IV SA/Wa 243/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statutu uchodźcy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. E. T., mimo wezwania pismem z dnia 28 lutego 2014 r. do złożenia w terminie 14 dni dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych potwierdzających jej stan majątkowy i możliwości płatnicze (zaświadczenia potwierdzającego wskazaną we wniosku okoliczność otrzymywania przez matkę i brata skarżącej pomocy dla osób ubiegających się o nadanie statutu uchodźcy oraz potwierdzającego wysokość otrzymywanych świadczeń; dokumentu potwierdzającego wskazaną we wniosku wysokość czynszu najmu mieszkania; oświadczenia wyjaśniającego wątpliwości w zakresie relacji deklarowanej wysokości środków utrzymania do deklarowanych kosztów utrzymania oraz oświadczeń, czy skarżąca lub osoby pozostające z nią w gospodarstwie domowym uzyskują środki pieniężne za wykonywanie prac dorywczych, a także czy otrzymują pomoc rzeczową lub finansową od rodziny lub znajomych), nie złożyła wymaganych dokumentów. Wezwanie z dnia 28 lutego 2014 r. do nadesłania wymienionych dokumentów i oświadczeń doręczono skarżącej w dniu 19 marca 2014 r. na adres wskazany w skardze z dnia 21 listopada 2013 r. (karta nr 2 akt sprawy) i w przedmiotowym wniosku (karta nr 13 akt sprawy), na zasadzie art. 73 § 1 - 4 ppsa. Ze znajdujących się na karcie nr 25 akt sprawy koperty, w której przesłano skierowane do skarżącej wezwanie oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 5 i 13 marca 2014 r. Doręczyciel umieścił na potwierdzeniu odbioru adnotację "mieszkanie zamknięte" oraz informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w skrzynce oddawczej adresata. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nastąpił w dniu 21 marca 2014 r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W piśmie z dnia 4 lutego 2014 r. (karta nr 9 akt sprawy) skarżącą pouczono o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie zamieszkania lub adresu do doręczeń (zwrotne potwierdzenie odbioru na karcie nr 18 akt sprawy). Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów i oświadczeń skarżąca nie usunęła wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy Tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. Trzeba przy tym podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawczyni, jeżeli ona sama - pomimo wezwania - nie przedkłada niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów. W konsekwencji brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.