IV SA/Wa 2436/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: zwolnić V. M. od kosztów sądowych V. M. (dalej "wnioskodawczyni") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu w wysokości 300 zł wnioskodawczyni złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym formularzu PPF, z którego wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką, nie posiadają żadnego majątku, nie uzyskują dochodów. Zarządzeniem z dnia 6 października 2015 r. wnioskodawczyni została wezwana do: a) złożenia oświadczenia o źródłach utrzymania jej i jej małoletniej córki w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz o wysokości tych źródeł utrzymania, b) podania wszelkich wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne, przeciętnie w miesiącu wraz ze wskazaniem źródeł pokrycia tych wydatków; c) złożenia wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; ewentualnie do złożenia oświadczenia o nieposiadaniu rachunków, kont bankowych; d) złożenia oświadczenia, jaki tytuł prawny do mieszkania, w którym aktualnie przebywa (np. czy wynajmuje lokal) oraz, czy i ewentualnie jakie koszty ponosi miesięcznie z tego tytułu; w przypadku wynajmowania mieszkania, należy przedstawić kopię umowy najmu. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawczyni w piśmie z dnia 27 października 2015 r. oświadczyła, że jedynym źródłem utrzymania jej i małoletniej córki w okresie ostatnich trzech miesięcy jest pomoc finansowa uzyskiwana od A. S. w wysokości ok. 1000 zł miesięcznie, która w całości przeznaczona jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Również miejsce zamieszkania jest bezpłatnie użyczone przez wyżej wymienionego. Do pisma dołączono oświadczenie A. S. potwierdzające, że udziela on wskazanej pomocy. Ponadto skarżąca oświadczyła, że w związku z brakiem jakichkolwiek działań na koncie bankowym, bank wydał jedynie zaświadczenie o posiadaniu rachunku ((zaświadczenie w załączeniu). Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając sytuację materialną wnioskodawczyni wzięto pod uwagę, że nie posiadaj zasobów pieniężnych, majątku, otrzymują jedynie pomoc finansową od osoby trzeciej w wysokości ok. 1000 zł. W tej sytuacji uzasadnione jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania jest to wpis od skargi w wysokości 300 zł), bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.