IV SA/Wa 2440/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej części uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] w sprawie ze skargi Gminy J. na wyżej wskazaną uchwałę w części dotyczącej przebiegu napowietrznej linii wysokiego napięcia 400 kV [...] przez teren Gminy J. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części. Gmina J. wniosła do Sądu skargę na uchwałę Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] w części dotyczącej przebiegu napowietrznej linii wysokiego napięcia 400 kV [...] przez teren Gminy J. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Zaskarżona uchwała nie jest przepisem prawa miejscowego (żaden przepis tak nie stanowi), lecz wewnętrznie obowiązującym aktem polityki przestrzennej. Żadna ustawa szczególna nie wyłącza też wstrzymania wykonania planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Oznacza to, że tego rodzaju plan, zaskarżony do wojewódzkiego sądu administracyjnego, może podlegać wstrzymaniu, o ile wnioskodawca uprawdopodobni zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu. Skarżący tego nie uczynił, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się, aby występowały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego planu, który jest wewnętrznie obowiązującym aktem polityki przestrzennej. Nie jest on aktem, którego wykonanie mogłoby spowodować dla Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skoro Skarżący nie uprawdopodobnił w wyżej wskazany sposób ani Sąd nie uznał z urzędu, że wykonanie zaskarżonego aktu może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.