IV SA/Wa 2441/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę W piśmie z 22 sierpnia 2016 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] lipca 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. skarżącemu wysłano odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 22 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie 5 egzemplarzy skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – zwanej dalej Ppsa) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie nadesłał odpisów skargi. Z akt sprawy wynika również, że w zakreślonym terminie tj. do dnia 14 listopada 2016 r. (ostatni dzień terminu 11 listopada wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy, kolejne dni to sobota i niedziela) skarżący nie uiścił także należnego wpisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § Ppsa należało orzec jak w sentencji.