IV SA/Wa 2437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2015 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2015 r. orzekającej o odmowie udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, skarżąca A.M., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że po doręczeniu skarżonej decyzji małoletnie będzie zobowiązana opuścić terytorium RP, co mogłoby narazić jej rodzinę na doznanie poważnej krzywdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, ze względu na charakter zaskarżonego aktu nie zachodzą przesłanki o których mowa w powyższym przepisie. Zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP. Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium RP (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OZ 701/12,). W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Instytucja ochrony tymczasowej ma chronić stronę przed możliwością powstania sytuacji, wywołanej wykonaniem decyzji, która doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wystąpienie, w efekcie wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, obowiązku z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie powoduje ani znacznej szkody, ani też trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji cudzoziemca. Skoro w sprawie nie występują przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem małoletniej cudzoziemki z terytorium RP, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.