdzenia, kiedy spełnione są następujące warunki: a) wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek; b) wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów; c) stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy; d) wnioskodawca wnioskował o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba że może wskazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz e) została ustalona ogólna wiarygodność wnioskodawcy. Należy zauważyć, że u podstaw odmowy udzielenia skarżącemu ochrony w Polsce legło powzięte przez organy przekonanie o niskiej wiarygodności skarżącego, wynikające z konfrontacji złożonych przez niego w toku postępowania oświadczeń i wyjaśnień, ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ ocenił, że złożone przez skarżącego w toku postępowania statutowego zeznania dotyczące przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia są niespójne i niewiarygodne. Z dokonanej przez organ analizy treści oświadczeń skarżącego składanych we wioskach i zeznaniach statutowych na potrzeby tego właśnie postępowania, jak i w uprzednich postępowań o nadanie statusu uchodźcy w roku 2004, a następnie w 2011 roku wynika, że zeznania skarżącego co do przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia podawane w poszczególnych wnioskach o status uchodźcy nie pokrywają się. Składając wniosek 2004 r. skarżący podał, że nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był prześladowany i poddawany przemocy w kraju pochodzenia, natomiast we wniosku statutowym z 2011 roku podał, że był aktywnym bojownikiem w czasie pierwszej wojny [...], zaś w 2015 r. w trakcie przesłuchania zeznał, że za pomoc bojownikom w 2003 roku został zatrzymany przez wojskowych, wywieziony przez nich do [...] i bity. Dokonując analizy porównawczej treści wniosku i zeznań skarżącego złożonych w niniejszej sprawie z treścią wniosków i zeznań skarżącego złożonych na potrzeby wcześniejszych postępowań o nadanie statusu uchodźcy Sąd w całości podziela ocenę Rady do Spraw Uchodźców zarówno co do ogólnej, niskiej wiarygodności skarżącego jak i co do tego, że jego zeznania co przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i grożących mu represji są niewiarygodne. Skarżący podnosi, że żywi obawę przed prześladowaniami ze strony obecnej władzy i wskazuje, że jest nachodzony przez funkcjonariuszy i wzywany na przesłuchanie, na co okazał dowód wezwania na przesłuchanie w dniu [...] stycznia 2015 r. w charakterze świadka. Co do zasady tego rodzaju okoliczności mogą być hipotetycznie przesłanką do uzyskania statusu uchodźcy, niemniej cudzoziemiec, powołujący się na powyższe, musi uprawdopodobnić zarówno realność i dolegliwość grożących mu prześladowań, ze strony organów ścigania kraju pochodzenia. Wnioskodawca nie wykazał aby był poszukiwany lub ścigany przez władze miejscowe lub służby, udzielał się w działalności społecznej lub politycznej oraz – co najistotniejsze – aby kiedykolwiek był aresztowany, więziony lub formalnie oskarżony o udzielanie pomocy bojownikom. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego "obawa prześladowania musi mieć charakter uzasadniony. Uchodźcą jest osoba, która żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Nie wystarcza zatem subiektywne przekonanie o stanie zagrożenia, gdyż przekonanie musi być uzasadnione sytuacją obiektywną. Ubiegający się o status uchodźcy powinien wykazać, że powrót do kraju pochodzenia może narazić go na prześladowania" ( wyrok NSA z dnia 14 lipca 1999 r., sygn. akt V S.A. 119/99). Nie ulega wątpliwości, że sytuacja w [...] oraz całym obszarze [...] nie jest stabilna, a standardy ochrony praw człowieka odbiegają od tych stosowanych przez organy ochrony prawnej państw uznawanych za wzorzec demokratycznych ustrojów prawnych. Nie oznacza to jednak możliwości dokonywania przez organ generalizowania i uznawania za uchodźców wszystkich osób zamieszkujących te kraje, bowiem główną przesłanką stosowania Konwencji Genewskiej są zindywidualizowane, uzasadnione obawy danej osoby przed prześladowaniem z powodów ściśle określonych w Konwencji, a nie istniejąca generalnie sytuacja w kraju jej pochodzenia. Dlatego stwierdzić należy, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu statusu uchodźcy. Zdaniem Sądu prawidłowe jest również stanowisko organu, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony międzynarodowej w postaci ochrony uzupełniającej. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika bowiem, aby cudzoziemcowi w kraju pochodzenia groziła kara śmierci lub egzekucja. Brak jest również podstaw do uznania, że skarżący winien obawiać się represji, o których mowa w art. 15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Z akt sprawy nie wynika też, aby skarżący podlegał tego rodzaju represjom w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Z racji tego, że kraj pochodzenia skarżącego nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżącemu grożą prześladowania, o których mowa w art. 15 pkt 3 ustawy. Skarżący nigdy nie był on ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia. Dodać należy, że nie ma żadnych przesłanek wskazujących na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania przez niego krzywdy. Zdaniem Sądu z akt sprawy nie wynika również, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mogłyby być naruszone prawo dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając obszerną argumentację w treści decyzji. Odmawiając wiarygodności poszczególnym oświadczeniom skarżącego, organy uczyniły to po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Powtórzyć raz jeszcze należy, że na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej, niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organ w sposób niewłaściwy wywiązał się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Organ zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, pouczył go o możliwości zapoznania się z aktami i złożenia wyjaśnień (art. 10 k.p.a.). Sad podziela stanowisko organu do niecelowości dodatkowego przesłuchania skarżącego. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty, zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, w istocie sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych oraz podważenia wniosków i ocen, jakie wyprowadziły organy z zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.