IV SA/Wa 2443/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (organ II instancji, organ odwoławczy, Szef Urzędu) znak: [...] z [...] września 2014 r. wydana na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1) w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz.U. 2011, nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), oraz art. 513 ust. 1 pkt 2) ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. 2013, poz. 1650 oraz z 2014, poz. 463 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez panią P.P. (dalej: cudzoziemka, skarżąca) od decyzji Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z [...] maja 2014 r., znak: nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP). W decyzji z [...] września 2014 r., znak: [...] Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu [...] stycznia 2014 r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, powołując się na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim – panem A.S.. We wniosku cudzoziemka, jako miejsce aktualnego i zamierzonego miejsca pobytu na terytorium RP wskazała: B., ul. [...]. W decyzji z [...] maja 2014 r., znak: [...] Wojewoda odmówił pani P. P. zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że Wojewoda [...] w decyzji znak: [...] z [...] marca 2013 r. udzielił pani P. P. poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres jednego roku z uwagi na fakt, iż oboje małżonkowie zadeklarowali zamiar zamieszkania w Polsce na stałe od czerwca 2013 r. W ocenie organu I instancji, deklarowany przez cudzoziemkę w poprzednim wniosku z [...] grudnia 2012 r., zamiar wspólnego zamieszkania na terytorium RP z mężem nie został dotychczas zrealizowany. Ubiegając się w dniu [...] stycznia 2014 r. o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pani P.P. ponownie deklaruje zamiar zamieszkiwania w Polsce. W ocenie Wojewody, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że centrum życiowe i gospodarcze małżonków skoncentrowane jest poza granicami RP – pani P.P. w [...] (dalej: [...]), gdzie kontynuuje studia doktoranckie, natomiast jej męża pana A. S. w [...], gdzie pracuje w Europejskiej Agencji Kosmicznej, a przyjazdy do Polski są sporadyczne i mają charakter odwiedzin rodziny. W ocenie Wojewody, biorąc pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie należy stwierdzić, iż cudzoziemka nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy z 13 czerwca 2003 r., o cudzoziemcach. W odwołaniu od powyższej decyzji pani P.P. podniosła, że w jej ocenie Urząd Wojewódzki w B. błędnie zinterpretował przedstawione przez nią fakty w sprawie udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemka podała, że jej centrum życiowe znajduje się w B. od 9 lat. Obecnie zamieszkuje z mężem, jego rodzicami i dziadkiem pod adresem: ul. [...] w B.. W tym mieście też pracuje od 7 lat w [...] Centrum Informacyjnym Radio [...]. Cudzoziemka wyjaśniła także charakter jej pobytu w [...] oraz charakter pobytu jej męża pracującego w Europejskiej Agencji Kosmicznej w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania pani P.P., w decyzji z [...] września 2014 r., znak: [...], Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ponownie przeanalizował zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu zbadania sytuacji cudzoziemki oraz ustalenia, gdzie znajduje się centrum życiowe małżonków. Organ II instancji zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W ocenie organu odwoławczego, z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania przed organem I i II instancji wynika, że centrum spraw życiowych małżonków zostało przeniesione za granicę. Z informacji zawartych w protokole przesłuchania pani P.P. i pan A.S. z [...] kwietnia 2014 r. wynika, że cudzoziemka kontynuuje pracę nad doktoratem w [...] na Międzynarodowym Uniwersytecie [...] i ma wyznaczony termin obrony pracy doktorskiej w maju 2015 r. Organ także ustalił, że pani P. P. na co dzień przebywa w [...] i utrzymuje się z pracy na uczelni oraz z pracy na rzecz [...] Radia [...]. Natomiast mąż cudzoziemki mieszka i pracuje w [...], a pani P.P. w [...]. Mąż cudzoziemki oświadczył, że do chwili obecnej nie rozpoczął wspólnego życia z żoną w Polsce ponieważ posiada dobrą, stabilną i dobrze płatną pracę za granicą. Powyższe informacje w ocenie organu II instancji, jednoznacznie wskazują, że zarówno pani P. P., jak i jej mąż nie zamieszkują na stałe w Polsce, a jedynie przyjeżdżają tu kilka razy do roku. Ich pobyty są krótkotrwałe. Zdaniem organu odwoławczego, w stosunku do zebranego materiału dowodowego, wyjaśnienia cudzoziemki zawarte w odwołaniu, a dotyczące zamieszkiwania przez nią i posiadania centrum życiowego w [...] są niewiarygodne. W skardze cudzoziemka zarzuciła decyzji Szefa Urzędu: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że podstawa wskazana przez skarżącą do udzielenie zezwolenia na pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż trzy miesiące nie uzasadnia wydania takiego zezwolenia; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 513 ust. 1 pkt 2) ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe stosowanie przepisów dotychczasowych do przedmiotowej sprawy; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, iż nie przebywała ona na terytorium Polski w dłuższym okresie czasu, co skutkowało uznaniem, że Polska nie jest miejscem, gdzie skupia się jej życie rodzinne. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o: 1. zmianę zaskarżanej decyzji poprzez stwierdzenie, iż spełnia warunki do udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski; ewentualnie 2. uchylenie zaskarżanej decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: a. zaświadczenia z Urzędu Miejskiego w B. z [...] maja 2014 r. potwierdzającego zameldowania skarżącej na pobyt czasowy; b. memorandum of cooperation z [...] maja 2014 r., list profesora S. G. z [...] maja 2014 r. potwierdzający statut doktorantki na Międzynarodowym Uniwersytecie [...]; c. wykaz i szczegółowy opis projektu współpracy między WSAP Międzynarodowym Uniwersytetem [...] w sprawie studiów doktoranckich skarżącej; d. transkrypt indeksu Międzynarodowego Uniwersytetu [...]; e. wydruk rezerwacji biletów lotniczych do [...]. W ocenie skarżącej, [...] Urząd Wojewódzki w B. nie przeprowadził rzetelnego postępowania dowodowego. Skarżąca nie zgadza się z wnioskiem wywiedzionym przez organy obu instancji, że nie prowadzi z mężem wspólnego życia. Jej zdaniem, z zeznań złożonych przez małżonków w niniejszej sprawie jasno wynika, że razem z mężem utrzymują stały kontakt telefoniczny, mailowy, ale również "korzystamy przez skyp'a". Skarżąca podniosła w skardze, że razem z mężem, wspólnie rozwiązują problemy oraz wspólnie nabywają nieruchomości, jak to tylko możliwe odwiedzają się wzajemnie bądź w [...] bądź w Polsce, jak również spędzają razem urlopy za granicą. Jeżeli jest to możliwe starają się spędzać razem święta. Według skarżącej, brak stałego zamieszkania nie powinien prowadzić od razu do wniosku, iż nie prowadzą wspólnego życia. Brak wspólnego zamieszkania w Polsce jest spowodowany uzyskaniem czasowej pracy za granicą przez męża i brakiem możliwości uczestnictwa przez niego w podobnych projektach związanych z technologiami kosmicznymi w Polsce. Według skarżącej, organy obu instancji są w błędzie stwierdzając, że centrum życiowe męża i cudzoziemki znajduje się poza granicami Polski. Skarżąca podnosi, że od złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w dniu [...] stycznia 2014 r. do dnia dzisiejszego przebywa w Polsce około 150 dni, a w tym samym okresie na [...] jej pobyt wyniósł 44 dni. W pozostałych miastach i krajach cudzoziemka zatrzymywała się nie dłużej niż na tydzień. Zdaniem skarżącej, spełnia ona dyspozycję wynikającą z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2014 r., znak: [...]. Zdaniem Sądu, za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, określona w art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach, przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Przepis ten stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który: jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z treścią ww. przepisu uzasadnieniem zamieszkania cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce jest jego rzeczywisty zamiar przebywania w Polsce wraz ze współmałżonkiem – obywatelem polskim, utrzymywanie więzi małżeńskich, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. To z kolei prowadzi do wniosku, że taka potrzeba wspólnego zamieszkania w Polsce wchodzi grę tylko wówczas, gdy współmałżonek – obywatel polski rzeczywiście zamieszkuje w Polsce i współmałżonkowie prowadzą tam wspólne gospodarstwo domowe. Zamieszkiwanie na terytorium RP może sprowadzać się do wspólnego przebywanie i korzystanie przez małżonków z mieszkania lub domu na terytorium RP. Dla uzyskania zezwolenia na zamieszkanie w Polsce nie wystarcza samo pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim. Istotne są okoliczności związane z drugim małżonkiem – obywatelem polskim, wspólne zamieszkiwanie małżonków, prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Organy właściwe w sprawie są zatem obowiązane zbadać, czy małżeństwo takie uzasadnia zamieszkiwanie na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ustalenie, że związek małżeński z obywatelem polskim nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, stanowi bezwzględną samoistną przesłankę negatywną do udzielenia zezwolenia i obliguje organ do wydania na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż nie są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 53. Udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach ma służyć umożliwianiu prowadzenia przez małżonków życia rodzinnego w Polsce w wymiarze dłuższym niż 3 miesiące. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony ma także umożliwić cudzoziemcowi realizację celu związanego z okolicznością, na którą się powołuje. Ustalenie, że związek małżeński z obywatelem polskim nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, stanowi bezwzględną samoistną przesłankę negatywną do udzielenia zezwolenia oraz obliguje organ do wydania na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w art. 53 ustawy. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "(...) sam fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie stanowi podstawy do udzielenia przez właściwe w sprawie organy administracji publicznej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Związek taki - gdy nie zostało wykazane, że zawarty został w celu legalizacji pobytu w Polsce - musi uzasadniać zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące i ta przesłanka z woli ustawodawcy musi być przedmiotem badania przez organy orzekające w sprawie przed wydaniem decyzji". (zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1900/11). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uwzględnił fakt, że małżonkowie faktycznie nie zamieszkują razem. Centrum życiowe małżonka skarżącej od dłuższego czasu znajduje się poza granicami Polski. W toku poprzedniego postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony pan A.S. (mąż skarżącej) przebywał w [...] i zamierzał od czerwca 2013 r. zamieszkać z żoną w Polsce. Zamiary małżonka skarżącej nie zostały w ocenie organu zrealizowane. Z zeznań małżonków złożonych w dniu [...] kwietnia 2014 r. wynika, że mąż skarżącej od września 2013 r. przebywa w [...], gdzie podjął prace i gdzie znajduje się jego centrum życiowe i zawodowe. Wprawdzie kontrakt małżonka skarżącej wygasał w sierpniu 2014 r. jednak uzależnił on powrót do Polski od znalezienia odpowiedniej pracy. Sama skarżąca zeznała, że maż chciałby przedłużyć swój pobyt za granicą. Dziadek męża cudzoziemki w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego we wrześniu 2014 r. podał, że jego wnuk pracuje w [...]. Informacje te potwierdziła także sama skarżąca w skardze. Po udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca wbrew składanym deklaracjom nie osiedliła się w Polsce z mężem. Dokument podróży skarżącej oraz jej wyjaśnienia wskazują, że większą część udzielonego jej zezwolenia spędziła za granicą w tym ok. 4-5 miesięcy w [...]. Z dokumentów podróży oraz zeznań małżonków wynika, że większość czasu w roku spędzają osobno poza granicami RP. Z zeznań tych wynika również, że najdłuższy pobyt skarżącej w Polsce nie przekroczył 2 miesięcy i że za granicą spędziła więcej czasu niż w Polsce. Cudzoziemka wskazała także, że w 2013 r. była w Polsce w sumie 4 razy i z terytorium RP wyjeżdżała do [...]. Do Polski skarżąca przyjechała ponownie w styczniu 2014 r., w związku ze złożeniem wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie i pozostała na terytorium RP do lutego 2014 r. by następnie wyjechać do [...]. Skarżąca wróciła do Polski w dniu [...] kwietnia 2014 r. (dzień przed przesłuchaniem) z zamiarem pozostania na terytorium RP do maja 2014 r. Z zeznań skarżącej wynika ponadto, że na terytorium [...] ma zalegalizowany pobyt - posiada wizę studencką roczną z terminem ważności do dnia [...] lutego 2015 r. wydaną przez Konsula [...] w W. Wizę studencka pobytową w [...] cudzoziemka otrzymała w celu kontynuacji pracy nad doktoratem na Uniwersytecie "[...] Inernational University". Planowany termin ukończenia pracy doktorskiej przypada na maj 2015 r. Skarżąca jest również korespondentem zagranicznym Radia [...] mającego siedzibę w Polsce. Skarżąca zeznała także, że współpracuje z Wyższą Szkołą Administracji Publicznej w B.. Należy podkreślić, że pani P.P. zeznała, że nie rozpoczęła wspólnego życia z mężem w Polsce z powodu braku stałej pracy jej męża. Z jej zeznań i wyjaśnień zawartych w odwołaniu i skardze wynika również, że zamierza do Polski przyjeżdżać. Skarżąca jednocześnie przyznała w odwołaniu, że pisanie pracy doktorskiej wymaga częstych i dłuższych wyjazdów z Polski. Z informacji podawanych przez skarżącą wynika jednoznacznie, że jej czasowe pobyły w Polsce związane są głównie: z prowadzeniem badań naukowych wymaganych w ramach przewodu doktorskiego otwartego na uczelni amerykańskiej, współpracą z rozgłośnia radiową oraz z odwiedzinami rodziny męża. Zadaniem Sądu, organ słusznie uznał, że powyższe informacje wskazują, że związek małżeński skarżącej z panem A.S. nie uzasadnia zamieszkiwania skarżącej w Polsce przez okres dłuży niż 3 miesiące. Organ wykazał, że mąż skarżącej nie mieszka w Polsce, a kwestia jego powrotu do Polski stanowi zdarzenie przyszłe i niepewne. Słusznie podnosi organ, że informacje przekazane przez małżonków wskazują na zamiar pozostania przez męża skarżącej poza granicami Polski przez bliżej nieokreślony okres czasu. Z kolei informacje przekazane przez skarżącą wskazują na zamiar przyjeżdżania przez cudzoziemkę do Polski, głównie w związku z prowadzonymi badaniami naukowymi, jak również w celu odwiedzin rodziny męża. Z informacji uzyskanych od skarżącej nie wynika, aby ww. okresy pobytu miały przekroczyć 3 miesiące i wiązać się z zamieszkiwaniem na terytorium RP. W ocenie organu, na dłuższy okres pobytu skarżącej w Polsce nie wskazuje w szczególności dołączony do skargi plan projektu badawczego, którym zajmuje się skarżąca. Należy podkreślić, że dokument ten został dołączony do skargi w postaci niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu w języku angielskim. Organ oceniając deklaracje skarżącej odnośnie zamiaru zamieszkania w Polsce uwzględnił, że analogiczne zapowiedzi skarżąca formułowała już w poprzednim postępowaniu zakończonym udzieleniem jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie decyzji z [...] marca 2013 r. wydanej przez Wojewodę [...], orzekającej o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do [...] marca 2014 r. z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z panem A.S.. Wówczas data zamieszkania małżonków w Polsce została określona na czerwiec 2013 r. Zasadnie w ocenie Sądu, twierdzi organ w niniejszej sprawie, że niezależnie od przyczyn, dla których nie doszło do realizacji zamierzeń stwierdzić należy, że akta sprawy nie wskazują, aby deklarowany obecnie przez skarżącą zamiar wspólnego zamieszkania małżonków w B.miał zostać zrealizowany w dającym się określić czasie. Należy podkreślić, że w przypadku przeniesienia centrum życiowego rodziny do Polski, skarżąca będzie mogła wystąpić z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na okres 3 lat na podstawie przepisów ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. 2013, poz. 1650 ze zm.). Zdaniem Sądu, przyjęta przez organ w zaskarżonej decyzji ocena, że związek małżeński skarżącej z obywatelem polskim nie uzasadnia obecnie jej zamieszkiwania na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące jest prawidłowa. Udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach jest zasadą, od której ustawa ta przewiduje wyjątki, ale ich zaistnienie musi być poprzedzone pełnym obiektywnym postępowaniem wyjaśniającym. W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu decyzja odmawiająca została wyczerpująco uzasadniona. Sąd stwierdza, że na podstawie stanu faktycznego oraz zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organ II instancji miał podstawy do uznania, że związek małżeński skarżącej nie uzasadnia w obecnym stanie faktycznym udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia przez organ administracji art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 513 ust. 1 pkt 2) ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Z treści tego przepisu wynika, że postępowania, które w dniu wejścia w życie ustawy nie zostały zakończone ostateczną decyzją powinny być kontynuowane na podstawie przepisów dotychczasowych. Ustawa o cudzoziemcach z 12 grudnia 2013 r., weszła w życie 1 maja 2014 r. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte 31 stycznia 2014 r., a w dniu 1 maja 2014 r. nie zostało zakończone. Z treści art. 513 ust. 1 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach wynika nakaz stosowania przepisów dotychczasowych (ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, organy obu instancji stosowały przepisy dotychczasowe. Niezasadny jest zatem zarzut dotyczący niezastosowania art. 513 ust. 1 pkt 2, które w ocenie skarżącej miało doprowadzić do niewłaściwego stosowania przepisów dotychczasowych w niniejszej sprawie. Nie znajduje uzasadnienia w ocenie Sądu, także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji ma swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że pobyty skarżącej na terytorium RP mają charakter krótkotrwały oraz skarżąca i jej mąż nie zamieszkują na stałe w Polsce. Okoliczności te zostały potwierdzone w zeznaniach małżonków, świadków oraz w treści dokumentów. Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby na wystąpienie zarzucanego w skardze błędu w ustaleniach faktycznych organu odwoławczego. Organ dokonał także oceny załączonych do skargi dokumentów. W ocenie organu odwoławczego, treść dokumentów pomimo, że zostały złożone w postaci nieuwierzytelnionych kserokopii nie wpływa na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, prawidłowe są w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zastosowania przez organ przepisu art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności faktyczne wskazujące, że określona w tym przepisie przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce nie zaistniała, nie budzą wątpliwości. Zaistnienie zaś tej negatywnej przesłanki, stanowiło w przedmiotowej sprawie dostateczną podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Zdaniem Sądu, organy wbrew stanowisku skarżącej, wzięły pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności te (pozostawanie w związku małżeńskim, posiadanie zatrudnienia poza granicami Polski, praca naukowa na uczelni zagranicznej) zostały przez organy wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana została w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania. W konsekwencji doprowadziła ona organ do jednoznacznej konkluzji uzasadniającej odmowę udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie powołanego przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1) w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że koncentracja spraw życiowych i zawodowych skarżącej i jej męża nie znajduje się na terytorium RP. W żadnym stopniu nie zmieniają tego krótkotrwałe wizyty skarżącej w Polsce i przebywanie w tym czasie w domu rodziny męża. Sąd stwierdza, że podnoszone przez skarżącą zarzuty nie podważają zatem wskazanych przez organy logicznych ustaleń stanu faktycznego, które wyeksponowały organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji. Nie sposób więc zarzucić przekroczenie przez organy granicy swobodnej oceny dowodów zakreślonej w art. 80 k.p.a. Przeciwnie, organy obu instancji, celem wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadziły postępowanie w sposób obiektywny i pełny, bez naruszenia norm procedury - powołując w decyzji prawidłową - ustawową podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, a w jego uzasadnieniu wskazując dokładnie fakty, które uznano za udowodnione, a także dowody, którym dano wiarę i przyczyny, dla których organy odmówiły wiarygodności innym dowodom. Sąd zauważa, że w toku postępowania w tej sprawie przesłuchano skarżącą oraz jej męża, członków jego rodziny, a także sąsiadów rodziny męża. Organy obu instancji oceniły te zeznania i ocena ta zdaniem Sądu, nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. Zeznania skarżącej i jej męża są spójne i potwierdzają to, że małżonkowie nie mieszkają razem na terytorium RP i tu nie znajduje się ich centrum życiowe. W świetle tych dowodów, okoliczności życia małżonków, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6) ustawy o cudzoziemcach nie budzą wątpliwości. Konsekwentne i spójne zeznania małżonków nie dowodzą, że to na terytorium RP znajduje się centrum wspólnych spraw życiowych skarżącej i jej męża. Zdaniem Sądu, materiał zgromadzony w toku postępowania był wystarczający do uznania, że skarżąca nie wykazała, aby zawarty przez nią związek małżeński z obywatelem polskim uzasadniał jej pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie Sadu, prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżąca nie prowadzi życia rodzinnego (małżeńskiego) w Polsce, ośrodek spraw życiowych obojga małżonków znajduje się poza granicami RP. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.