IV SA/Wa 2439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. M. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy nadania skarżącej statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy uchyliła ww. decyzję i umorzyła postępowanie organu I instancji. Pismem z dnia 14 lutego 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wskazała, że cofnięcie skargi podyktowane jest zmianą okoliczności faktycznych, wskutek których jej wniesienie pozostaje bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżąca cofnęła skargę skutecznie, gdyż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, określone w powyższym przepisie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.