IV SA/Wa 2426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta [...] od decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odrzucić sprzeciw od decyzji. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] orzekł, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W powyższej decyzji Ministra zawarte zostało pouczenie, że skarga na nią nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. została doręczona skarżącemu Prezydentowi Miasta [...] w dniu 24 lub 25 lipca 2017 r. W dniu 9 sierpnia 2017 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł za pośrednictwem Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "skarga", stanowiące w istocie sprzeciw od decyzji. W piśmie zaś z dnia 31 sierpnia 2017 r. wniósł o "cofnięcie skargi" jako bezprzedmiotowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). W dziale III po rozdziale 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został dodany rozdział 3a w brzmieniu "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a-64e. Zgodnie z art. 64a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 tej ustawy, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 64c § 1, 2 i 3 powołanej ustawy, sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Wyznaczony czternastodniowy termin uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. W art. 17 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. ustawodawca wskazał, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych już po dacie wejścia w życie nowelizacji, tj. gdy skarga została wniesiona najwcześniej w dniu 1 czerwca 2017 r., mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu znowelizowanym. W sprawie niniejszej decyzja odwoławcza z dnia [...] lipca 2017 r. została wydana w nowym stanie prawnym, zaś pismo zatytułowane "skarga" kwestionujące tę decyzję zostało wniesione w dniu 9 sierpnia 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że pismo to należy zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji, o którym mowa w art. 64a i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że przedmiotowy sprzeciw powinien zostać wniesiony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego, tj. najpóźniej dnia 7 lub 8 sierpnia 2017 r., bowiem doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 24 lub 25 lipca 2017 r. Jednakże sprzeciw został wniesiony dopiero w dniu 9 sierpnia 2017 r., a więc jest spóźniony. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 64b § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do spóźnionego sprzeciwu, bowiem w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano innego skutku prawnego dla orzeczenia o sprzeciwie od decyzji wniesionego z uchybieniem czternastodniowego terminu. Sprzeciw od decyzji wniesiony w sprawie niniejszej podlega zatem odrzuceniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 w związku z art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie sprzeciwu od decyzji dokonane wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2017 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu sprzeciwu jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy sprzeciw jest dopuszczalny i nie zachodzą negatywne przesłanki uniemożliwiające jego rozpoznanie. W niniejszej sprawie sprzeciw wniesiony został z uchybieniem ustawowego, czternastodniowego terminu, a to powoduje odrzucenie sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 w zw. z art. 64c § 1 powołanej ustawy, mimo jego cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające sprzeciw nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków prawnych ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.