IV SA/Wa 2426/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J.B., A. S., B. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić J. B. od kosztów sądowych, 2). ustanowić dla J. B. adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W skardze z dnia 10 września 2013 r. skarżąca J. B. zawarła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) w niniejszej sprawie. Z informacji zawartych w formularzu wniosku, nadesłanym do Sądu w dniu 12 listopada 2013 r. wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.150 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżąca jest właścicielką 1/3 nieruchomości o pow. 1000 m2, 1/3 mieszkania o pow. 61 m2 oraz ½ gruntu rolnego o pow. 1,30 h. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, osobistej i zdrowotnej. Wnioskodawczyni jest wdową, wymaga stałego leczenia z powodu licznych schorzeń. Nie posiada majątku, który aktualnie przynosiłby dochody ani oszczędności pieniężnych. Referendarzowi z urzędu jest wiadomym (skarżąca złożyła stosowne oświadczenie do sprawy IVSA/Wa 2224/13), że wnioskodawczyni nie posiada kont bankowych ani lokat terminowych. Nie uzyskuje dochodów z udziału w nieruchomości rolnej, nie korzysta z dopłat unijnych. Miesięczne wydatki konieczne skarżąca oszacowała na 700 zł. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz piśmie z dnia 24 października 2013 r. nadesłanym do sprawy sygn. akt IVSA/Wa 2224/13, uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżącej jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.150 zł netto miesięcznie. Dochód ten prawie w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów utrzymania. Same wydatki skarżącej na lekarstwa i leczenie, czynsz za mieszkanie, podatek od nieruchomości, energię elektryczną i gaz wynoszą miesięcznie 700 zł. Wskazane przez skarżąca koszty nie obejmują wydatków na wyżywienie i bieżące utrzymanie. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi oraz ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wysokością środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych należało uznać, że spełnia ona przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Uiszczenie przez skarżącą kosztów sądowych oraz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jej niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.