IV SA/Wa 2438/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na czynności Starosty M. w przedmiocie skorygowania zapisu w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę W piśmie złożonym w dniu 13 września 2012 r., za pośrednictwem organu, zatytułowanym "skarga" B. K. wniosła o "pomoc o wszczęcie postępowania" przeciw Staroście w M. w związku z faktem, że "istnieje podejrzenie o popełnienie przestępstwa". Wniosła także o zadośćuczynienie za krzywdy i straty które ponosi, bowiem w starostwie wprowadzano ją w błąd co do posiadanej przez ten organ dokumentacji. Wskazała także, że Starosta odmawia przenumerowanie kart archiwalnych. W piśmie z dnia 30 października 2012 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wyjaśnienie, jaki akt lub czynność czy też bezczynność Starosty M. są przedmiotem skargi. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 8 listopada 2012 r. wskazała, że wnosi skargę na bezczynność Starosty, ponieważ od lat nie może otrzymać dokumentacji archiwalnej, "naruszenie prawa urząd a obywatel", informuje o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz żąda zadośćuczynienia za krzywdę utratę zdrowia, pieniędzy i czasu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniesiona skarga dotyczy zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, o jakich mowa w art. 227 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy mieć na względzie, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej zwaną Ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 Ppsa sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Skarga B. K. nie ma jednak cech środka prawnego uregulowanego w przepisach postępowania administracyjnego lub innych procedurach, a za to zawiera zarzut wadliwej działalności organu. Wystąpienie skarżącej stanowi więc w istocie skargę na działanie organu administracji w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zarzuca Staroście M. nienależyte wykonywanie zadań. Z akt sprawy wynika także, że Rada Powiatu M. uchwałą z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 229 pkt 1 Kpa, uznała za bezzasadną skargę B. K. na działalność Starosty, gdzie skarżąca podnosiła zarzuty tożsame z podniesionymi aktualnie w skardze. Stwierdzić należy, że skargi zawarte w Dziale VIII Kpa (w tym skarga z art. 227 Kpa) związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników i nie podlegają kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 Ppsa, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych, co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Z tych też względów skarga B. K. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.