IV SA/Wa 2435/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 2005r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005r. orzekającej o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały L. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż będąc związany wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 28 października 2004r. sygn. akt 2VSA4711/03, uznał, iż skoro zamieszkanie L. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., w dacie zameldowania na pobyt stały, było sprzeczne z prawem, co potwierdził wyrok Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] lutego 2003r. sygn. akt [...], orzekający o przywróceniu T. C. utraconego posiadania spornego lokalu mieszkalnego oraz przynależnego do niego pomieszczenia piwnicy, poprzez nakazanie D. T. i L. W. opuszczenie tego lokalu oraz opróżnienie go przywracając stan sprzed 15 czerwca 200lr., zasadnym było uchylenie czynności materialo-technicznej zameldowania powyższej osoby na pobyt stały w tym lokalu. Skargę na przedmiotową decyzję wniosła D. T., wskazując, iż jako właściciel spornego lokalu zameldowała w nim na pobyt stały swojego syna L. W. W dniu zameldowania była ona jedyną dysponentką lokalu, bowiem T. C. nie posiadała wówczas żadnych uprawnień do lokalu, a zatem nie miała prawa nim dysponować. Orzeczenie Sądu potwierdzające, iż T. C. i D. T. łączy stosunek najmu zapadło dopiero w późniejszym terminie, ponadto stosunek ten został już wypowiedziany na skutek zalegania przez lokatorkę z opłatami czynszowymi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r., jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005r. w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, a także biorąc pod uwagę wykładnię prawa zawartą w wyroku z dnia 28 października 2004r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd doszedł do przekonania, iż decyzje te nie naruszają prawa, w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wskazać należy, iż kontrolowane w niniejszym postępowaniu sądowym decyzje wydane zostały w konsekwencji uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2004r. Sygn. akt 2V SA 4711/03, decyzji organów meldunkowych tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003r. oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. orzekających w przedmiocie wymeldowania L. W. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zgodnie z wnioskiem T. C. z dnia 7 marca 2003r. w którym wskazuje ona, iż nie wyraziła zgody na zameldowanie L. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., organ winien był wszcząć postępowanie administracyjne w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania L. W., a nie w przedmiocie jego wymeldowania. Jednocześnie Sąd podniósł, iż do obowiązku organu meldunkowego nie należy rejestrowanie uprawnień do lokalu osoby występującej o zameldowanie, lecz gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. A zatem organ winien jest badać, czy osoba występująca z wnioskiem o zameldowanie faktycznie zamieszkuje w lokalu. Przy czym jest rzeczą oczywistą, że uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. Wyłączone więc są sytuacje będące następstwem naruszenia posiadania, czy też wręcz przestępstwa polegającego na naruszeniu mienia lokalowego (art. 171 kodeksu karnego). Bezsporny w niniejszej sprawie w ocenie Sądu jest zaś fakt, iż T. C., będąca najemcą spornego lokalu, co wynika z wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] stycznia 2003r. sygn. akt [...] nigdy nie wyraziła zgody na zameldowanie w nim L. W. Bezspornym jest również, iż działania podjęte przez niego oraz D. T., spowodowały, iż najemca lokalu wystąpił o ochronę naruszonego posiadania. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2003r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. orzekł o przywróceniu T. C. utraconego posiadanie spornego lokalu mieszkalnego oraz przynależnego do niego pomieszczenia piwnicy, poprzez nakazanie D. T. i Le. W. opuszczenie tego lokalu oraz opróżnienie go przywracając stan sprzed 15 czerwca 200l r. Mając na uwadze powyższe orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej, w toku prowadzonego postępowania zobowiązane były do ustalenia, czy w dacie dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania L. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., spełnione zostały przesłanki określone w art. 10 ust 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 200lr. Nr 87, poz. 960 ze zm, zwaną w dalszej części "ustawą"), a mianowicie, czy zamieszkiwał on w lokalu oraz miał zamiar stałego w nim przebywania (por. wyrok NSA w Warszawie z 28 kwietnia 1994 r., V SA 1773/98, LEX nr 49403), a także, czy stosownie do treści art. 9 ustawy przy dokonaniu czynności zameldowania przedstawiono potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Jak wynika z akt sprawy zgłoszenia zameldowania L. W. dokonała właścicielka lokalu, matka zameldowanego- D. T. W spornym lokalu w dacie dokonywania czynności zameldowania tj. 27 lipca 200lr. przebywała i była w nim zameldowana od 6 maja 1945 r. na pobyt stały T. C., będąca najemcą tego lokalu, co zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] stycznia 2003r. sygn. akt [...]. Osoba ta, jak wynika z przedłożonego przez nią oświadczenia (k-13 akt administracyjnych) nie wyraziła zgody na zameldowanie w nim L. W. Wprawdzie w skardze strona skarżąca podnosi, iż jako właścicielowi lokalu przysługiwało jej prawo zameldowania w nim syna, niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż w świetle przywołanych powyżej przepisów prawa jednym z podstawowych warunków zameldowania danej osoby na pobyt stały w lokalu, jest wykazanie, iż osoba ta przebywa w nim i ma zamiar stałego pobytu w tym lokalu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, bezspornym jest, iż w dacie zameldowania L. W. w spornym lokalu, przebywał nielegalnie. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2003r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. orzekł bowiem o przywróceniu T. C.- najemcy, utraconego posiadania spornego lokalu mieszkalnego oraz przynależnego do niego pomieszczenia piwnicy, poprzez nakazanie zarówno L. W. jak i skarżącej D. T. opuszczenie tego lokalu oraz opróżnienie go przywracając stan sprzed 15 czerwca 200lr. Słusznie zatem orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, iż skoro w dacie dokonania czynności zameldowania L. W. tj. 27 lipca 200lr, przebywał on w spornym lokalu niezgodnie z prawem, to brak było podstaw do zameldowania go w nim na pobyt stały, a zatem koniecznym stało się uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. Do zameldowania w lokalu może uprawniać bowiem jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie w nim na zasadach zgodnych z prawem. Instytucja zameldowania nie może bowiem sankcjonować zachowań sprzecznych z prawem. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.